Ηταν χαράματα Τετάρτης και το ημερολόγιο έγραφε 9 Ιανουαρίου του 2013. Συμπληρώνονταν, τότε, τρεις εβδομάδες από την ημέρα που ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Δένδιας, ανακοίνωνε γεμάτος υπερηφάνεια την εκκένωση της πλέον ιστορικής κατάληψης που λειτούργησε ποτέ επί ελληνικού εδάφους, της Βίλας Αμαλίας, μιας «εστίας ανομίας», όπως τη χαρακτήριζε ο ίδιος.
Διμοιρίες των ΜΑΤ περιφρουρούσαν το άδειο κτίριο νυχθημερόν. Ο αναρχικός/αντεξουσιαστικός χώρος έβλεπε για πρώτη φορά ύστερα από 22 χρόνια το παλιό νεοκλασικό της οδού Χέυδεν κλειστό, μουντό, μίζερο.
Αλλοι ένιωθαν οργή, άλλοι απογοήτευση, άλλοι παγωμάρα: για εκατοντάδες ανθρώπους η Βίλα Αμαλίας ήταν ένα σπίτι, ένα σχολείο, ένας χώρος συναυλιών, ένας προμαχώνας αντιφασιστικής δράσης, ένα σημείο αναφοράς της αντιεμπορευματικής έκφρασης.
Το πρωί εκείνο, λοιπόν, ένας αιφνιδιασμός έσπασε την οργή, την απογοήτευση και την παγωμάρα· ενενήντα τρία άτομα εισέβαλαν συντονισμένα στο περιφρουρούμενο κτίριο και ανέβηκαν στην ταράτσα του, όπου ανάρτησαν πανό και φώναξαν συνθήματα.
Η αντίδραση της αστυνομίας δεν άργησε: μετά τη ρίψη μερικών δακρυγόνων, ξεκίνησε η επιχείρηση επανεκκένωσης και σύλληψης των 93, οι οποίοι οδηγήθηκαν σε κλούβες και από εκεί στη ΓΑΔΑ.
Ακολούθησε η ανάκριση και όλοι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους.
Τρία χρόνια αργότερα, για πρώτη φορά φτάνει στα πινάκια της Ευελπίδων η υπόθεση των 93 και οι αναρχικές και αντιφασιστικές συλλογικότητες καλούν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης, σήμερα στις 9 π.μ. έξω από το κτίριο 8.
