Συνταγματική και σύμφωνη με την αρχή της ασφάλειας δικαίου είναι η φορολόγηση εισοδημάτων και εμβασμάτων εξωτερικού που εστάλησαν σε τράπεζες του εξωτερικού πριν από την 30ή Σεπτεμβρίου του 2010, ημέρα εφαρμογής του νόμου 3888/2010, γνωστού ως νόμου Παπακωσταντίνου.
Αυτό έκρινε η αυξημένη σύνθεση του Β’ τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας (7μελής), την οποία απασχόλησαν προδικαστικά ερωτήματα του Διοικητικού Εφετείου για την περίπτωση αναδρομικής φορολόγησης του δημοφιλούς τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη.
Στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών είχε προσφύγει ο τραγουδιστής για τα εμβάσματα που είχε στείλει στην Κύπρο τη διετία 2010-2011 και για τα οποία του επιβλήθηκε κύριος και πρόσθετος φόρος, λόγω ανακριβών δηλώσεων.
Το ΣτΕ απάντησε στα ερωτήματα αυτά, αλλά την οριστική απόφαση για το θέμα θα λάβει εκ νέου το Διοικητικό Εφετείο.
Πάντως, το θέμα της αναδρομικής φορολόγησης πριν από τον νόμο Παπακωσταντίνου, θα κριθεί και σε πιλοτική δίκη στο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο, ενώ το μεγάλο ενδιαφέρον για τις υποθέσεις φοροδιαφυγής (λίστες κ.λπ.) είναι για πόσο χρόνο πίσω θα μπορούν να έχουν αξιώσεις οι δημόσιες αρχές και να διεκδικούν δισεκατομμύρια.
Εκεί βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα και σε αυτό, το ΣτΕ λέει πως η αναδρομική φορολόγηση είναι συνταγματική «[…] εφόσον, βέβαια, δεν έχει παρέλθει ο προβλεπόμενος στην κείμενη νομοθεσία χρόνος παραγραφής της εξουσίας του Δημοσίου για καταλογισμό του φόρου».
Για την υπόθεση του τραγουδιστή και άλλες σχετικές υποθέσεις υπήρξαν αντίθετες δικαστικές αποφάσεις. Ωστόσο, η απόφαση του ΣτΕ (υπ’ αριθμ. 884/2016) ξεκαθαρίζει ότι «η καταστολή της φοροδιαφυγής (και, ιδίως, της μεγάλης, από απόψεως ποσού), μέσω της διαπίστωσης των οικείων παραβάσεων και της επιβολής από τη διοίκηση των αντίστοιχων διαφυγόντων φόρων, καθώς και των προβλεπόμενων στον νόμο διοικητικών κυρώσεων, συνιστά, κατά το Σύνταγμα (άρθρο 4 παρ. 5 και άρθρο 106 παρ. 1 και 2 ), επιτακτικό σκοπό δημοσίου συμφέροντος».
