Αντίθετος με την ποινικοποίηση της ενδοσχολικής ζωής

«Η ποινικοποίηση της σχολικής ζωής είναι σαν την ενδοοικογενειακή βία». Την «κόντρα» του με τον υπουργό Δικαιοσύνης Νίκο Παρασκευόπουλο μοιάζει να θέλει να συνεχίσει ο πρώην υφυπουργός Δημόσιας τάξης, Γιάννης Πανούσης, μέσα από την εισήγησή του σε συνέδριο στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, για τον σχολικό εκφοβισμό.

Κι ενώ για την αντιμετώπιση του φαινομένου του μπούλινγκ, με αφορμή τη συγκλονιστική υπόθεση Γιακουμάκη, προωθείται νομοθετική ρύθμιση που θα τιμωρεί δράστες και υποκινητές, ο κ.Πανούσης εμφανίζεται «αντίθετος με την ποινικοποίηση της ενδοσχολικής ζωής ως διέξοδο αντιμετώπισης του σχολικού εκφοβισμού».

Ο πρώην υφυπουργός υποστήριξε ότι η μια φαινομενικά απλή, αλλά ατελέσφορη, προσέγγιση, που συχνά συναντάται και σε σχολεία στο εξωτερικό, είναι το «σχολείο-φρούριο», με μηδενική ανοχή σε συμπεριφορές, με ανιχνευτές μετάλλων, απομάκρυνση των απείθαρχων, ειδικά σχολεία για ταραξίες και σχολικούς αστυνόμους… Ο ίδιος προτιμά μια πιο «ήπια διαχείριση» όπου το σχολείο θα είναι χώρος «υγιούς επικοινωνίας, διαμόρφωσης αντιλήψεων και συνειδήσεων».

«Μακριά από μένα η ποινικοποίηση. Δεν πρόκειται να λύσει τίποτε. Όπως δεν λύνει τίποτε και στην ενδοοικογενειακή βία. Δεν θα λύσει το πρόβλημα του ζευγαριού ο αστυνόμος, δεν θα το λύσει», τόνισε χαρακτηριστικά.

Σημείωσε, πάντως, ότι άλλο η «εγκληματική βία» και άλλο η «νεανική εγκληματικότητα» από τη φυσιολογική μέχρι ενός σημείου «νεανική επιθετικότητα» της εφηβείας, η διαχείριση της οποίας πρέπει να αντιμετωπίζεται «προφανώς με τη χάραξη ορίων εκ των προτέρων».

Διευκρίνισε, μάλιστα, ότι πολλές φορές η κοινωνική βία μεταφέρεται και μέσα στο σχολείο και εκφράζεται ως ενδοσχολική βία παρατηρώντας πως η ενδοοικογενειακή ζωή και η εκπαιδευτική κοινότητα έχουν πολύ μεγάλο ρόλο στην αντιμετώπιση του φαινομένου.

Σχολιάζοντας τον νόμο 4322 και αφού αναφέρθηκε στο ήθος και την επιστημοσύνη του κ. Παρασκευόπουλου, είπε:

«Ωραία, τι σημαίνει; Ότι αν αποδειχθούν όλα αυτά (οι προϋποθέσεις εφαρμογής της ποινής) και όπως αποδειχθούν όλα αυτά, να πάμε σε μια ποινή στον δράστη. Εντάξει να πάμε. Εγώ δεν πιστεύω ότι η ποινή διαπαιδαγωγεί, αλλά εντάξει, ας πάμε. Η κοινωνία και οι αξίες της είναι αυτές που διαπαιδαγωγούν και δεν είναι η ποινή».

Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή Ψυχολογίας και μαθησιακών δυσκολιών του ΑΠΘ, Γιώργο Παυλίδη, στόχος του συνεδρίου είναι να ευαισθητοποιηθούν γονείς, εκπαιδευτικοί, μαθητές για το φαινόμενο του μπούλινγκ, που πολλές φορές δεν το γνωρίζουν ή δυσκολεύονται να το προσδιορίσουν, με αποτέλεσμα να μην το αναφέρουν συχνά και το πρόβλημα να επιδεινώνεται. Τόνισε ότι μπούλινγκ ασκείται «πάντα από ισχυρούς προς αδύναμους, είναι επαναλαμβανόμενο και εκφράζεται με άμεση ή έμμεση βία, είτε σωματική, είτε λεκτική, είτε με διαδικτυακό τρόπο».

Από τα στοιχεία που παρέθεσε, τo 71% των μαθητών που οπλίστηκαν και έγιναν δράστες αιματηρών επεισοδίων σε σχολεία των ΗΠΑ είχαν υποστεί μπούλινγκ οι ίδιοι εξαιτίας μαθησιακών δυσκολιών, δυσλεξίας, διάσπασης προσοχής κ.λπ.

Σε περιπτώσεις παιδιών που βοηθήθηκαν από το «Χαμόγελο του Παιδιού» και κατάφεραν να μετατρέψουν την επιθετικότητά τους σε μια κόσμια συμπεριφορά, ως ενήλικες, αλλά και σε περιπτώσεις θυμάτων μπούλινγκ αναφέρθηκε ο πρόεδρος του «Χαμόγελου» Κώστας Γιαννόπουλος, εκφράζοντας τη γνώμη ότι πολλές φορές η σκληρή αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων είναι η χειρότερη δυνατή.