Δίκη Αμπελόκηπων – Ρωμανός: Η κατηγορία εναντίον μου προσαρμόζεται στις ανάγκες της δίωξης, όχι στα στοιχεία

Συνεχίζεται σήμερα Πέμπτη η δίκη για την έκρηξη στο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων και αναδείχτηκαν ξανά τα «κενά» στην συγκεκριμένη δικογραφία. Αποσπάσματα από την εκδίκαση της υπόθεσης η οποία είναι σε εξέλιξη:

Νίκος Ρωμανός: «Υπάρχει μια σύγκρουση της αντικειμενικής πραγματικότητας με το δίκιο του διώκτη. […] Από την πρώτη στιγμή της σύλληψής μου η κατηγορία τελεί υπό μια διαρκή “μετάλλαξη”, προσαρμοζόμενη κάθε φορά στις ανάγκες της δίωξης και όχι στα πραγματικά περιστατικά».

Συνήγορος υπεράσπισης Λίλα Ραγκούση: «Η δίκη συνεχίστηκε σε ένα περιβάλλον που θυμίζει έντονα καφκικό σενάριο, με την περιβόητη πλαστική σακούλα “Sanitas” να παραμένει το “πρόσωπο” της υπόθεσης. Σύμφωνα με την Αντιτρομοκρατική, η εν λόγω σακούλα κατάφερε να βγει ανέπαφη από μια ισχυρότατη έκρηξη που ισοπέδωσε ένα ολόκληρο διαμέρισμα, διασώζοντας δύο δακτυλικά αποτυπώματα. […]

Δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία του αποτυπώματος πάνω στη σακούλα, ούτε καν του σημείου εντοπισμού του. Πρόκειται για ένα στοιχείο-φάντασμα που το δικαστήριο αδυνατεί να επανεξετάσει, καθώς δεν εισφέρθηκε ποτέ με τον προβλεπόμενο τρόπο στη δικογραφία. Το παράδοξο εντείνεται από τη στάση του Δικαστικού Συμβουλίου, το οποίο, όταν αποκαλύφθηκε πως στη σακούλα υπήρχαν και άλλα, άγνωστα αποτυπώματα, απλώς προσάρμοσε το σκεπτικό του, υποστηρίζοντας αυθαίρετα πως, και αυτά θα μπορούσαν να ανήκουν στους ίδιους τους κατηγορούμενους. […]

Πρακτικά η Δικαιοσύνη στην εν λόγω περίπτωση επιλέγει να οχυρώνεται πίσω από αμφισβητούμενα αποτυπώματα σε σακούλες απορριμμάτων, αγνοώντας τις εισαγγελικές προτάσεις για αποφυλάκιση, με τη διαδικασία να έχει πάψει εδώ και καιρό να μοιάζει αυστηρά νομική».

Συνήγορος υπεράσπισης Άννη Παπαρούσου: «Υπήρξε προβληματική εμπλοκή της Αντιτρομοκρατικής (ΔΑΕΕΒ) σε πεδία που δεν της αναλογούν. Αντί για μια αποστασιοποιημένη τεχνική έκθεση από την αρμόδια Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών, το δικαστήριο καλείται να αξιολογήσει κείμενα γεμάτα υποκειμενικές κρίσεις αστυνομικών οργάνων. Οι αστυνομικοί λειτουργούν σχεδόν ως “κριτικοί τέχνης”, ερμηνεύοντας φωτογραφίες και αποδίδοντας “κινήσεις που παραπέμπουν σε καθαρισμό του σημείου” στην κατηγορούμενη, σε μια προφανή προσπάθεια οικοδόμησης ενός επικοινωνιακού αφηγήματος περί τρομοκρατίας».