Ξεκίνησε με παραφωνίες της προέδρου η δίκη για την υπόθεση ομαδικού βιασμού στο Α.Τ. Ομόνοιας

Ξεκίνησε ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών η δίκη με κατηγορούμενους τρεις ειδικούς φρουρούς της ομάδας ΔΙΑΣ που κατηγορούνται για την υπόθεση του ομαδικού βιασμού της 19χρονης στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας το 2022 (σ.σ. δύο ως φυσικοί αυτουργοί και ένας για συνέργεια).

Ηταν λίγη ώρα πριν από τα μεσάνυχτα της 11ης Οκτωβρίου 2022 όταν οι αστυνομικοί, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, απομόνωσαν μέσα σε δωμάτιο του ημι-ισογείου του αστυνομικού τμήματος και κακοποίησαν διαδοχικά την καταγγέλουσσα. Την επόμενη μέρα η 19χρονη απευθύνθηκε στις αστυνομικές αρχές και η καταγγελία της προκάλεσε δημόσιο κύμα υποστήριξης αλλά και αγανάκτησης για ακόμα ένα αποτρόπαιο περιστατικό στο «αμαρτωλό» αστυνομικό τμήμα της οδού Βερανζέρου.

Σήμερα στο βήμα του μάρτυρα βρέθηκε το τότε 19χρονο κορίτσι και επανέλαβε με σταθερότητα ότι το 2022 μεταφέρθηκε από δύο αστυνομικούς στο ΑΤ Ομονοίας και εκεί έπεσε θύμα βισμού. Όπως είπε, δεν επιχείρησε να διαφύγει ούτε φώναξε γιατί «πάγωσε», περιγράφοντας μια κατάσταση σοκ και πλήρους ακινησίας.

Η ίδια εξήγησε ότι είχε προσεγγίσει τους αστυνομικούς κοντά στον σταθμό του Θησείου για να ζητήσει διευκρινίσεις σχετικά με ένα ζήτημα που αφορούσε τη δουλειά της. Όταν της πρότειναν να μεταβεί στο Τμήμα, τους ακολούθησε χωρίς επιφύλαξη. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όπως κατέθεσε, δεν είχε λόγο να φοβάται. Η καχυποψία της γεννήθηκε αργότερα, όταν όπως κατέθεσε, οδηγήθηκε στον χώρο του Τμήματος στον  οποίο κακοποιήθηκε.

Σε μία παραφωνία της διαδικασίας, η πρόεδρος της έδρας προχώρησε σε άκρως προβληματικές ερωτήσεις και συμπεράσματα προς το φερόμενο θύμα όπως αν έφυγε ή ότι η  συναίνεση δεν είναι πάντα λεκτική αλλά και συμπεριφορική ή ακόμα και ότι σε αυτές τις περιπτώσεις η αντίδραση πρέπει να είναι ένα χαστούκι και μετά καταγγελία.

Η μάρτυρας περιέγραψε ότι αρχικά ο ένας κατηγορούμενος την προσέγγισε αιφνιδιαστικά. «Μόλις αποχώρησε ο Φ, κάθισε δίπλα μου ο Τ και άρχισε να με φιλάει. Στην αρχή δεν αντέδρασα. Δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω, δεν είχε υπάρξει κάποιο φλερτ. Ήμουν σε σοκ τον φίλησα κι εγώ για να σηκωθώ να φύγω…». Όταν επιχείρησε να απομακρυνθεί, όπως είπε, δεν τα κατάφερε.

Πρόεδρος: Φύγατε;

Μάρτυρας: Δεν μπόρεσα. Έβγαλε τη ζώνη του, είχε και το όπλο υπηρεσίας… Το έβαλε δίπλα μου. Εγώ φοβούμενη και επειδή ο πατέρας μου είναι βίαιος, από το σοκ που πέρασα είχα μείνει… Ήμουν παγωμένη, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Έβγαλε το όπλο, το ακούμπησε δίπλα μου…

• Πρόεδρος: Γιατί φοβηθήκατε;
• Μάρτυρας: Φοβάμαι γενικά το ανδρικό φύλο λόγω της σχέσης με τον πατέρα μου…
• Πρόεδρος: Παρόλα αυτά η επικοινωνία με το άλλο φύλο εδώ είναι φυσιολογική με τους αστυνομικούς αρχικά.. μιλήσατε, αλλάξατε τηλέφωνα… Ενώ επικαλείστε ότι δεν έχετε υγιή ψυχολογία με το άλλο φύλο, μας λέτε ότι με τους αστυνομικούς δεν δυσκολεύεστε να γνωριστείτε.
• Μάρτυρας: Ήταν αστυνομικοί, ήμουν στο τμήμα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα κακό συναίσθημα.
• Πρόεδρος: Σας φίλησε και ανταποκριθήκατε…
• Μάρτυρας: Μετά. Στην αρχή όχι.
• Πρόεδρος: Κανονικά δίνεις ένα χαστούκι και το καταγγέλλεις!
• Μάρτυρας: Έχετε δίκιο. Ωστόσο εγώ…
• Πρόεδρος: Είστε μέσα στο τμήμα…
• Μάρτυρας: Είναι το σωστό αυτό που λέτε, αλλά από το τόσο στρες, δεν με ρώτησε κανείς αν θέλω, πάγωσα, ήμουν σε ακινησία. Δεν μπορούσα να κλωτσήσω, να χτυπήσω, να δείξω ότι δεν συναινώ.
• Πρόεδρος: Η συναίνεση δεν είναι πάντα λεκτική. Με τη συμπεριφορά δείχνω…
• Μάρτυρας: Μα δεν υπήρχε φλερτ.
• Πρόεδρος: Σας φιλά και τον φιλάτε και σεις.
• Μάρτυρας: Κατέβασε το κεφάλι μου. Ήμουν σε σοκ, δεν μπορούσα να αντιδράσω, έλεγα γιατί είμαι εδώ, γιατί γίνεται αυτό. Όταν υπάρχει φλερτ, υπάρχει ερώτηση… Σαν άμυνα μόνο κοκάλωσα. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ, έτρεμαν τα χέρια μου τα πόδια μου. Μετά με άρπαξε με σήκωσε, με βάζει πάνω στο τραπέζι, μου σηκώνει τη φούστα… Εγώ φώναξα γιατί πόνεσα, μου λέει μη φωνάζεις. Είχα κλειστά τα μάτια και έλεγα πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο που ζω;
• Πρόεδρος: Σας κρατούσε το στόμα με τα χέρια;
• Μάρτυρας: Όχι. Όμως ήμουν μπρούμυτα, ήμουν ακινητοποιημένη.
• Πρόεδρος: Είχε πέσει πάνω σας;
• Μάρτυρας: Ήταν όρθιος. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι…
• Πρόεδρος: Γιατί;
• Μάρτυρας: Είχα μείνει πάγος ψυχικά. Δεν πέρασε καν από το νου μου ότι θα γίνει αυτό…. Δεν μπορούσα να το διανοηθώ.

Η μάρτυρας όπως είπε όταν εμφανίστηκε ο δεύτερος κατηγορούμενος, του ανέφερε ότι είχε δεχθεί επίθεση από τον συνάδελφό του. «Ενώ ζητούσα βοήθεια ξεκίνησε να κάνει το ίδιο», είπε, διευκρινίζοντας πως είχε καταστήσει σαφές ότι δεν υπήρχε συναίνεση. «Φάνηκε από το βλέμμα του ότι ήδη ήξερε. Και από τις πράξεις του. Ήταν συνεννοημένο σίγουρα».