Yπό το βάρος των σοβαρών καταγγελιών και της κοινής γνώμης ο πάτερας Αντώνιος απολογήθηκε σήμερα ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου στη δίκη της πολύκροτης υπόθεσης στο πλαίσιο κατηγορείται για ηθική αυτουργία σε βαριές και απλές σωματικές βλάβες κ.ά., σε βάρος ανηλίκων, που καταλογίζονται σε επτά συγκατηγορουμένους του, εργαζόμενους της Κιβωτούς του Κόσμου.
Ο ιδρυτής και πρώην επικεφαλής της δομής υποστήριξε ότι καταγγελίες για σωματικές τιμωρίες και κακοποιητικές συμπεριφορές ήταν καθοδηγούμενες από «κάποιους» χωρίς να υποστηρίξει από ποιούς. Αρνήθηκε, λοιπόν, τις κατηγορίες παιδιών, που φιλοξενήθηκαν στην ΜΚΟ, ισχυριζόμενος ότι όσα κατέθεσαν σε βάρος του βάρος του τα παιδιά «ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας» με στόχο να καταστραφεί το έργο της οργάνωσης.
«Εγώ τους συγχωρώ γιατί τα έχω μεγαλώσει, έχω κουραστεί, έχω κοπιάσει, έχω δώσει το είναι μου κι εγώ και η πρεσβυτέρα και οι άλλοι άνθρωποι της Κιβωτού. Σώσαμε επανειλημμένως τα παιδιά από φυλακές, βοηθήσαμε να σταθούν αυτά τα παιδιά και χρησιμοποιήθηκαν εναντίον μας για να μας καταστρέψουν, ενώ εμείς λειτουργούσαμε ως κυματοθραύστης […]. Οι καταγγελίες για εξαντλητικές εργασίες είναι στη σφαίρα της φαντασίας. Το ίδιο και οι καταγγελίες για τους ξυλοδαρμούς. Εγώ θα μπορούσα να δώσω τέτοιες εντολές; Είχα εγώ πειθήνια όργανα; Όλα αυτά έρχονται κόντρα στις αξίες μου και ως ιερέα και ως άνθρωπο, έρχονται κόντρα και στις αξίες της Κιβωτού» είπε ο ιερωμένος.
Ακόμα, αρνήθηκε τις καταγγελίες για τιμωρίες και εξαντλητικές εργασίες: «Όποιος ήθελε βοηθούσε. Τα παιδιά είχαν ένα καταπληκτικό πρόγραμμα, με εκδρομές και ταξίδια. Πάντοτε τα φέρναμε σε επαφή με το θέατρο, τη μουσική, σε επαφή με τη γη και τα ζώα. Όλα τα παιδιά είχαν το ζωάκι τους, τον κηπάκο τους, φύτευαν τα δικά τους φυτά. Το παιδί έτσι μάθαινε να είναι υπεύθυνο» υποστήριξε ο κατηγορούμενος.
Αναφερόμενος στην δημιουργία της Κιβωτού, ο πατήρ Αντώνιος είπε πως όταν το 1998 τοποθετήθηκε στον ‘Αγιο Γεώργιο στην Ακαδημία Πλάτωνος έβλεπε τα παιδιά της περιοχής πολλά εκ των οποίων ήταν παραβατικά, άλλα που δεν πήγαιναν σχολείο, «πολύ τραυματισμένα, παραμελημένα παιδιά» να περιφέρονται αργά την νύχτα στην πλατεία. «Ήθελα να κάνω κάτι. Αποφάσισα να δημιουργήσω αθλητικά τμήματα μπάσκετ και ποδοσφαίρου, για να τα εντάξουμε σε ένα χώρο όπως η ενορία. Η πλατεία ήταν το στέκι τους. Αργά τη νύχτα τα έβλεπα να περιφέρονται και κατάλαβα ότι ήταν παιδιά παραμελημένα. Ακόμα και κλοπιμαία μοιράζονταν. Κάτι πρέπει να γίνει, έλεγα. Κατάλαβα ότι πολλά δεν πήγαιναν σχολείο. Έτσι ονόμασα την οργάνωση Κιβωτό, για να βρίσκουν εκεί καταφύγιο» είπε για να υποστηρίξει επίσης τα εξής:
«Δεν είχαν το μεσημέρι πού να φάνε ή πού να βρουν ένα χώρο να διαβάζουν. Καταφέραμε να τα γράψουμε στο σχολείο και να έρχονται το μεσημέρι, να τρώνε και να διαβάζουν. Ήθελα να τους μάθω να συγχωρέσουν κυρίως τους γονείς τους, πολλά ένιωθαν μίσος. Σε αυτό στοχεύαμε. Ο ρόλος μου ήταν κυρίως πνευματικός. Ήθελα να αποκτήσουν δεξιότητες» είπε.
-320x213.jpg)
