Ανάμεικτα συναισθήματα προκάλεσε η χθεσινή, καταδικαστική για όλους τους κατηγορουμένους, απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιά για την ανατριχιαστική υπόθεση του βασανισμού του Αιγύπτιου εργάτη Ουαλίντ Τάλεμπ τον Νοέμβριο του 2012 στη Σαλαμίνα.
Το δικαστήριο επέβαλε ποινή κάθειρξης 13 ετών και 2 μηνών χωρίς αναστολή στον πρώην εργοδότη του θύματος, Γιώργο Σγούρδα, ποινή 5 ετών στον Σταμάτη Σγούρδα (με αναστολή) και 10 χρόνων στον καθένα από τους άλλους δύο συνεργούς, F. Zoto και Γ. Ζαχαριάδη.
Και οι τέσσερις καταδικάστηκαν για τα αδικήματα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης, της αρπαγής και της ληστείας, ενώ στον γιο του Σγούρδα αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας. Οι δύο φίλοι και συνεργοί του Σγούρδα αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, λόγω του ανασταλτικού χαρακτήρα της έφεσης.
Μόλις ο Ουαλίντ αντιλήφθηκε ότι τρεις εκ των τεσσάρων κατηγορουμένων αφέθηκαν ελεύθεροι, ξέσπασε σε δάκρυα έξω από τη δικαστική αίθουσα, διαμαρτυρόμενος πως «δεν είναι νόμος αυτός, δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό». Λίγα λεπτά αργότερα λιποθύμησε και μεταφέρθηκε με το ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο.
Ενας εργάτης μετανάστης χωρίς χαρτιά, θύμα ξυλοδαρμού που απήχθη, βασανίστηκε άγρια από το αφεντικό του και τους φίλους του, υπέστη προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειάς του, έφτασε κοντά στον θάνατο, ανέμενε με υπομονή 3 χρόνια, ύστερα από 6 αναβολές, τη δικαίωση από το ελληνικό δικαστήριο.
Το μήνυμα
«Θέλω να μείνω στην Ελλάδα και να φέρω εδώ την οικογένειά μου. Κι όμως αυτή η χώρα έχει τόσους καλούς ανθρώπους και εγώ τους γνώρισα. Δεν θέλω μόνο να δικαιωθώ για όσα πέρασα. Θέλω να ξέρουν όλοι, Αιγύπτιοι και Ελληνες, μουσουλμάνοι και χριστιανοί, πως όποιος κάνει τέτοια πράγματα θα πηγαίνει φυλακή. Θέλω να περάσει αυτό το μήνυμα από την απόφαση», μας λέει ο Ουαλίντ λίγα λεπτά πριν από την ετυμηγορία.
Το δικαστήριο, μέσω της χθεσινής απόφασης, έκρινε ότι «δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ρατσιστικό έγκλημα, καθώς έχει καταργηθεί η διάταξη του άρθρου 79, παρ. 3», όπως είπε η πρόεδρος. Η απόφαση του δικαστηρίου δεν μπαίνει στην ουσία της διερεύνησης του ρατσιστικού κινήτρου, αλλά διατυπώνει τον ισχυρισμό πως το άρθρο 81Α του Ποινικού Κώδικα (του 2014) που αναφέρεται στα ρατσιστικά εγκλήματα δεν αποτελεί αντικατάσταση του άρθρου 79/παρ.3.
Λαμβάνοντας υπόψη πως η υπόθεση του Ουαλίντ είναι προγενέστερη του 2014, το δικαστήριο κρίνει πως δεν μπορεί να αποφασίσει για ρατσιστικό έγκλημα, στοιχείο που δημιουργεί αναπόφευκτα προβληματισμό για το πώς θα αντιμετωπίσουν τα δικαστήρια ανάλογες υποθέσεις ρατσιστικής βίας της περιόδου 2008-2014.
«Θα σε κάνω να περπατάς όπως οι καμήλες στην Αίγυπτο», έλεγε ο δράστης Σγούρδας στον Ουαλίντ την ώρα που τον είχε αλυσοδεμένο στον στάβλο. Του πετούσε μπίρα στο πρόσωπο, δήθεν για να πιει, όντας μουσουλμάνος. «Τον έδειραν, τον ποδοπάτησαν, τον υποχρέωσαν να φιλήσει τα πόδια των βασανιστών του, έκαψαν τη φωτογραφία του παιδιού του, τον αποκαλούσαν Μοχάμεντ γιατί γι’ αυτούς όλοι είναι Μοχάμεντ», είπε στην εξαιρετικά τεκμηριωμένη αγόρευσή της στο δικαστήριο η συνήγορος του θύματος, Μαρίνα Δαλιάνη.
Συγκολλητική ουσία
Η ίδια ανέλυσε διεξοδικά τους λόγους για τους οποίους η υπόθεση Τάλεμπ συνιστά τον ορισμό του εγκλήματος ρατσιστικού μίσους, προσθέτοντας πως «η ίδια η πράξη και ο τρόπος τέλεσής της, η τυπολογία των κινήτρων, η ευαλωτότητα του θύματος (μετανάστης χωρίς χαρτιά) αποδεικνύουν πως εκτός από το κίνητρο της ληστείας, η διαφορετικότητα του θύματος αποτελεί τη συγκολλητική ουσία που συνδέει τις πράξεις των δραστών».
Οσο για τον συνήγορο υπεράσπισης, επικαλέστηκε βρασμό ψυχής για τον δράστη, ενώ δοκίμασε τις αντοχές του ακροατηρίου και της κοινής λογικής με θεατρινισμούς, στοχοποίηση όλων των αλληλέγγυων και των αντιρατσιστικών οργανώσεων, μίλησε για λαθρομετανάστες, προσθέτοντας πως «η αλυσίδα δεν είναι στον λαιμό του Ουαλίντ τόσο καιρό, αλλά στον λαιμό του Σγούρδα».
