Η κυβέρνηση καταδικάζει τον Δημήτρη Κουφοντίνα σε θάνατο

Διαταγή με την οποία ζητά τη χορήγηση όλων των αναγκαίων ιατρικών μέτρων στον κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα εξέδωσε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λαμίας. Η διαταγή δεν αφορά αναγκαστική σίτιση του επί 48 μέρες απεργού πείνας, η οποία θεωρείται βασανιστήριο σύμφωνα με αποφάσεις του ΟΗΕ, της Διεθνούς Αμνηστίας και της Διακήρυξης για τους απεργούς πείνας από την Παγκόσμια Ενωση Ιατρών. Αλλωστε στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα ο κρατούμενος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας η αναγκαστική σίτιση θα προκαλούσε ακόμα πιο άμεσο κίνδυνο για τη ζωή του.

Οπως διευκρινίζουν οι γιατροί της ΜΕΘ, ο Δ. Κουφοντίνας έχει ακόμα τις αισθήσεις του, αλλά η κατάσταση της υγείας του είναι εξαιρετικά κρίσιμη και ακόμα και αν σταματήσει την απεργία πείνας, θα χρειαστούν αρκετοί μήνες για την αποκατάστασή της.

Από τη μεριά του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη δεν υπάρχει ακόμα καμία ένδειξη υποχώρησης στο να εφαρμοστεί ο πρόσφατος νόμος που διατάσσει την επαναμεταγωγή καταδικασθέντων για τρομοκρατία από αγροτικές φυλακές στο αρχικό κατάστημα κράτησής τους, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση τον Κορυδαλλό και όχι τον Δομοκό, ούτε ο νόμος που αφορά ειδικά τους απεργούς πείνας. Ετσι, αντί να γίνει ένα βήμα πίσω και να γίνει σεβαστός ο νόμος και τα δικαιώματα του κρατούμενου, εκείνος οδηγείται σε πλήρη εξόντωση. Αργά χθες βράδυ πάντως γιατροί του Νοσοκομείου Λαμίας δήλωσαν ότι δεν πρόκειται να παραβιάσουν την ιατρική ηθική και πως ακόμα και οι αναγκαστικές ιατρικές εξετάσεις ενέχουν κινδύνους.

H κυβέρνηση δεν ακούει ούτε τις φωνές στελεχών της ότι «ο νόμος πρέπει να ισχύει για όλους», όπως έκανε πρόσφατα η Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά και χθες ο αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Γιώργος Κουμουτσάκος, που έγραψε στο twitter: «Οι νόμοι του κράτους ισχύουν και για τους ελεύθερους πολίτες και για εκείνους που εκτίουν ποινή για εγκληματική δράση. Η δημοκρατία είναι εγγύηση δικαιοσύνης και σεβασμού δικαιωμάτων. Δεν εκδικείται αλλά ούτε εκβιάζεται!».

Την επικίνδυνη τροπή που έχει πάρει η υπόθεση σχολίασε χθες και ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., Δημήτρης Τζανακόπουλος: «Ο θάνατος κρατούμενου από απεργία πείνας, όσο αποκρουστικά και αν είναι τα εγκλήματά του, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός. Η δημοκρατία μας δεν αναγνωρίζει τον θάνατο ως ποινή για οποιοδήποτε έγκλημα, για οποιαδήποτε παράβαση των κανόνων που συγκροτούν τον κοινό κώδικα της συμβίωσής μας. Μια τέτοια πιθανότητα θα αποτελούσε τομή ιστορικής σημασίας, θα σηματοδοτούσε μια ανεπίτρεπτη αλλαγή παραδείγματος από τον ευρωπαϊκό πολιτικό φιλελευθερισμό».

Ομως ούτε οι εκκλήσεις σε όποια ανθρωπιστικά αισθήματα διαθέτει το επιτελείο που αποφασίζει έχουν αποδώσει μέχρι στιγμής, λες και όλο το γόητρο της επίδειξης δύναμης και αποφασιστικότητας κρίνεται από το αν θα αφεθεί να πεθάνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα κρατούμενος απεργός πείνας.

Διάβημα θα πραγματοποιήσουν το μεσημέρι οι δικηγόροι της χώρας και θα παραδώσουν ψήφισμα στο υπουργείο Δικαιοσύνης υπέρ του δίκαιου αιτήματος του Δημήτρη Κουφοντίνα, ενώ υπογράφουν και νέο κείμενο, το οποίο αναφέρει ότι «δεν έχουν δικαίωμα να σιωπήσουν τη στιγμή που η ζωή ενός κρατούμενου απεργού πείνας βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, ζητώντας να δώσει το νεύμα η κυβέρνηση, αλλιώς το αίμα δεν θα πέσει μόνο στα χέρια όσων αδράνησαν, αλλά στα κεφάλια όλων μας […] Οι στιγμές είναι κρίσιμες: ο θάνατος κρατούμενου απεργού πείνας θα αποτελεί αυταρχική τομή για την ελληνική πολιτεία. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα για να αλλάξει κεφάλαιο η Ελλάδα στα σχετικά βιβλία και να βρεθεί δίπλα στις χώρες όπου απεργοί πείνας πεθαίνουν όντας έγκλειστοι. Οποια και αν ήταν η άποψή μας για τα όσα προηγήθηκαν, πλέον μετριόμαστε με μοναδικό ζύγι τη διατήρηση της ζωής».

Παρέμβαση Θέμη Σοφού

Εξαιρετικής σημασίας ήταν και η χθεσινή παρέμβαση του μέλους του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Θέμη Σοφού, που εξελέγη με την υποστήριξη της Ν.Δ., την ίδια στιγμή που ο πρόεδρος του Συλλόγου, Δημήτρης Βερβεσός, σιωπά.

Εκθέτοντας αναλυτικά όλο το νομικό πλαίσιο του Σωφρονιστικού και Ποινικού Κώδικα και τις ουσιαστικές προϋποθέσεις για κάθε ευνοϊκό μέτρο και κάθε δικαίωμα του κρατούμενου ανεξαρτήτως αδικήματος, ο κ. Σοφός επισημαίνει ότι αν οποιοσδήποτε κρατούμενος χάσει το δικαίωμα να εκτίει την ποινή του σε αγροτική φυλακή, επαναμετάγεται στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθη.

Η άρνηση να ισχύσει και για τον απεργό πείνας ο νόμος «καταδεικνύει ότι η νομοθεσία σχετικά με τη μεταγωγή κρατουμένου έχει έντονο πολιτικό χαρακτήρα […] Δυστυχώς όμως φαίνεται ότι αυτό το διάνυσμα αρχίζει να κάμπτεται, χωρίς όμως να σημαίνει ότι ο νομικός κόσμος “τρώει κουτόχορτο”, όταν γίνεται η συζήτηση αυτή βορά μιας φθηνής πολιτικής εκμετάλλευσης από οποιονδήποτε πολιτικό φορέα όλου του φάσματος, του συνταγματικού τόξου ή μη. Πολλώ μάλλον, όταν η κορυφή της (σημερινής) εκτελεστικής εξουσίας, ο κ. Πρωθυπουργός, οφείλει να απέχει από οποιαδήποτε τοποθέτηση σχετικά με το ζήτημα αυτό, λόγω της ιδιότητας της οικογενείας του, να έχει συμμετάσχει στην εν λόγω δίκη ως πολιτική αγωγή για τη δολοφονία του αειμνήστου Παύλου Μπακογιάννη».

Ο Θ. Σοφός κλείνει την παρέμβασή του σημειώνοντας ότι η «17 Νοέμβρη» ανήκει πλέον στην Ιστορία και ότι «δεν πρέπει να κλείσει ο κατάλογος των νεκρών με τον θάνατο του απεργού πείνας, αλλά με τη νίκη της δημοκρατίας και της ορθής εφαρμογής των αρχών της σωφρονιστικής, που δεν εκδικείται τον κρατούμενο, αλλά τον προετοιμάζει να επανενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο. Ακόμα και τον αμετανόητο, θα έλεγε κανείς καλύτερα, ακόμα και αυτόν που δεν επιθυμεί να ενταχθεί στο αξιακό σύστημα, όπως το ορίζει εκείνος. Η Δημοκρατία δεν συγκρίνει το αξιακό της σύστημα με κανενός άλλου, διότι τότε αυτοκαταργείται».