Και οι 25 ήταν αθώοι

Τους πετούσαν δακρυγόνα, τους παρακολουθούσαν, τους έσερναν σε αστυνομικά τμήματα, τους έπαιρναν γενετικό υλικό με το έτσι θέλω, μπούκαραν στα σπίτια τους, κατατρόμαζαν τα παιδιά τους, τους προφυλάκιζαν, τους κυνήγησαν και τους διέσυραν, αλλά τελικά ήταν αθώοι!

«Δεν ταυτοποιούνται οι πράξεις του κατηγορητηρίου στα πρόσωπα των κατηγορουμένων. Προτείνω την απαλλαγή όλων», είπε η εισαγγελέας της έδρας στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης που εξέτασε την πολύκροτη υπόθεση του «Λάκκου Καρατζά», με 25 κατηγορούμενους, για τα επεισόδια που είχαν σημειωθεί στη διάρκεια πορείας ενάντια στις εξορύξεις της εταιρείας χρυσού στη Χαλκιδική. Χρειάστηκαν μόλις τέσσερις συνεδριάσεις του δικαστηρίου, κατά τη διάρκεια των οποίων οι καταθέσεις των αστυνομικών-μαρτύρων κατηγορίας δεν κατέστη δυνατό να τεκμηριώσουν το βαρύ κατηγορητήριο.

Η υπόθεση αφορά τη μαζική κινητοποίηση κατοίκων της περιοχής και μελών του κινήματος ενάντια στις εξορύξεις, που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου 2013, κατά τη διάρκεια των καταγγελλόμενων ως παράνομων εργασιών της εταιρείας χρυσού στο βουνό.

Η διαμαρτυρία κατέληξε σε επεισόδια όμως, καθώς ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ συνεπλάκησαν με το συγκεντρωμένο πλήθος. Σχηματίστηκε ένα βαρύτατο κατηγορητήριο για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση «με διαρκή δράση, ιεραρχική δομή και εσωτερική διάρθρωση» που είχε στόχο την «τέλεση αξιόποινων πράξεων για την παύση της λειτουργίας των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων της εταιρείας Ελληνικός Χρυσός στις θέσεις Σκουριές και λάκκος Καρατζά του όρους Κάκαβος στη Βορειοανατολική Χαλκιδική».

Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πολυγύρου, ευτυχώς, διαφοροποιήθηκε σε σχέση με την «αστυνομική λογική». Με το βούλευμα που εξέδωσε έπειτα από πολύμηνο τοκετό, απέρριψε την κακουργηματικού χαρακτήρα κατηγορία περί «εγκληματικής οργάνωσης», μετατρέποντάς τη σε… συμμορία.

Αλλά και το δικαστήριο χθες αποφάσισε ότι οι μάρτυρες αστυνομικοί δεν κατόρθωσαν να τεκμηριώσουν επαρκώς ότι οι συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι ήταν οι δράστες όσων τους καταμαρτυρούσαν… Αντιθέτως, απολύτως τεκμηριωμένη εμφανίστηκε η πεποίθηση που διαμόρφωσε από τη διαδικασία και το αποδεικτικό υλικό η εισαγγελέας της έδρας.

«Κάνανε ειρηνική διαδήλωση και συγκεντρώθηκαν στην πύλη του εργοταξίου χρυσού, ενώ άλλοι αποφάσισαν να ανέβουν στην τοποθεσία Λάκκος Καρατζά. Στο σημείο υπήρχαν αστυνομικές δυνάμεις. Στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τους διαδηλωτές να πλησιάσουν έκαναν χρήση δακρυγόνων. Προκειμένου οι διαδηλωτές να τους εμποδίσουν, πετούν πέτρες και ρίχνουν φωτοβολίδες. […] Πέφτουν χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και μια ολιγομελής ομάδα διαδηλωτών αποσπάται από το πλήθος και ανεβαίνει σε λόφο. Ρίχνουν πέτρες και στήνουν εμπόδια.

»Την ίδια στιγμή, με όπλο, τραυματίζονται αστυνομικοί με μικρού διαμετρήματος σφαιρίδια. Οι αστυνομικοί καταθέτουν με βεβαιότητα μόνο για το από πού προήλθε ο πυροβολισμός. Για τις μολότοφ όλοι λένε ότι είναι 2-3. Ενας αστυνομικός λέει δεκάδες. Ωστόσο η κατάθεσή του αναιρείται από πλήθος μαρτύρων, από τη δικογραφία και τα κατασχεθέντα, αλλά και από το ίδιο το βίντεο που τραβάει ο ίδιος, που δεν φαίνεται ούτε μια ρίψη μολότοφ»!

Χάρτινος πύργος

Σε άλλο σημείο της αγόρευσής της η εισαγγελέας της έδρας επισημαίνει: «Κανείς από τους αστυνομικούς δεν καταθέτει ότι κατηγορούμενοι τέλεσαν με σιγουριά τις πράξεις που τους αποδίδονται. Αξιολογώντας το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, προκύπτει ότι αν κάποιος είχε πρόθεση να πλήξει θανάσιμα κάποιον, τότε μπορούσε να το πράξει εύκολα. Αν τα φυσίγγια ήταν μεγαλύτερα, θα ήταν μοιραία. Η σωματική βλάβη του αστυνομικού που φέρεται να τραυματίστηκε σοβαρά, από το ιατρικό χαρτί χαρακτηρίζεται ως “ελαφρά”.

»Οσα καταγράφονται ως ένδειξη ενοχής των κατηγορουμένων αρκούνται στο να καταδείξουν το έντονο κλίμα μεταξύ των κατοίκων, επίσης δείχνουν την ανησυχία κατά την προανάκριση αλλά και τη λήψη DNA. Από όσα καταγράφηκαν φαίνεται ότι ήταν υποψιασμένοι ότι καταγράφονται από την αστυνομία. Αρα, αν ήταν να πάρουν εκρηκτικά υλικά, δεν θα το έλεγαν από το τηλέφωνο. Αλλωστε οι κροτίδες δεν είναι τόσο δυσεύρετες. Η ανίχνευση βιολογικού υλικού σε ένα τσιγάρο, σε ένα μπουκάλι και σε αναψυκτικό είναι φυσιολογική».

Και κάπως έτσι κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, όπως ανέφερε από το 2013 ακόμη η «Εφ.Συν.», μια δικογραφία που στηρίχτηκε κατά πολύ σε λήψεις γενετικού υλικού και σε τηλεφωνικές παρακολουθήσεις που διενεργούσε εκείνο τον καιρό η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης χρησιμοποιώντας μεθόδους στα όρια της νομιμότητας…

Είναι πλέον προφανές ότι είχε στηθεί ένας μηχανισμός που κατάφερε να καταστείλει το κίνημα ενάντια στις εξορύξεις (και στα συμφέροντα της εταιρείας χρυσού, φυσικά), ενώ ήταν σε μια φάση μεγάλης μαζικοποίησης.

«Ενα κίνημα που δεν έχει να κάνει ούτε με τη Δεξιά, ούτε με την Αριστερά, ούτε με τους αναρχικούς, αλλά με το νερό που πίνουμε όλοι…», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε εις εκ των συνηγόρων υπεράσπισης για να καταλήξει: «Αυτοί οι άνθρωποι παραμένουν οι ίδιοι στις ιδέες τους. Αν πετύχει η επένδυση, τότε δεν θα μιλάμε για κίνημα, αλλά θα καταλάβουμε ότι υποθηκεύσαμε το μέλλον των παιδιών μας».