Απαγορευτικό στη μεταφορά της άδειας των εργαζομένων

Ρητώς και διά ροπάλου… απαγορεύει ο Αρειος Πάγος τη μεταφορά των ημερών της θερινής άδειας σε επόμενο έτος. Ακόμα και αν υπάρξει τέτοια συμφωνία ανάμεσα στον εργοδότη και τον εργαζόμενο, αυτή είναι άκυρη. Οσο για τον εργοδότη ο οποίος δεν χορήγησε πλήρη άδεια στον μισθωτό κατά τη διάρκεια του έτους, οι αρεοπαγίτες τον υποχρεώνουν να καταβάλει τις αποδοχές του εργαζόμενου προσαυξημένες κατά 100%.

Την απόφαση αυτή έλαβε το Εργατικό Τμήμα του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, το οποίο έκρινε περίπτωση τραπεζοϋπαλλήλου που για μία τριετία (2005-2008) έλαβε τμήμα της θερινής του αδείας και όχι το σύνολο των προβλεπομένων ημερών και για τον λόγο αυτόν προσέφυγε στα δικαστήρια. Οι αρεοπαγίτες επικύρωσαν εφετειακή απόφαση, η οποία είχε επιδικάσει στον τραπεζοϋπάλληλο τις διαφορές των ημερών που εργάστηκε κατά την τριετία 2005-2008, προσαυξημένες κατά 100%.

Κατ’ αρχάς οι αρεοπαγίτες αναφέρουν στο σκεπτικό τους ότι σκοπός του Συντάγματος και των διεθνών συμβάσεων για τους κανόνες χορήγησης αδειών μετ’ αποδοχών, της ελληνικής εργατικής νομοθεσίας και των ευρωπαϊκών οδηγιών είναι «να εξασφαλισθεί με τη χορήγηση της ετήσιας άδειας η περιοδική ανάπαυση και η ανανέωση των σωματικών και ψυχικών δυνάμεων του εργαζομένου για τη διατήρηση της σωματικής και ψυχικής του υγείας».

Ετσι από τις διατάξεις αυτές υπογραμμίζουν πως «προκύπτει σαφώς ότι δεν επιτρέπεται, ούτε με συμφωνία μεταξύ του εργαζόμενου και του εργοδότη, η μεταφορά των ημερών της ετήσιας άδειας του πρώτου, που δεν του χορηγήθηκαν από τον εργοδότη, στο επόμενο ή στα μεθεπόμενα έτη, με συνέπεια να είναι ανίσχυρη (άκυρη) κατά τα άρθρα 174 και 180 του Αστικού Κώδικα τέτοια συμφωνία και ο εργοδότης, ο οποίος δεν χορήγησε πλήρη την κανονική άδεια στο μισθωτό του, κατά τη διάρκεια του έτους που αυτή αφορά, να είναι υποχρεωμένος, από το τέλος του αντίστοιχου έτους, να καταβάλει σε αυτόν τις αντίστοιχες προς τις ημέρες αυτές αποδοχές αδείας, και μάλιστα με προσαύξηση κατά 100% σε περίπτωση υπαιτιότητάς του, μη δυνάμενος να εκπληρώσει τη συγκεκριμένη υποχρέωσή του προς τον μισθωτό με τη χορήγηση σ’ αυτόν των παραπάνω ημερών αδείας και τον συμψηφισμό αυτών προς το ανύπαρκτο σύνολο ήδη συσσωρευμένων ημερών άδειας περασμένων ετών, που δεν του χορηγήθηκαν».

Οι ανώτατοι δικαστές διευκρινίζουν ακόμα ότι «η προσαύξηση 100% αφορά μόνο τις αποδοχές και όχι το επίδομα αδείας, αφού ο νόμος αναφέρεται ρητά στις αποδοχές αδείας και όχι στο επίδομα» και σημειώνουν ότι για τη θεμελίωση της αξίωσης του μισθωτού προς λήψη της προσαύξησης, απαιτείται υπαιτιότητα του εργοδότη, έστω και σε βαθμό ελαφράς αμέλειας, η οποία υπάρχει όταν ο μισθωτός ζήτησε την άδεια και ο εργοδότης δεν του τη χορήγησε.