Ολο και περισσότερο αυξάνεται ο χρόνος ανταπόκρισης των ευρωπαϊκών κρατών στα αιτήματα της Ελλάδας για τη μετεγκατάσταση προσφύγων, με αποτέλεσμα, όπως υπογραμμίζει η Υπηρεσία Ασύλου, να καθυστερεί η αποσυμφόρηση των κέντρων φιλοξενίας της ενδοχώρας, να απογοητεύονται οι πρόσφυγες και να απαξιώνεται το πρόγραμμα μετεγκατάστασης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπηρεσίας, από τη στιγμή που θα στείλει η Ελλάδα αίτημα μετεγκατάστασης σε κράτος που έχει δηλώσει ότι διαθέτει θέσεις μέχρι την απάντηση του κράτους ότι θα δεχτεί τον πρόσφυγα μεσολαβούν κατά μέσο όρο 29 ημέρες, σχεδόν τριπλάσιος χρόνος από τις δέκα ημέρες που προβλέπονται.
Μάλιστα, η διάρκεια παρουσιάζει αυξητική τάση. Τον περασμένο Ιανουάριο, μόλις το 5% των αιτημάτων απαντήθηκε μέσα σε δέκα ημέρες, ενώ το 70% των αιτημάτων απαντήθηκε σε διάστημα από 21 μέχρι 40 ημέρες.
Επιπλέον, από τη θετική απάντηση ενός κράτους μέχρι να ταξιδέψει τελικά ο πρόσφυγας μεσολαβούν κατά μέσο όρο 58 ημέρες. Σημαντικό είναι και το διάστημα που μεσολαβεί από την καταγραφή του υποψήφιου για μετεγκατάσταση πρόσφυγα στην Υπηρεσία Ασύλου μέχρι την αποστολή του αιτήματος στα άλλα κράτη, κατά μέσο όρο 49 ημέρες, χρόνος που οφείλεται κυρίως στην έλλειψη προσφοράς θέσεων στα άλλα κράτη. Από τη στιγμή που παραλαμβάνει η Υπηρεσία Ασύλου την προσφορά μιας θέσης, το αίτημα στέλνεται μέσα σε έξι ημέρες.
Μέχρι την 1η Φεβρουαρίου, είχαν προσφερθεί 15.164 θέσεις μετεγκατάστασης από τα ευρωπαϊκά κράτη, αριθμός που, παρά την αύξηση του ρυθμού τους τελευταίους μήνες, εξακολουθεί να υπολείπεται κατά πολύ τόσο από τον στόχο των 2.000 μετεγκαταστάσεων τον μήνα όσο και από την υπάρχουσα ζήτηση, καθώς ο αριθμός των καταγραμμένων υποψηφίων για μετεγκατάσταση ανερχόταν σε 24.233 πρόσφυγες.
Οι θέσεις που προσφέρθηκαν το 2016 έφτασαν μόλις τις 12.999, με τη Γαλλία να διαθέτει τις περισσότερες, 3.200, ακολουθούμενη από τη Γερμανία, την Ολλανδία και την Πορτογαλία.
Πολλά κράτη-μέλη εξαιρούν από τη μετεγκατάσταση ορισμένες κατηγορίες ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων, όπως οι ανήλικες σύζυγοι ή και μητέρες, θεωρώντας τον γάμο παράνομο με κριτήριο τη νομοθεσία των κρατών-μελών, ωστόσο η στάση τους έρχεται σε αντίθεση με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και ενδεχομένως με την αρχή του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού, που αποτελεί το βασικό κριτήριο στις περιπτώσεις ανήλικων προσφύγων.
