«Δεν μας πειράζει που κάναμε εδώ Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Εμείς σε λίγες μέρες θα γυρίσουμε στα σπίτια μας και θα συνεχίσουμε κανονικά τις ζωές μας κι εσείς θα πάτε στο γραφείο σας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πού να πάνε, δεν έχουν κανονική ζωή αυτή τη στιγμή.
Μακάρι το 2016 να τερματιστούν οι ροές, αλλά -όσο υπάρχουν- θα είμαστε εδώ». Τα λόγια του Βίλεμ, Ολλανδού εθελοντή που βρέθηκε πλάι στους πρόσφυγες της πλατείας Βικτωρίας τις γιορτές, συνοψίζουν το πώς έζησαν το πνεύμα των ημερών όσοι συμπάσχουν μαζί τους.
Για άλλο ένα βροχερό και κρύο απόγευμα οι πρόσφυγες προσπάθησαν να προφυλαχθούν όπως όπως κάτω από τις ομπρέλες, καφέ της περιοχής και υπόστεγα.
Κρυωμένοι και πεινασμένοι, στηρίζονται στους εθελοντές, για να τους δώσουν ένα στεγνό ρούχο και λίγο φαγητό. Κάπως έτσι συναντάμε τον Τόνι, μέλος της γερμανικής οργάνωσης «Soup and socks»:
«Είμαστε εδώ περίπου για μία εβδομάδα και δίνουμε στους πρόσφυγες ρούχα κι ένα πιάτο φαγητό. Μας βοηθάνε και πολλοί απλοί άνθρωποι, χθες ένας κύριος μας έφερε μεγάλη ποσότητα ψωμιού. Την Πρωτοχρονιά έγινε κάτι σαν ένα πάρτι, ένα τραπέζι για τους πρόσφυγες. Νομίζω ότι ήταν κάτι πολύ σημαντικό», μας λέει.
Η βροχή σταματάει και ο κόσμος στην πλατεία αυξάνεται. Η κατάσταση παραμένει δύσκολη, αλλά σίγουρα δεν αντικρίζει κανείς τις «τριτοκοσμικές εικόνες», για τις οποίες κάποιοι κάνουν λόγο.
Το τελευταίο διάστημα, με συνεχείς ανακοινώσεις, ο Δήμος Αθηναίων ζητά να μη γίνει κέντρο προσφύγων και μεταναστών η πλατεία, προφανώς υπό την πίεση ομάδων πολιτών που δεν βλέπουν με καλό μάτι την παρουσία τους εκεί.
Σε συνέντευξή του στον «Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής», ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας παρομοιάζει την πλατεία Βικτωρίας με τον σταθμό του Μονάχου, όπου κατέφευγαν Ελληνες μετανάστες στη Γερμανία.
«Είναι γύρω γύρω οι τράπεζές τους, τα σόγια τους, οι φίλοι τους, οι επικοινωνίες τους…», σημειώνει, αλλά διευκρινίζει πως δεν μπορεί να μετατραπεί η πλατεία σε υπνωτήριο για τη διανυκτέρευση των ανθρώπων.
Η οδύσσεια όλων έχει πολλά στάδια, πρόσφατα και εντός Ελλάδος. Ο Νάσερ από το Ιράν βρέθηκε στην Ειδομένη, δεν του επιτράπηκε η διέλευση, επέστρεψε στην Αθήνα και τώρα σκέφτεται αν πρέπει να γυρίσει πίσω στο Ιράν ή να ξαναπροσπαθήσει να πάει στη Δυτική Ευρώπη:
«Στα σύνορα, μου είπαν “αφού είσαι από το Ιράν, δεν περνάς”. Ηταν μεγάλη ταλαιπωρία. Η χώρα μου είναι όμορφη, αλλά υπάρχει μεγάλη καταπίεση, γι’ αυτό ήθελα να φύγω», μας λέει.
Λίγο πιο κάτω ένας μικρός από το Αφγανιστάν, του οποίου όπως μας λέει ο πατέρας του, τελικός προορισμός είναι η Γερμανία, κρατάει ένα κουτί με γλυκά και τα μοιράζει σε όλους τριγύρω. Θα μπορούσε να γιορτάζει και να τον λένε Βασίλη, όμως γι’ αυτόν το νέο έτος φέρνει προς το παρόν μόνο νέα βάσανα…
