Πρόλαβε να γράψει «τη δική του αλήθεια»

Συνελήφθη χθες από την ΕΛ.ΑΣ. στη Νίκαια, στο σπίτι μιας φίλης του, ο Βασίλης Δημάκης. Ο φοιτητής-κρατούμενος παραβίασε την εκπαιδευτική του άδεια απενεργοποιώντας το ηλεκτρονικό βραχιόλι. Η σύλληψη έγινε με πληροφορίες από την Αντιτρομοκρατική, ενώ στην επιχείρηση, εκτός από αστυνομικούς της Ασφάλειας Πειραιά, συμμετείχαν δυνάμεις της ΟΠΚΕ και της ΕΚΑΜ! Το βραχιόλι είχε απενεργοποιηθεί στην περιοχή και έτσι έφτασαν οι αστυνομικοί στο σπίτι της γυναίκας, της οποίας ο πρώην σύζυγος (κρατούμενος για ναρκωτικά) για ένα διάστημα ήταν στο ίδιο κελί με τον Δημάκη.

Η δικηγόρος του Ηλέκτρα-Λήδα Κούτρα κατήγγειλε ότι «τον έριξαν στο πάτωμα, πιέστηκε από μπότες δύο αστυνομικών στο στέρνο με τρόπο που δεν μπορούσε να αναπνεύσει και νόμιζε πως πεθαίνει, ενώ κλοτσήθηκε στα πλευρά από μέλη της ομάδας, με ιαχές ενάντια στις δηλώσεις του για τον τέως αντιπρόεδρο του ΣτΕ («ήθελες και να καταγγείλεις, ε;») ενώπιον των υπολοίπων που επικροτούσαν την παρ’ ολίγον θανάσιμη βία. Από τη στιγμή της σύλληψής του ζητά να καταγγείλει τη μεταχείρισή του και να μεταφερθεί σε νοσοκομείο για να διαπιστωθούν οι βλάβες που υπέστη, ωστόσο η ΕΛ.ΑΣ. δεν τον έχει μεταφέρει και βρίσκεται κρατούμενος στην Ασφάλεια Πειραιά».

Η επιστολή

Ηδη βέβαια στην επιστολή με τη «δική του αλήθεια» ο Δημάκης, γνωρίζοντας ότι γρήγορα θα συλληφθεί, έγραφε: «Μια παρασπονδία πλημμυρισμένη αξιοπρέπεια ήταν η δική μου παραβίαση, διότι έπρεπε να αποδείξω στον εαυτό μου, τουλάχιστον, ότι παύω να είμαι όμηρος του κράτους ό,τι ώρα το επιλέξω, όσο χαζό και αν ακούγεται στον καθένα αυτό, για μένα είναι το σημαντικότερο όλων. Το καρότο χωρίς το μαστίγιο για να συνεχίσω. Γιατί, κακά τα ψέματα, οσονούπω θα βρίσκομαι εκεί που ήμουν. Τα στατιστικά στοιχεία, άλλωστε, το καταμαρτυρούν και το επιβεβαιώνουν».

Στην επιστολή εξηγεί πώς και γιατί ξεπεράστηκαν τα δικά του όρια μετά από όλα όσα έχει υποστεί τα χρόνια που βρίσκεται στις φυλακές και ειδικότερα τα 4 χρόνια που σπουδάζει χωρίς να έχει δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα. «Αποφάσισα να κάνω το χειρότερο όλων, να παραβιάσω τους όρους τους οποίους η αξιότιμη κυρία εισαγγελέας Εφετών, κ. Σούκουρα, μαζί με τα άλλα δύο μέλη, Μαρία Στέφη (διευθύντρια) και Σοφία Ασημακοπούλου (κοινωνική λειτουργό), αποφάσισαν να μου δώσουν».

Εκφράζοντας τη λύπη και τον σεβασμό του προς την Εισαγγελέα, συμπληρώνει: «Πολλοί από σας χαρακτήρισαν την πράξη μου ακατανόητη, αψυχολόγητη και ένα σωρό άλλα τέτοια επίθετα, τα οποία δεν θα αποκρούσω, ούτε θα προσπαθήσω καν να δικαιολογήσω. Θα καταθέσω μόνο την αλήθεια μου. Αυτό, ως ελάχιστο χρέος απέναντι σε όσους μέχρι τώρα με συνέπεια, ανθρώπινη αλληλεγγύη, καθαρότητα και άδολη αγάπη συνεισέφεραν και θα τους το χρωστώ για πάντα». Διαβεβαιώνει ότι όσο διάστημα μείνει ελεύθερος «δεν πρόκειται ποτέ να εμπλακώ σε οποιαδήποτε έκνομη ενέργεια, προς θλίψη του νεοφιλελεύθερου ακροατηρίου που με περισσή χολή σχολιάζει κάτω από συνδέσμους που αναφέρονται στην απόφασή μου να παραβιάσω τους όρους και το βραχιολάκι».

Αναρωτιέται, τέλος, παραθέτοντας συγκεκριμένα παραδείγματα, γιατί κάποιοι σπεύσαμε να πούμε ότι τώρα θα γίνει η απόδρασή του αφορμή για να τιμωρηθούν άλλοι κρατούμενοι. Δυστυχώς, το σύστημα σωφρονισμού στην Ελλάδα, τη διαφθορά και τις «ειδικές» μεταχειρίσεις του οποίου γεύτηκε και ο ίδιος, έχει αποδειχτεί και τιμωρητικό και εκδικητικό. Συχνά είδαμε κρατούμενους να βιώνουν οριζόντια εκδικητικές συνέπειες, ακόμα και με νομοθετικές διατάξεις, έπειτα από αποδράσεις και παραβιάσεις αδειών.

Περιγράφει, τέλος, την πρόσφατη ακραία αντιμετώπιση που είχε μέχρι να ξεκινήσει την απεργία πείνας και δίψας. Τρεις βδομάδες δεν τον άφηναν να πάει στα μαθήματά του χωρίς καμιά δικαιολογία. Τελικά τον κάλεσαν και του είπαν ότι είχε γίνει λάθος! «Μετά περιμένουν να μην αντιδράσουμε, λες και είμαστε από ξύλο. Δεν έχουμε συναισθήματα, δεν έχουμε αξιοπρέπεια, δεν έχουμε τίποτα εμείς. Είμαστε κρατούμενοι, είμαστε ζώα δηλαδή».

Δεν είναι τυχαίο που σε όλες τις χώρες το ποινικό δίκαιο πάντοτε αντιμετωπίζει με ελάχιστη έως καμία ποινή τούς κρατουμένους που δραπετεύουν αν δεν υποπέσουν σε άλλο αδίκημα, διότι η επιθυμία για απόδραση και η πάλη για την ελευθερία θεωρούνται χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης και δικαίωμα.