Δύο σημαντικά και μάλλον δύσκολα βήματα θα πρέπει να κάνει η Εθνική Επιτροπή για την Ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+, που συνέστησε την Τετάρτη ο πρωθυπουργός υπό την προεδρία του πρώην προέδρου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) Αλέξανδρου-Λίνου Σισιλιάνου, αν έχει πράγματι σκοπό να επιφέρει πλήρη ισοτιμία και να ικανοποιήσει τα ώριμα αιτήματα του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, πρωταρχικά τη δυνατότητα πολιτικού γάμου και την αναγνώριση των παιδιών των ΛΟΑΤΚΙ οικογενειών.
Το ένα βήμα είναι ασφαλώς να υπερβεί την πολιτική βούληση μιας κυβέρνησης που έχει δώσει επανειλημμένως διαμετρικά αντίθετα δείγματα. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις πρόσφατες αυθαίρετες και αντιεπιστημονικές δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα με αφορμή το νομοσχέδιο για τη συνεπιμέλεια των παιδιών, ότι τάχα τα παιδιά των ετερόφυλων οικογενειών έχουν «λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα, […] μικρότερες ή καθόλου παρεκκλίσεις, […] προσαρμόζονται με μεγαλύτερη ευκολία στη σύγχρονη κοινωνία».
Για τις δηλώσεις αυτές, σχεδόν το σύνολο των ΛΟΑΤΚΙ οργανώσεων έχει ζητήσει την παραίτησή του. Τέτοια αναχρονιστικά δείγματα αφθονούν και περιλαμβάνουν τον ίδιο τον πρωθυπουργό, που καταψήφισε τη ρύθμιση για την αναδοχή και το νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου, ενώ έχει μείνει παροιμιώδης η αναφορά του σε παραίσθηση τρανς ατόμου για… εξωγήινο στον Υμηττό.
Το δεύτερο βήμα έχει να κάνει με τον ίδιο τον πρόεδρο της Επιτροπής, που πρέπει κι αυτός να υπερβεί τον εαυτό του και τα συντηρητικά δείγματα που έχει δώσει. Ο κ. Σισιλιάνος είχε κατά γενική ομολογία κομβικό ρόλο στην απόφαση του ΕΔΔΑ που καταδίκασε την Ελλάδα για αποκλεισμό των ομόφυλων ζευγαριών από το σύμφωνο συμβίωσης της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή.
Η απόφαση άνοιξε τον δρόμο για ένα σύμφωνο συμβίωσης με διευρυμένα δικαιώματα, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται τα ομόφυλα ζευγάρια. Αλλά το σημερινό σύμφωνο αποκλείει τη νομική αναγνώριση του μη βιολογικού γονέα, δημιουργώντας προβλήματα και διακρίσεις πρωτίστως στα παιδιά των ΛΟΑΤΚΙ οικογενειών. Η επέκταση του συμφώνου και η άρση όλων των διακρίσεων σε παιδοθεσία, υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, αναδοχή και παρένθετη κυοφορία, όπως και η πλήρης πρόσβαση στον πολιτικό γάμο, αποτελούν πρωταρχικό αίτημα του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος.
Προς αυτήν την κατεύθυνση κινείται και απόφαση του ΕΔΔΑ το 2013. Με πλειοψηφία 10 δικαστών έναντι 7, το ΕΔΔΑ δικαίωσε ζευγάρι Αυστριακών γυναικών που ζητούσε να επιτραπεί η τεκνοθεσία του παιδιού τής μιας γυναίκας και από τη σύντροφό της, όπως ακριβώς θα επιτρεπόταν και σε ετερόφυλο ζευγάρι. Αλλά ο κ. Σισιλιάνος είχε τότε συνταχθεί με τη μειοψηφία. Μένει να φανεί αν σήμερα έχει ξεπεράσει την περιοριστική και συντηρητική αντίληψή του κατά της νομικής αναγνώρισης των παιδιών των ΛΟΑΤΚΙ οικογενειών ή αν ακριβώς η τοποθέτησή του στην προεδρία της Επιτροπής εκ μέρους του πρωθυπουργού αποτελεί στην πραγματικότητα ανάχωμα για την πλήρη ισοτιμία.
Αμφιβολίες
Οι δηλώσεις του την Τετάρτη αφήνουν δυστυχώς περιθώριο για ανησυχία. Αν και η Στρατηγική για την Ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ μέχρι το 2025, που εξήγγειλε τον Νοέμβριο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, περιλαμβάνει ρητά την προώθηση νομοθεσίας στα κράτη-μέλη για την αναγνώριση της ιδιότητας του γονέα στις ΛΟΑΤΚΙ οικογένειες, καμία τέτοια αναφορά δεν έγινε από τον πρωθυπουργό ή από τον κ. Σισιλιάνο. Ο κ. Σισιλιάνος αναγνώρισε γενικά ότι το ζήτημα των διακρίσεων κατά των ΛΟΑΤΚΙ έχει απασχολήσει μεταξύ άλλων το ΕΔΔΑ, δήλωση καθόλου καθησυχαστική με δεδομένη τη δική του στάση.
Εκεί όμως που η ανησυχία χτύπησε κόκκινο είναι όταν συνέδεσε τον συμβουλευτικό ρόλο της Επιτροπής με την πολιτική βούληση της κυβέρνησης, μιλώντας για «ένα πλαίσιο ιδεών και δυνατοτήτων μέσα από τις οποίες θα μπορέσετε εσείς να διαλέξετε εκείνο το οποίο ανταποκρίνεται στην πολιτική βούληση. […] θα πορευτούμε ούτως ώστε να βρεθεί η χρυσή τομή, ας το πούμε έτσι, και η συναίρεση και η συνένδυση η απαιτούμενη, προκειμένου αυτά τα ζητήματα να προωθηθούν καλύτερα». Ο συνδυασμός του συντηρητισμού με τον αναχρονισμό δημιουργεί ακριβώς ανησυχία για συνέχιση των διακρίσεων.
