Κύμα συμπαράστασης υπέρ του δίκαιου αιτήματος του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα από νομικούς που υπογράφουν νέο κείμενο το οποίο αναφέρει ότι «δεν έχουν δικαίωμα να σιωπήσουν τη στιγμή που η ζωή ενός κρατούμενου απεργού πείνας βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο […]».
Οι 888 νομικοί επισημαίνουν ότι οι στιγμές είναι κρίσιμες και ο χρόνος μετράει αντίστροφα για να αλλάξει κεφάλαιο η Ελλάδα και να βρεθεί δίπλα στις χώρες όπου απεργοί πείνας πεθαίνουν όντας έγκλειστοι.
Χθες, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λαμίας εξέδωσε διαταγή με την οποία ζητά τη χορήγηση όλων των αναγκαίων ιατρικών μέτρων για να σωθεί η ζωή του απεργού πείνας. Να ληφθούν, δηλαδή όλα τα μέτρα ενδεδειγμένης φαρμακτευτικής αγωγής με στόχο να κρατηθεί ο απεργός πείνας στη ζωή και να του παρασχεθούν οι απαραίτητες ιατρικές υπηρεσίας όταν και εφόσον χρειαστεί.
Σε κάθε περίπτωση, οι γιατροί στη ΜΕΘ του νοσοκομείου Λαμίας, διαβεβαίωσαν τη δικηγόρο του ότι προς το παρόν ο κρατούμενος έχει τις αισθήσεις του, αλλά ακόμη και εάν διακόψει μόνος του την απεργία πείνας (διανύει την 48η ημέρα) θα είναι εξαιρετικά δύσκολη η κατάσταση της υγείας του και θα χρειαστούν αρκετοί μήνες για αποκατάστασή του.
Ο κρατούμενος έχει ξεκινήσει αυτόν τον δύσκολο αγώνα, διεκδικώντας να εφαρμοστεί ο νόμος που ψηφίστηκε φωτογραφικά για τον ίδιο απομακρύνοντας τον άρον άρον από τις Αγροτικές Φυλακές της Κασσαβέτειας Βόλου και αντί της μεταφοράς του στις φυλακές Κορυδαλλού βρέθηκε σε σωφρονιστικό κατάστημα στο Δομοκό.
«Το κράτος δικαίου ισχύει για όλους, δεν είναι a la carte. Τυχόν επιμονή της κυβέρνησης στην αδιάλλακτη στάση της θα σημάνει από πλευράς εκτελεστικής εξουσίας την άρρητη επιβολή θανατικής ποινής, η οποία έχει καταργηθεί στην ελληνική έννομη τάξη και για τελευταία φορά εφαρμόστηκε το 1972 από τη Χούντα» αναφέρουν μεταξύ άλλων στο κείμενό τους οι 888 νομικοί.
Την επικίνδυνη τροπή που έχει πάρει η υπόθεση σχολίασε χθες και ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., Δημήτρης Τζανακόπουλος: «Ο θάνατος κρατούμενου από απεργία πείνας, όσο αποκρουστικά και αν είναι τα εγκλήματά του, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός. Η δημοκρατία μας δεν αναγνωρίζει τον θάνατο ως ποινή για οποιοδήποτε έγκλημα, για οποιαδήποτε παράβαση των κανόνων που συγκροτούν τον κοινό κώδικα της συμβίωσής μας. Μια τέτοια πιθανότητα θα αποτελούσε τομή ιστορικής σημασίας, θα σηματοδοτούσε μια ανεπίτρεπτη αλλαγή παραδείγματος από τον ευρωπαϊκό πολιτικό φιλελευθερισμό».
