Με αφορμή τη συζήτηση (ο Θεός να την κάνει) που διεξάγεται στα κανάλια αυτές τις μέρες για την αύξηση της προσφυγικής ροής στα νησιά, το efsyn.gr αναδημοσιεύει το περιστατικό που συνέβη σε έναν πρόσφυγα από το Ιράν, τον οποίοι προσήγαγαν οι αστυνομικοί για να ελέγξουν τα χαρτιά του.
Η ιστορία δείχνει την τραγική άγνοια και το φόβο που επικρατεί στα σώματα ασφαλείας, όπως και σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Αφιερώνεται σε όσους βρήκαν την ευκαιρία τέτοιες μέρες να επισείσουν ακόμα και την απειλή του Έμπολα, προκειμένου να σαμποτάρουν την προσπάθεια να βρεθεί λύση για την ομαλή υποδοχή των προσφύγων.
Η ιστορία δημοσιεύτηκε στη στήλη «Ξένιος Δίας» της Εφ.Συν. την 1η Σεπτεμβρίου 2014, με επιμέλεια του Χάλεντ Τάχερ και του Στέφαν Στόιτσεφ.
«Δεν κολλάς έτσι, ηλίθιε»
Ήταν απόγευμα, περπατούσα μόνος από την πλατεία Αττικής προς την πλατεία Βικτωρίας. Με σταμάτησε ένα περιπολικό και μου έκαναν νόημα οι αστυνομικοί να πλησιάσω. Προφανώς είδαν ότι έχω σκούρο δέρμα και είπαν να με ελέγξουν. Ζήτησαν τα χαρτιά μου. Τους έδωσα το δελτίο αιτούντος άσυλο, την περίφημη ροζ κάρτα, και τους εξήγησα ότι πηγαίνω σπίτι μου.
Απαίτησαν, με άσχημο τρόπο, να πάω μαζί τους στο τμήμα. Μου πέρασαν χειροπέδες και με έβαλαν στο πίσω κάθισμα του περιπολικού με το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια. Ο ένας τους έπιανε τα χέρια μου πίσω από την πλάτη και τα τράβαγε προς τα πάνω, έτσι που το κεφάλι μου να πιέζεται όσο πάει προς τα πόδια. Φώναζα ότι πονούσα, δεν έδινε σημασία.
Φτάσαμε στο τμήμα. Με πήγαν σε ένα δωμάτιο κι έδωσαν τα χαρτιά μου σε άλλο αστυνομικό να πάει να τα ελέγξει. Ήρθαν τρεις στο δωμάτιο και μου ζήτησαν να γδυθώ τελείως. Έβγαλα τα ρούχα μου, μου ζήτησαν να γυρίσω, να σκύψω και να βήξω, για να ελέγξουν αν κρύβω κάτι παράνομο. Έλεγξαν και τα γεννητικά μου όργανα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου κάνουν σωματικό έλεγχο, ήξερα τη διαδικασία και δεν αντιστάθηκα. Ήξερα ότι θα χρειαστεί να περιμένω αρκετές ώρες σε ένα κελί μέχρι να με αφήσουν να φύγω.
Κάποια στιγμή, καθώς έψαχνε κάποιος απ’ αυτούς τα ρούχα μου, έπαθε σοκ. Είχε δει ένα χαρτί που έγραφε ότι είμαι οροθετικός. Ηταν μια βεβαίωση που μου είχαν δώσει από το νοσοκομείο. Φώναξε τους άλλους: «Ρε σεις, αυτός έχει AIDS». Έτρεξαν οι άλλοι, είδαν το χαρτί και άρχισαν να με βρίζουν γιατί δεν τους το είχα πει όταν με συνέλαβαν. Μιλούσαν μεταξύ τους, ήταν πολύ ανήσυχοι.
Με είχαν ακουμπήσει και φοβούνταν ότι είχαν κολλήσει. Έτρεξαν να πλύνουν τα χέρια τους, ένας έλεγε «με χλωρίνη», ο άλλος έλεγε «όχι, με σαπούνι».
Λίγα λεπτά αργότερα ξαναμπήκαν μαζί με έναν που φαινόταν ότι είναι ο διοικητής. Άρχισε να με βρίζει και αυτός και να φωνάζει ότι προσπάθησα να τους κολλήσω. Φώναζε ότι πρέπει να γυρίσω στη χώρα μου διότι εδώ είμαι απειλή γι’ αυτόν και για την οικογένειά του, ότι μπορεί να τους κολλήσω.
Έβαλα τα κλάματα. Μέσα μου σκεφτόμουν: «Δεν κολλάς έτσι, ηλίθιε». Ευτυχώς, φοβήθηκαν τόσο πολύ που δεν χρειάστηκε να μείνω άλλο εκεί. Με πέταξε ο ίδιος έξω από το τμήμα φορώντας γάντια και πέταξε δίπλα και τα ρούχα μου.
Α. (Ιράν)
