Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ευκαιρία ψάχναμε με τον φίλο μου τον Βασίλη να πάμε παρέα λίγες μέρες στη Μυτιλήνη και μας την έδωσε τελικά ένα φωτογραφικό πρότζεκτ του Instagram, το Project 24 Hours, και ο ιδρυτής του, ο Ρέντσο Γκράντε.

«24 ώρες» με τους πρόσφυγες στη Μυτιλήνη

Ο Ρέντσο, λοιπόν, εδώ και επτά χρόνια έχει φτιάξει μια διαδικτυακή ομάδα φωτογράφων που ξεκίνησαν από μερικές δεκάδες και τώρα κοντεύουν τους 4.000, από 109 χώρες: όλοι αυτοί δίνουν μια μέρα τον χρόνο ένα ψηφιακό ραντεβού κατά το οποίο ο καθένας τους ανεβάζει ανά μία ώρα μια φωτογραφία από την πόλη όπου βρίσκεται.

«24 ώρες» με τους πρόσφυγες στη Μυτιλήνη

Το αποτέλεσμα είναι ένα μοναδικό «ποτάμι» από δεκάδες χιλιάδες χαρακτηριστικές εικόνες δρόμου απ’ όλο τον κόσμο, που τρέχει αφιλτράριστο και ελεύθερο στις οθόνες, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό κολάζ από στιγμιότυπα της ανθρωπότητας χωρίς το συνηθισμένο μακιγιάζ και τη στιλιζαρισμένη ματιά των επαγγελματιών του χώρου και των κατεστημένων ΜΜΕ.

«24 ώρες» με τους πρόσφυγες στη Μυτιλήνη

Ο Ρέντσο δεν είναι τυχαία περίπτωση. Γεννημένος στο Περού, μισός λευκός και μισός Ινδιάνος, ζει εδώ και χρόνια στη Νέα Υόρκη και δουλεύει ως συντονιστής ανθρωπιστικών προγραμμάτων του ΟΗΕ.

«24 ώρες» με τους πρόσφυγες στη Μυτιλήνη

Ενθουσιασμένος από τις φωτογραφίες προσφύγων που ανέβαζε ο Βασίλης στο instagram και δημοσίευε η «Εφ.Συν.», αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι-αστραπή στη Λέσβο για να τραβήξει μαζί του, πριν φύγει ξανά με προορισμό –κρατηθείτε– το Αφγανιστάν και καπάκι το… Μιανμάρ, μέσα στην επόμενη εβδομάδα!

«24 ώρες» με τους πρόσφυγες στη Μυτιλήνη

Και η υπερπροσπάθειά του δικαιώθηκε, αφού μέσα σε 24 ώρες τα είδαμε κυριολεκτικά όλα -από το καμπ-παράδεισο του ΠΙΚΠΑ, όπου διαμένουν οι πιο ευάλωτοι πρόσφυγες, μέχρι τη φυλασσόμενη δομή του Καρά Τεπέ και την αυστηρά φρουρούμενη φυλακή της Μόριας, θέατρο πολλών βίαιων σκηνών την τρομερή τελευταία διετία, και από το «καμπ-φάιρ», όπου ξενυχτούν κάθε βράδυ οι ναυαγοσώστες περιμένοντας τις βάρκες, μέχρι το «σπίτι» του Νάσρουλα στο ερειπωμένο κάστρο της χώρας, τις ουρές των συσσιτίων και τους κοιτώνες στις δύο καταλήψεις των No Borders, πήραμε παρέα μια δυνατή γεύση από τα βάσανα, την απελπισία, αλλά και το ψυχικό μεγαλείο όλων αυτών των ξεριζωμένων ανθρώπων, που χάρη στο περσινό σφράγισμα του βαλκανικού διαδρόμου από τους Ευρωπαίους εταίρους μας ξέμειναν μετέωροι στο βορειοανατολικό Αιγαίο.