Με εκτενές κείμενό της στην ιστοσελίδα ενημέρωσης του αντιεξουσιαστικού χώρου indymedia, η σύντροφος του Νίκου Μαζιώτη, Πόλα Ρούπα, παραδέχεται τη συμμετοχή της στην αποτυχημένη απόπειρα απόδρασης από τον Κορυδαλλό, αλλά και τη ληστεία που έγινε στις 25 Ιουνίου πέρσι σε τράπεζα εντός του νοσοκομείου «Σωτηρία».
Υπογράφοντας ως «μέλος του Επαναστατικού Αγώνα», η καταζητούμενη διηγείται τη δική της εκδοχή για τα περιστατικά που συνέβησαν, ενώ αποκαλύπτει ότι και ο πιλότος είχε όπλο με το οποίο και της επιτέθηκε.
«Ενα τέταρτο περίπου μετά την απογείωσή μας από τη Θερμησία Αργολίδας, έβγαλα το όπλο μου και ζήτησα από τον πιλότο να αλλάξουμε πορεία. Αυτός, φυσικά, δεν κατάλαβε ποια είμαι, όμως κατάλαβε ότι θα επιχειρηθεί απόδραση από φυλακές. Πανικοβλήθηκε. Μου επιτέθηκε βγάζοντας όπλο, γεγονός που «παρέλειψε» να αναφέρει», λέει χαρακτηριστικά.
«Οσοι μιλούν για ψύχραιμη αντίδραση του πιλότου, κρίνοντας προφανώς εκ του αποτελέσματος, δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλούν», περιγράφει ακόμη η Πόλα Ρούπα η οποία προσθέτει:
«Οταν τελικά προσγειωθήκαμε με φόρα στο έδαφος και ενώ γνώριζα ότι η επιχείρηση είχε χαθεί, είχα κάθε ευκαιρία να τον εκτελέσω. Αποφάσισα συνειδητά να μην το κάνω. Παρά το γεγονός ότι γνώριζα πως με αυτή την απόφαση έθετα σε κίνδυνο τη ζωή ή την ελευθερία μου, δεν το έκανα κι ας είχα την ευκαιρία. Αυτό το γνωρίζει και ο ίδιος πολύ καλά. Ο μόνος παράγοντας που με κράτησε ήταν η πολιτική μου συνείδηση. Και αυτήν την απόφαση την πήρα ρισκάροντας την ίδια μου τη ζωή και τη δυνατότητά μου να διαφύγω».
Διαλύει παράλληλα τις όποιες αμφιβολίες ότι το σχέδιο της επιχείρησης προέβλεπε και την απελευθέρωση κι άλλων κρατουμένων, καθώς στην εισαγωγή του κειμένου της αναφέρει:
«Στις 21 Φεβρουαρίου επιχείρησα με ελικόπτερο να πραγματοποιήσω απόδραση του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, Νίκου Μαζιώτη. Η επιχείρηση ήταν σχεδιασμένη ώστε να μπορούν να έρθουν μαζί μας και άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι που επιθυμούσαν να πάρουν τον δρόμο προς την ελευθερία».
Ωστόσο δεν απαντά σε βασικά ερωτήματα, σχετικά με το αν θα ολοκλήρωνε μόνη της την επιχείρηση απόδρασης ή με άλλους, καθώς και πώς θα εξουδετέρωνε την εξωτερική φρουρά. Ισχυρίζεται επίσης ότι η απόφαση για την απόδραση ήταν πολιτική και ότι την επιχείρησε για την κοινωνική επανάσταση για την οποία αγωνίζεται όλη της τη ζωή.
«Στο εξής θα δηλώνω ποια είμαι. Κάθε πιθανή άρνηση συνεργασίας και προσπάθεια παρεμπόδισης της δράσης θα αντιμετωπίζεται αναλόγως», προειδοποιεί στο τέλος.
