Η πρώτη διαδήλωση της χρονιάς έξω από τη γερμανική πρεσβεία -και η πρώτη μαζική κινητοποίηση αυτής της κατηγορίας από την επιβολή του πρώτου Μνημονίου- πραγματοποιήθηκε το Σάββατο με πρωτοβουλία αντιεξουσιαστικών (και κάποιων μαρξιστικών) ομάδων.
Περίπου πεντακόσιοι διαδηλωτές πορεύτηκαν από την Ομόνοια μέχρι τη συμβολή της λεωφόρου Κηφισίας με την οδό Καραολή και Δημητρίου, φωνάζοντας συνθήματα διεθνιστικού και αντικαπιταλιστικού περιεχομένου. Ανάμεσά τους και Τούρκοι πολιτικοί πρόσφυγες, με πλακάτ υπέρ της απελευθέρωσης των τεσσάρων αγωνιστών συμπατριωτών τους τής Ομοσπονδίας Εργαζομένων από την Τουρκία στην Ευρώπη (ΑΤΙΚ), που συνελήφθησαν στα μέσα Απριλίου βάσει ευρωπαϊκών ενταλμάτων.
Η αστυνομική παρουσία δεν ήταν και τόσο διακριτική: διμοιρίες των ΜΑΤ συνόδευαν σε μικρή απόσταση τη διαδήλωση, είχαν κλείσει την άνοδο της Βασιλέως Γεωργίου, εμποδίζοντας τη διάβαση μπροστά από τα μεγάλα ξενοδοχεία, κι είχαν μετατρέψει σε φρούριο τον τελικό προορισμό της διαδήλωσης. Αδικος κόπος: η τελευταία ήταν εξαιρετικά αυτοπεριφρουρημένη, με διακηρυγμένο σκοπό ν’ αποτελέσει «ένα νέο οργανωτικό παράδειγμα για το πώς πρέπει να συγκροτούμαστε στον δρόμο».
Οι έντυπες μάλιστα οδηγίες των οργανωτών, που μοιράστηκαν στους συμμετέχοντες, ανέθεταν κατ’ αποκλειστικότητα στις ομάδες περιφρούρησης τα καθήκοντα τόσο της αντιμετώπισης εξωτερικών «εχθρικών προκλήσεων» (πέσιμο από μπάτσους) όσο και της διαχείρισης «τυχόν προκλήσεων που μπορεί να εμφανιστούν στο εσωτερικό της πορείας». Η αυτοσυγκράτηση αυτή δεν εμπόδισε, βέβαια, την ΕΛ.ΑΣ. να πραγματοποιήσει σποραδικούς ελέγχους ταυτότητας σε αποχωρούντες διαδηλωτές, μετά το τέλος της συγκέντρωσης.
