Global Sumud Flotilla: Μαρτυρίες σοκ από τους απαχθέντες του στόλου – «Καθημερινά δεχόμασταν βία»

Με τα σημάδια των βασανισμών ακόμα νωπά στα σώματά τους, οι 19 Ελληνες ακτιβιστές του Global Sumud Flotilla, που επαναπατρίστηκαν την Παρασκευή το βράδυ, περιέγραψαν τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης και τα βασανιστήρια που υπέστησαν από τις ισραηλινές αρχές μετά την απαγωγή τους. Κατά την άφιξή τους στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, όπου υπήρχε πλήθος αλληλέγγυου κόσμου, τους περίμεναν και ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ, που παρέλαβαν τους πιο σοβαρά τραυματίες ορισμένοι εκ των οποίων εξακολουθούν να νοσηλεύονται. Μετά την παράνομη σύλληψή τους κρατήθηκαν για σχεδόν 48 ώρες σε πλοίο πλωτή-φυλακή όπου οι Ισραηλινοί τους υπέβαλαν σε συνεχόμενα, οργανωμένα μεθοδικά βασανιστήρια, ψυχολογικά και σωματικά.

Τους πέταξαν βομβίδες κρότου-λάμψης, τους έριξαν πλαστικές σφαίρες, τραυμάτισαν κάποιους με μαχαίρι, τους έβαλαν πολλές ώρες σε stress position (θέση στρες με το κεφάλι στο πάτωμα) κάτω από τον ήλιο με απειλή όπλων, άσκησαν κάθε είδους σωματική βία, τους υπέβαλαν σε στέρηση νερού και ύπνου, τους στέρησαν την πρόσβαση σε τουαλέτα και δέχτηκαν σεξουαλικές παρενοχλήσεις κατ’ επανάληψη. Ολα αυτά όχι μόνο από τον ακροδεξιό υπουργό Μπεν Γκβιρ αλλά από ένα κράτος-απαρτχάιντ, το οποίο ο Αδωνις Γεωργιάδης αποκαλεί με θαυμασμό τη μόνη «δημοκρατία της περιοχής».

Η Χριστίνη Δέση-Λουκά, γενική γραμματέας του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, που βρίσκεται ακόμα στο νοσοκομείο Αττικόν τραυματισμένη (διάστρεμμα) και με διαγνωσμένη ραβδομυόλυση υπογράμμισε: «Ακόμα δεν έχω πλήρη αίσθηση στα πρησμένα γόνατά μου. Καθημερινά δεχόμασταν βία. Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα. Η μόνη απάντηση ήταν το ξύλο. Ησουν μονίμως σκυφτός και μόνος, χωρίς νερό, χωρίς χαρτί τουαλέτας για πέντε μέρες, χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά. Αν προσπαθούσες να διεκδικήσεις κάτι, η απάντηση ήταν κλοτσιές, πλαστικές σφαίρες ή επιθέσεις με νερό. Οταν βλέπανε ότι πονάει το ένα πόδι μου με χτυπούσαν επί τούτου […] Το βασικό είναι να μη μείνουμε μόνο σε αυτά που περάσαμε εμείς, αλλά σε αυτά που περνούν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι και στο πώς θα μπορέσει το κίνημα να βάλει ένα στοπ σε αυτή την κατάσταση». Ολοι ανεξαιρέτως όσοι και όσες μίλησαν στη συνέντευξη Τύπου της ελληνικής αποστολής το Σάββατο, συμφώνησαν πως το κέντρο βάρους είναι η Γάζα και για αυτό πρέπει να μιλάμε. Ηταν σαν να επιβεβαιώνουν τον σπουδαίο σκηνοθέτη Κεν Λόουτς, ο οποίος από τις Κάνες, μιλώντας για τη γενοκτονία, φώτισε την πιο σημαντική πτυχή: «Το χειρότερο δεν είναι η βία των κακών, είναι η σιωπή των καλών».

Ο Γιάννης Ατματζίδης, μέλος του στόλου, περιέγραψε (Press Project) τη δική του εμπειρία: «Με απήγαγαν πάνοπλοι στρατιώτες από το Ισραήλ. Μας μετέφεραν σε ένα ειδικά σχεδιασμένο πλοίο-φυλακή που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από αυτά που μετέφεραν σκλάβους στον 18ο αιώνα από την Αφρική στην Αμερική. Μέναμε 50 άτομα μέσα σε ένα κοντέινερ. Μετά υπήρχε ένα ειδικό κοντέινερ στο οποίο έμπαινες. Από τη μία πόρτα υπήρχαν πέντε, έξι, επτά στρατιώτες και σε χτυπούσαν μέχρι να βγεις από την άλλη πόρτα. Εφαγα πολύ ξύλο, μπουνιές, γροθιές. Μέχρι και με taser με χτύπησαν. Ενιωσα τον εξευτελισμό του ανθρώπινου είδους. Και μετά στο λιμάνι. Τέσσερις ώρες μπρούμυτα στα γόνατα, δεμένοι σφιχτά μέσα στον ήλιο, χωρίς νερό, χωρίς τίποτα. Ο,τι μπορείς να φανταστείς από βαρβαρότητα. Σε διάφορα στάδια της κράτησης μας έπαιζαν βίντεο με αγριότητες του πολέμου».

Για οργανωμένη γραμμή παραγωγής βασανιστηρίων έκανε λόγο και ο Παντελής Βλάχας, προσθέτοντας ότι «μας πέταγαν μέσα σε ένα κοντέινερ όπου μας χτυπούσαν ασταμάτητα, μετά σε μια μικρή αυλή για να ακούμε τις κραυγές των συντρόφων μας που τους χτυπούσαν. Κάνανε άσκηση με πλαστικές σφαίρες και κρότου λάμψεις πάνω στους κρατούμενους». Σε ανάλογες καταγγελίες προέβησαν πλήθος ακτιβιστών στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιρλανδία την ίδια ώρα που η Παγκόσμια Χερσαία Αποστολή Sumud (GSLC) προχωρά προς τη Σύρτη της Λιβύης, καθώς οι διαπραγματεύσεις με τις αρχές της Ανατολικής Λιβύης για ασφαλή διέλευση ήρθαν σε αδιέξοδο.