Tι άλλο εκτός από ερευνητική μπορεί να είναι, άραγε, η δημοσιογραφία; Από την εποχή του σκανδάλου του Γουότεργκεϊτ που αποκάλυψε η Washington Post και οι δημοσιογράφοι Μπέρνστιν και Γούντγουορντ, με κεντρικό στοιχείο τις παρακολουθήσεις πολιτικών αντιπάλων του Νίξον έχει εδραιωθεί η πεποίθηση ότι κεντρικός ρόλος της δημοσιογραφίας και των ΜΜΕ είναι ο έλεγχος κάθε μορφής εξουσίας από κάθε μορφής κατάχρησή της, η ανάδειξη της πληροφορίας και της αλήθειας από κάθε απόπειρα απόκρυψης ή παραμόρφωσής της. Το «πίστευε και μη ερεύνα», η άκριτη αναπαραγωγή εξωραϊσμένων πληροφοριών από επίσημες πηγές, κρατικές ή άλλες, είναι αποτέλεσμα του ασφυκτικού ελέγχου των ΜΜΕ από κέντρα πολιτικής και οικονομικής ισχύος, που χειραγωγούν την είδηση, τον δημοσιογράφο, τους πολίτες.
Το γεγονός ότι χρειάστηκε τα τελευταία χρόνια να δημιουργηθούν μικρές και μεγάλες ερευνητικές ομάδες, εκτός μεγάλων ομίλων, που αναποδογυρίζουν το θλιβερό, αντιδημοσιογραφικό δόγμα σε «μη πίστευε και αεί ερεύνα», είναι, αφ’ ενός, σύμπτωμα της κρίσης των συστημικών ΜΜΕ. Αφ’ ετέρου είναι ένδειξη υγείας, ζωντάνιας και δημοσιογραφικής χειραφέτησης. Αισθανόμαστε αναπόσπαστο μέρος αυτής της μεγάλης, ελληνικής και διεθνούς, εναλλακτικής κοινότητας. Και γι’ αυτό δίνουμε το βήμα του επετειακού μας τεύχους σε 11 ελληνικές και ευρωπαϊκές ομάδες ανεξάρτητης, ερευνητικής ενημέρωσης, ανάμεσά τους και αυτές με τις οποίες συνεργαζόμαστε συστηματικά. Μας απαντούν σε ένα κοινό ερώτημα: Πιστεύετε ότι η ανεξάρτητη, ερευνητική δημοσιογραφία μπορεί να κατακτήσει ένα περιβάλλον χωρίς διωγμούς, εκβιασμούς, παρακολουθήσεις δημοσιογράφων, SLAPPs και αυτολογοκρισία;
Τις απαντήσεις τους συνέλεξε κι επιμελήθηκε ο Κώστας Ζαφειρόπουλος.
-320x213.jpg)
