Το ποτέ και το πάντα

Το τραγούδι που προλογίζει το επικείμενο άλμπουμ του Lumiere (καλλιτεχνικό όνομα του Θανάση Χριστοδούλου), «Ο χρόνος μακριά σου», είναι μια πολύ ωραία μπαλάντα ερμηνευμένη σε ντουέτο με τη -φωνή των κομματιών του δίσκου- Χριστίνα Σαμαρά. Πρόκειται για την πρώτη δουλειά του που περιλαμβάνει τραγούδια αντί για οργανικές συνθέσεις.

Ο δίσκος αποτυπώνει τη χρονική, χωρική ή συναισθηματική απόσταση μεταξύ ανθρώπων που συναντήθηκαν στο παρελθόν ή θα συναντηθούν στο μέλλον, αλλά δεν συναντιούνται ποτέ πραγματικά στο παρόν. Ακουστικά όργανα (πιάνο, κιθάρες, σαξόφωνο, κοντραμπάσο) και ένα κουαρτέτο εγχόρδων αποτελούν τα βασικά συστατικά του ήχου του.

«Τα τελευταία χρόνια, ακούγοντας φανατικά μπάντες και τραγουδοποιούς όπως οι Lambchop, ο Mark Kozelek, ο Nick Drake, ο Sufjan Stevens και πολλά κομμάτια από το θησαυροφυλάκιο της παγκόσμιας indie ακουστικής τραγουδοποιίας, μου γεννήθηκε η επιθυμία να δημιουργήσω έναν δίσκο πολύ ήσυχο (αλλά όχι αθόρυβο) και μελαγχολικό (αλλά όχι σκοτεινό), φτιαγμένο για και από την εσωστρέφεια της χειμωνιάτικης νύχτας ή τη διακριτική ονειροπόληση ενός καλοκαιρινού ηλιοβασιλέματος. Έψαχνα πολύ καιρό για τη φωνή των τραγουδιών αυτών και ευτυχώς (εντελώς τυχαία) ανακάλυψα μετά από πολλούς μήνες μια φωνή που μπορεί να είναι τόσο ήσυχη αλλά ταυτόχρονα τόσο συναισθηματικά και ψυχικά πλούσια όπως η φωνή της Χριστίνας, η οποία, ως φωνή αλλά και ως προσωπικότητα, καθόρισε την ατμόσφαιρα του δίσκου με έναν μοναδικό τρόπο» επισημαίνει ο Lumiere.

Από την πλευρά της η Χριστίνα Σαμαρά αναφέρει: «”Ο χρόνος μακριά σου” μου αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν η κινηματογραφική μουσική παίρνει τη μορφή τραγουδιού και ο ρομαντισμός συναντά την πραγματικότητα με τους φόβους και τις ατέλειές της. Ο Lumiere στην πρώτη του ολοκληρωμένη ελληνική  δισκογραφική δουλειά επιτέλεσε το έργο πίσω από το καλλιτεχνικό του όνομα και δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο χαρούμενη για την ευκαιρία που μου δόθηκε να γίνω κι εγώ μέρος αυτής. Το ποτέ και το πάντα, το μαζί και χωριστά, το ταυτόχρονα κι όμως παράλληλα είναι σκέψεις που αποκαλύπτουν ακόμα μία πτυχή του Θανάση, αυτή που μου θυμίζει τότε που στα μαθηματικά συναντούσα έννοιες τις οποίες αποφάσιζα να μην τις πειράξω γιατί με τρόμαζαν, όπως η απειρία ή το ποτέ ή το πάντα».