Από τον επικείμενο δίσκο του νέου τραγουδοποιού και ερμηνευτή Γιώργου Χουβαρδά, «Σ’ έναν κόσμο που φοβάται την αγάπη», ακούμε ένα τραγούδι σε μουσική δική του και στίχους του Κωνσταντίνου Τσακαλάκη, το οποίο πετυχαίνει να φέρει στο σήμερα όλη τη νοσταλγία και την ομορφιά μιας άλλης εποχής. Για την ερμηνεία του συνέπραξε με τον Παντελή Θαλασσινό σ’ ένα πολύ ωραίο ντουέτο.
«Η ωραιότερη ανάμνηση στις αποθήκες του μυαλού μου με πάει στο νησί μου, τη Μυτιλήνη, και σε μια καθημερινή διαδρομή με την οικογένειά μου προς τη θάλασσα της Ερεσού. Μια μισάωρη διαδρομή με το αυτοκίνητο μέσα από τα βουνά που καταλήγει σε έναν παραθαλάσσιο παράδεισο. Συντροφιά στα ηχεία πάντα ο Παντελής Θαλασσινός και “Το καλαντάρι” του. Ο ωραιότερος δίσκος που άκουσα ποτέ! Και έρχεται αυτή η στιγμή που γίνεται αυτό που θα λέγαμε όνειρο ζωής. Ο άνθρωπος που συνόδεψε μουσικά την παιδική μου ηλικία, ήρθε να μου χαρίσει τη φωνή του και την παρέα του» λέει ο Γιώργος Χουβαρδάς, ενώ ο Κωνσταντίνος Τσακαλάκης αναφέρει: «”Έχω υπάρξει θάλασσα και ξέρω” κι αυτή η φράση μου με ταξιδεύει χρόνια κι έχει πάνω όλη την αλμύρα της ζωής. Έχω υπάρξει θάλασσα και ξέρω να τραβιέμαι και ξέρω να φουσκώνω και ξέρω ήρεμη να γίνομαι και πάλι ν’ αγριεύω. Έχω υπάρξει όμως και στεριά, που μια της έπαιρνε και μια της έδινε η θάλασσα. Κι αυτό το πάρε-δώσε γέννησε μια μέρα τον “Μαΐστρο”. Ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην αμμουδιά των Πετανών, σε μια επίσκεψή μου στο νησί μου, στην Κεφαλονιά, ύστερα από μια συναισθηματική αντάρα που μ’ έκανε να νιώσω πως έχω την ανάγκη ν’ αποτραβηχτώ για λίγες μέρες στην ηρεμία της πατρίδας. Εκεί που όλα -θες, δε θες-γιατρεύονται. Κι εγώ ήθελα. Κι ούτε θάλασσα ήμουν τότε, ούτε και στεριά. Έγινα αχαρτογράφητη ψυχή κι έψαχνα πάλι να με βρω».
