Ένα από τα ωραιότερα -και πιο συγκινητικά- τραγούδια που απέφερε η συνεργασία των Μάνου Λοΐζου – Μανώλη Ρασούλη γράφτηκε για τον δίσκο «Τα τραγούδια της Χαρούλας» (1979) με ερμηνεύτρια φυσικά τη Χαρούλα Αλεξίου.
Σήμερα το ακούμε όπως το ερμήνευσαν οι Χ. Αλεξίου – Σ. Μάλαμας – Αλ. Ιωαννίδης σε δύο από τις πιο θρυλικές συναυλιακές βραδιές στην ιστορία του «παλιού» Λυκαβηττού τον Σεπτέμβριο του 2006 για τα 15 χρόνια -τότε- του ραδιοφωνικού σταθμού «Μελωδία 99,2».
Χθες έπεσαν οι τίτλοι τέλους του ανεξάρτητου συνεταιριστικού μας εγχειρήματος, μοναδικού στην ιστορία του ελληνικού Τύπου και ενός από τα ελάχιστα παγκοσμίως. Αντέξαμε 13 χρόνια χωρίς αφεντικά, με μοναδικούς εργοδότες τους αναγνώστες μας, και μόνο εμείς ξέρουμε το πώς… Οι ωραίες ιστορίες όμως δεν τελειώνουν ποτέ γιατί εγγράφονται ανεξίτηλα μέσα μας, τις κουβαλάμε πάντα μαζί μας και αφήνουν παρακαταθήκες για το μέλλον. Τίποτα δεν πάει χαμένο…
