The Floor

Για το ντεμπούτο άλμπουμ της Bipolia, «There, I said it», που αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις, έγραψα πριν από περίπου 10 μέρες στις «νησίδες». Πρόκειται για έναν δίσκο εξομολόγησης, πικρών διαπιστώσεων, άγριο και τρυφερό συνάμα, με queer στοιχεία, που αφηγείται ιστορίες ενηλικίωσης μέσα από γλυκόπικρες μπαλάντες ή χρησιμοποιώντας την ωμή spoken word φόρμα και τον ήχο τού early new wave/post punk.

Από τα μεγάλα ατού της νεαρής τραγουδοποιού είναι οι εξαιρετικά δυνατοί στίχοι της για θέματα όπως η ζοφερή καθημερινότητα της Αθήνας, τα προνομιούχα παιδιά, οι  νέες ανάγκες που πλασάρονται καθημερινά, ο θυμός των millennials, η ρομαντικοποίηση του DIY, τα αινίγματα του έρωτα, η δυσκολία έκφρασης, το άγχος, η συνεχή μάχη ενάντια στο τραύμα, οι ρητορικές που αφομοιώνουμε αλλά δεν μας εκφράζουν.

Ένα άλμπουμ στο οποίο κυριαρχούν indie ροκ και ηλεκτρονικά ηχοτοπία, από το οποίο ακούμε ένα από τα καλύτερα κομμάτια του.