Για την 50ή επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που δεν ξεθωριάζει όσα χρόνια κι αν περάσουν γιατί «έχει σαν στάμπα τη ζωή μας σημαδέψει»… Στη μνήμη της αγωνίστριας της Αριστεράς, Μαργαρίτας Γιαραλή, που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες εβδομάδες.
«Εμείς που μείναμε στο χώμα το σκληρό
για τους νεκρούς θ’ ανάψουμε λιβάνι
κι όταν χαθεί μακριά το καραβάνι
του χάρου του μεγάλου πεχλιβάνη
στη μνήμη τους θα στήσουμε χορό.
Εμείς που μείναμε θα τρώμε το πρωί
μια φέτα από του ήλιου το καρβέλι
ένα τσαμπί σταφύλι από τ’ αμπέλι
και δίχως πια του φόβου το τριβέλι
μπροστά θα προχωράμε στη ζωή.
Εμείς που μείναμε θα βγούμε μια βραδιά
στην ερημιά να σπείρουμε χορτάρι
και πριν για πάντα η νύχτα να μας πάρει
θα κάνουμε τη γη προσκυνητάρι
και κούνια για τ’ αγέννητα παιδιά».
● Από τον δίσκο, «Νυν και αεί» (1974), των Σταύρου Ξαρχάκου – Νίκου Γκάτσου. Το τραγούδι ερμηνεύει η Βίκυ Μοσχολιού.
