Η τριάδα από την Αθήνα έχει διαγράψει τη δική της ξεχωριστή πορεία στο ελληνικό undeground. Μια πορεία που έχει, πλέον, ξεπεράσει τα 20 χρόνια διαδρομής γεμάτης κυκλοφορίες και συναυλίες.
Η αφορμή για να συναντηθούμε ξανά με τους Bog Art ήταν διπλή. Πρώτον η κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ τους “The Dance of Broken Promises”, αλλά και η επικείμενη live παρουσίασή του την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου στο Underathens Association, παρέα με τους Weevil (info ΕΔΩ).
Και φυσικά απολαύσαμε και αυτή τη συνεύρεση, καθώς μια συζήτηση με τους Bog Art ποτέ δεν ξέρεις που θα σε βγάλει. Κατασταλαγμένοι, αλλά και με πολύ χιούμορ οι Bog Art απολαμβάνουν τη δημιουργία νέας μουσικής και δηλώνουν ότι «οφείλουμε να λειτουργούμε σε κάθε επίπεδο του ιδιωτικού και δημόσιου βίου σαν να μην υπάρχει τέλος στην προσπάθειά μας, ακόμη κι αν οι συνθήκες είναι αντίξοες και, συχνά απογοητευτικές».
Δίσκος νούμερο τέσσερα λοιπόν και πάνω από 20 χρόνια διαδρομής. Το περιμένατε όταν ξεκινάγατε;
Νομίζω ότι στο rock ΄n’ roll κάτι τέτοια πράγματα δεν τα περιμένει κανείς. Υποθέτω ότι ακόμη και οι Rolling Stones, που έχουν μερικά χρονάκια παραπάνω από εμάς, εξακολουθούν να εκπλήσσονται σε καθημερινή βάση για το γεγονός ότι συνεχίζουν…
Δύο δεκαετίες και βάλε είναι μια σχέση ζωής, ένα κομμάτι ταυτότητας. Τι είναι αυτό που σας ωθεί να συνεχίζετε;
Όσο κι αν μπορεί να ακούγεται παράξενο, αυτό που μας ωθεί δεν είναι η λατρεία του κοινού ή τα πολλά χρήματα και η άνετη ζωή που έχουμε εξασφαλίζει συμμετέχοντας κατά το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης μας ζωής στους Bog art. Συνεχίζουμε κυρίως επειδή είμαστε εθισμένοι στην ευχαρίστηση που μας προσφέρουν η δημιουργία νέας μουσικής και η, μέσω αυτής, έκφραση συναισθημάτων που αφορούν ό,τι αγαπάμε, ό,τι φοβόμαστε, ό,τι μας διαλύει και ό,τι μας κρατά όρθιους.
Συνεχίζουμε με πείσμα παρόμοιο με εκείνο ενός γεμάτου χαρά παιδιού που επιμένει να παίξει κι άλλο με τους φίλους του στον δρόμο, αφοσιωμένο σε εκείνους και αφοσιωμένο στο παιχνίδι, παρότι έχει σκοτεινιάσει και η μάνα του το φωνάζει να μαζευτεί επιτέλους…
Είστε γενικά «φειδωλοί» και στις κυκλοφορίες και στα live και τώρα έχουμε και τα δύο. Πείτε μας δυο λόγια για την παρουσίαση. Πού και πότε;
Παρά τις επίμονες πιέσεις των δισκογραφικών εταιρειών και των μεγάλων διοργανωτών συναυλιών, αντιστεκόμαστε. Εξακολουθούμε, ωστόσο, να συναντιόμαστε σε εβδομαδιαία βάση όλον αυτόν τον καιρό, να δοκιμάζουμε νέα πράγματα και να γράφουμε καινούργια κομμάτια. Κάθε νέα παρτίδα τραγουδιών αποτελεί την αποτύπωση όσων έχουν συμβεί στις ζωές μας και στον κόσμο από την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου ή, έστω, αποτελεί την αποτύπωση του τρόπου που εμείς αντιληφθήκαμε αυτά που έχουν συμβεί.
Τα gigs από την άλλη είναι πάντα μια μεγάλη γιορτή! Είναι το άνοιγμα της πόρτας για να έρθουν άνθρωποι να τους παρουσιάσεις τα νέα και τα παλιά σου παιχνίδια, τις ιστορίες και τους γρίφους σου, τη χαρά και τον πόνο σου, αλλά και να τους κάνεις να χορέψουν ή να λικνιστούν στον ρυθμό της μουσικής σου. Αυτό έχουμε σκοπό να κάνουμε και την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, στο Underathens, όπου θα μοιραστούμε τη σκηνή με μια πολύ ενδιαφέρουσα και δυναμική νέα μπάντα, τους Weevil.
Η επιλογή του χώρου είναι ταιριαστή για το ύφος και το στιλ σας. Είναι και επιλογή σε σχέση με άλλα venues;
Οι ζωντανές εμφανίσεις είναι για όλους μας κάτι εξαιρετικά φωτεινό, ακόμη και αν λαμβάνουν χώρα στο ημίφως, στο ημιυπόγειο ή σε ένα υπέροχο υπόγειο όπως αυτό του Underathens, στο κέντρο της πόλης, όπου παίζει κανείς κυριολεκτικά underground και όχι μόνο στα λόγια.
Η κατάσταση με τα venues έχει αλλάξει σημαντικά από την εποχή που ξεκινήσαμε να παίζουμε, όπως έχει αλλάξει και ο τρόπος των ανθρώπων να ακούν μουσική ή να διασκεδάζουν. Ενδέχεται κάποιες εξελίξεις να επισπεύστηκαν λόγω των δεινών της πανδημίας, ωστόσο σήμερα, με την κατάσταση να γίνεται όλο και πιο δυστοπική σε κάθε επίπεδο, αξίζει να προσπαθήσει κανείς ακόμη πιο λυσσασμένα να διαφυλάξει ό,τι θεωρεί σωστό και δίκαιο, υποκύπτοντας σε όσο λιγότερους συμβιβασμούς μπορεί και επιλέγοντας προσεκτικά τον τρόπο, τον τόπο και τους ανθρώπους που θέλει να έχει κοντά του. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που παίζουμε στο Underathens και σας καλούμε να σας εξηγήσουμε, μαζί με τους Weevil, το γιατί.
Εγώ βρίσκω ακόμη πιο έντονα τα blues στοιχεία σε αυτό το album. Σκοτεινά μεν, blues δε. Πώς λειτουργείτε, γενικά, ως μπάντα στη σύνθεση; Ο πειραματισμός είναι και ο οδηγός;
Τα blues υπήρχαν ανέκαθεν στους Bog art, όπως υπάρχουν και σε πολλά από τα είδη και υποείδη της rock μουσικής που λατρεύουμε. Το σκοτάδι δεν αποτελεί για εμάς στιλιστική επιλογή, αλλά αγωγό έκφρασης. Χωρίς να θέλουμε να ακουστούμε σαν κανέναν Πάολο Κοέλιο, θεωρούμε πως αν επιθυμεί κανείς να φτάσει στο φως πρέπει να είναι αποφασισμένος να διέλθει μέσα από το σκοτάδι και να αντιμετωπίσει ό,τι κρύβεται μέσα του… Αν και αυτή είναι μια διαδικασία που συνήθως πρέπει να την περάσεις μόνος σου, είναι πολύ πιο ωραίο και, συχνά αποτελεσματικότερο, να έχεις μαζί σου ανθρώπους που σε καταλαβαίνουν, όπως ας πούμε τα υπόλοιπα μέλη μιας μπάντας.
Με το “Τhe dance of broken promises”, έπειτα από το “Thornbush”, τον προηγούμενο δίσκο και τον μοναδικό μας ως κουαρτέτο, πραγματοποιείται ενός είδους επιστροφή στις ρίζες, όχι με τη μορφή της λατρείας του παρελθόντος, αλλά ενστικτωδώς, ως μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού κινήτρων και εαυτού ως μπάντας. Πράγματι, σε αρκετά από τα κομμάτια του νέου δίσκου τα blues διακρίνονται πιο ξεκάθαρα και έχουν περισσότερο χώρο, και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην καταλυτική συμβολή του Λόλεκ, του Γιάννη Αναγνωστάτου, ο οποίος όχι μόνο έκανε την ηχογράφηση, την παραγωγή και έπαιξε πλήκτρα, αλλά υπήρξε σύμβουλος και καθοδηγητής από νωρίς, φωτίζοντας κατευθύνσεις, προτείνοντας καθοριστικές αλλαγές και συνδιαμορφώνοντας μαζί μας τον τελικό ήχο, άλλοτε προσθέτοντας στοιχεία και άλλοτε αφαιρώντας, λειτουργώντας σαν το «μυστικό» τέταρτο μέλος του συγκροτήματος.
Οι συνθέσεις μας τα τελευταία 23 χρόνια ξεκινούν συνήθως να αναπτύσσονται γύρω από τους στίχους και την ατμόσφαιρα που υπαγορεύει κάθε φορά η ερμηνεία τους.
Σταδιακά, ο καθένας από τους τρεις μας συνεισφέρει στην ενορχήστρωση με τον τρόπο του, παίζοντας και δοκιμάζοντας διάφορες προσεγγίσεις. Ενώ αρκετές φορές τυχαίνει κάποιος να εκπλήξει τους υπόλοιπους ή ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό, κάθε σύνθεση αποτελεί έναν λευκό καμβά επί του οποίου σχηματίζεται λίγο λίγο αυτό που αποτελεί προϊόν αλληλεπίδρασης και συνάντησης τριών αρκετά διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων και μουσικών, σε συνθήκες αλληλοκατανόησης και αμοιβαίου σεβασμού.
Δεδομένου ότι η συχνότητα που ηχογραφούμε προσεγγίζει την πενταετία, τα κομμάτια μας, από τη γέννηση τους μέχρι να λάβουν την τελική τους μορφή, αναθεωρούνται διαρκώς στο πλαίσιο της εβδομαδιαίας μας πρόβας, την οποία παραλείπουμε μόνο όταν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερα σοβαρός λόγος. Κάθε νέος δίσκος αποτελεί το τέλος ενός κύκλου και, ταυτόχρονα, την έναρξη ενός άλλου, με νέα τραγούδια που ανυπομονούμε να φέρουμε στο φως ή στο ημίφως ή σε αυτό το λαμπερό σκοτάδι που παραδεχόμαστε πως μας γοητεύει. Με λίγα λόγια, έχουμε ήδη ξεκινήσει να δουλεύουμε νέο υλικό…
«Κάθε μεγάλη καταστροφή μπορεί να αποτελέσει μια λαμπρή ευκαιρία για μια νέα αρχή…» γράφετε στο bandcamp σας. Το νιώθετε αυτό; Γιατί εγώ βλέπω να πηγαίνουμε από καταστροφή σε καταστροφή.
Οφείλουμε να λειτουργούμε σε κάθε επίπεδο του ιδιωτικού και δημόσιου βίου σαν να μην υπάρχει τέλος στην προσπάθειά μας, ακόμη κι αν οι συνθήκες είναι αντίξοες και, συχνά απογοητευτικές. Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι ο κόσμος δεν καταστράφηκε αλλά απλώς άλλαξε όταν έπεσαν οι μετεωρίτες που εξαφάνισαν τους δεινόσαυρους, κι ας ελπίσουμε σε αυτόν τον κόσμο εμείς να μην είμαστε οι δεινόσαυροι, αλλά εκείνοι που θα καταφέρουν να εξελιχθούν και να δημιουργήσουν κάτι νέο στα συντρίμμια του παλιού.
Για το τέλος θέλετε να κάνετε τους dj’; Έχετε να μας προτείνετε πέντε δίσκους που ακούσατε πρόσφατα;
Δεν ξέρουμε σε ποιο bar θα μπορούσαμε να πιάσουμε δουλειά παίζοντας τους παρακάτω δίσκους, αλλά ορίστε πέντε σχετικά φρέσκες επιλογές:
Fire! – Testament
Tropical Fuck Storm – Fairyland Codex
TΣΟΠ – ΠΕΡΙΤΤΑ
Maouna – Mind your mind
Charles Lloyd – Figure in blue
-320x213.jpg)
