Δισκοκριτική: Irene Skylakaki, Angine de Poitrine, Ella Langley, U2

IRENE SKYLAKAKI
SHAME
Fine! Records
★★★☆☆

Με το νέο άλμπουμ της, με το οποίο επιστρέφει στη δισκογραφία έπειτα από μια μεγάλη παύση, η Irene Skylakaki αφήνει πίσω της τις λεπτεπίλεπτες, μελωδικά αιθέριες folk αποχρώσεις των προηγούμενων δουλειών της και εξερευνά τα όρια της pop με υψηλής έντασης dance κομμάτια που έχουν μια rave δυναμική και αποτελούν σημείο συνάντησης της alternative electronic με τη σύγχρονη club κουλτούρα. Το «Shame» γεννήθηκε από την ανάγκη του επαναπροσδιορισμού και του «χτισίματος» ενός νέου εαυτού μέσα από την αποδοχή της αλλαγής και τη συνειδητή επιλογή του πώς στεκόμαστε απέναντι σε ό,τι μας συμβαίνει. Πέρα από την αποδοχή, οι λέξεις-κλειδιά που διατρέχουν τη θεματική και των 10 τραγουδιών του δίσκου -όλα σε μουσική, στίχους και ερμηνεία της Irene Skylakaki- είναι η μεταμόρφωση, η απενοχοποίηση, η αυτογνωσία, η ενδυνάμωση, η απελευθέρωση.

Ενα πολύ καλό άλμπουμ, την παραγωγή του οποίου έχουν κάνει ο Βασίλης Νησσόπουλος και η Skylakaki, τολμηρό, εξωστρεφές, ωμό, άμεσο, που κινείται ανάμεσα στην ευαλωτότητα και την ένταση και φέρνει στο φως σκέψεις και συναισθήματα τα οποία συνήθως μένουν κρυμμένα απογυμνώνοντάς τα από τη δύναμή τους. Ενας δίσκος που, αν και προσωπικός, μπορεί να μετατραπεί σε κοινό τόπο, σ’ έναν χώρο όπου ο καθένας μπορεί να νιώσει λιγότερο μόνος καθώς στον πυρήνα του βρίσκεται η υπεράσπιση του δικαιώματος να εκφράζεται όπως επιθυμεί χωρίς να διστάζει ή να ντρέπεται, που γιορτάζει τη ζωή μέσα από την επανανακάλυψη του ποιοι πραγματικά είμαστε, από τον οποίο μου άρεσαν περισσότερο τα «No Shame», «Hell», «MRI», «Dead People», «New Found Psychosis».

ΔΩΡΑ ΣΕΛΛΑ

ANGINE DE POITRINE
VOL. II
Self-released
★★★☆☆

Και ξαφνικά εδώ και λίγους μήνες όλος σχεδόν ο εναλλακτικός (και όχι μόνο) κόσμος ασχολείται με δύο τύπους από τον Καναδά που φορούν στα live τους κάτι αστεία πουά ρούχα και κάτι περίεργες μάσκες. Οι Angine de Poitrine (στηθάγχη στα ελληνικά) μέσα σε όλο αυτό τον χαμό κυκλοφόρησαν και τον δεύτερο δίσκο τους. Ενας χαοτικός κόσμος σχεδόν 37 λεπτών γεμάτος μικροτονικές συνθέσεις με avant garde, progressive αισθητική, που μπορεί με την πρώτη ακρόαση να ξενίσει, αλλά σίγουρα έχει το δικό του ενδιαφέρον. Τουλάχιστον εάν είναι ο κόσμος να ασχολείται λόγω «φάσης» με μια μπάντα, ας το κάνει για ένα γκρουπ που ξεκάθαρα παίζει κάτι αντιεμπορικό και συνάμα πρωτότυπο και με προσωπική σφραγίδα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ

ELLA LANGLEY
DANDELION
Columbia

★★☆☆☆

H Ella Langley είναι το ανερχόμενο αστέρι της κάντρι και το «Dandelion» αποτελεί το δεύτερο άλμπουμ της και αυτό που πιθανότατα θα την εκτοξεύσει. Σκεφτείτε ότι το single της «Choosin’ Texas» βρέθηκε για πολλές εβδομάδες στο νο1 του Billboard. Σύγχρονη κάντρι από ένα κορίτσι που γεννήθηκε στην Αλαμπάμα και είναι μεγαλωμένη (και από το σπίτι της) με λαϊκή αμερικανική μουσική. Στις ΗΠΑ λοιπόν γίνεται ήδη πανικός μαζί της, αλλά εκτός ΗΠΑ δεν ασχολείται κανείς. Ετσι είναι η κάντρι όμως εδώ και χρόνια / δεκαετίες. Κρίμα, γιατί βγαίνουν μερικά πολύ καλά πράγματα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

U2
EASTER LILY EP
Island Records
★★☆☆☆

Ιδού λοιπόν. Οι U2 κυκλοφόρησαν ξαφνικά ένα δεύτερο EP για το 2026, το «Easter Lily» (με έξι τραγούδια), μόλις λίγες εβδομάδες μετά αφότου έβγαλαν το «Days of Ash».

Το σημαντικότερο εδώ είναι ότι υπάρχει ένα τραγούδι, το εναρκτήριο «Song For Hal», το οποίο είναι τόσο καλό που μοιάζει σαν να ξεπήδησε από τα παλιά και ένδοξα χρόνια του σπουδαίου συγκροτήματος. Μεγάλο κομμάτι, πράγμα σπάνιο για ένα γκρουπ που μεσουρανούσε πριν από 30-40 χρόνια. Respect.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ