All Them Witches, The Steams @ Universe

Ανταπόκριση, 29/10/2025

Open air συναυλία στην Αθήνα στις τελευταίες ημέρες του Οκτώβρη; Γιατί όχι; Η προσμονή για την επιστροφή των Αμερικανών heavy rockers στη χώρα μας ξεπέρασε τις προσδοκίες, οι διοργανώτριες Art Attack και TMR πήραν το ρίσκο και δικαιώθηκαν και όλοι μας ζήσαμε κάτι που μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έως και ιστορικό.

Ένα πρωτοφανές sold out σε συνδυασμό με τον σχεδόν καλοκαιρινό καιρό ήταν αρκετό για να μεταφερθεί η συναυλία στον εξωτερικό χώρο του Universe, όπου περισσότεροι από 2.500 άνθρωποι απολαύσαμε δύο μπάντες που παραμένουν σε υψηλά επίπεδα.

Και ναι ξεκινάμε την ανταπόκρισή μας από τους «δικούς μας» The Steams, την καλύτερη μπάντα αυτή τη στιγμή στην αγγλόφωνη σκηνή κατά την προσωπική μου άποψη, για την οποία αρκετός κόσμος μαζεύτηκε από νωρίς στον χώρο.

Η τετράδα που έχει ξεχωρίσει για τις live εμφανίσεις της απέδωσε εξαιρετικά παίζοντας υλικό από όλη τη δισκογραφία της και δίνοντάς μας μια γεύση από το επικείμενο νέο της album “Vile Wonders”. Οι Steams είναι μια μπάντα που πέρα από εξαιρετική τεχνική κατάρτιση έχει πάντα μια φρεσκάδα, αλλά και μια αλεγκρία και η ψυχεδέλειά της δεν γίνεται να μην παρασύρει το κοινό. Κέρδισαν σίγουρα και άλλους πόντους, παρότι η διάθεσή τους για χαβαλέ δημιούργησε ένα ευχάριστο μπέρδεμα με αποτέλεσμα να ορισμένοι να πιστέψουν πως αυτό ήταν το τελευταίο live του κιθαρίστα/frontman με τους Steams.

Η οργάνωση αποδείχθηκε εξαιρετική, ο ήχος πολύ καλός, αν και ίσως θα μπορούσε να είναι λίγο πιο δυνατά τα volumes, ενώ σε σημεία τα μπάσα «μπούκωναν» τα ηχεία στο τεράστιο stage κι εμείς ετοιμαζόμασταν να απολαύσουμε μετά από οκτώ χρόνια μια μπάντα που ξεχώρισε με το «καλημέρα» στον heavy/psych/blues ήχο και αποτέλεσε την μεγαλύτερη ελπίδα της συγκεκριμένης σκηνής.

Στις 21.45 από τα ηχεία άρχισε να ακούγεται το “΅War Pigs”, ενδεχομένως σε έναν ακόμη φόρο τιμής στον Ozzy Osbourne, και η τετράδα από το Νάσβιλ ανέβηκε στη σκηνή. Με τις πρώτες νότες του “The Death of a Coyote Woman”, όλοι μας καταλάβαμε τι θα επακολουθούσε. Οι All The Witches μας έπιασαν από τον λαιμό και δεν μας άφησαν για όλο το setlist τους.

Είναι όλοι τους εξαιρετική μουσικοί, ο κιθαρίστας Ben McLeod αξεπέραστος και ο frontman Charles Michael Parks Jr είναι τόσο επιβλητικός που δεν χρειάζεται και πολλά πολλά για να μας μαγνητίσει. Από κοντά ο νέος ντράμερ Christian Powers που κλήθηκε να γεμίσει από πέρυσι το μεγάλο κενό του Robby Staebler, ενώ ειδική αναφορά πρέπει να γίνει και στον Allan Van Cleave, ο οποίος έχει αναλάβει να κάνει όλα τα… υπόλοιπα με τα synths να δίνουν την ψυχεδέλεια, αλλά να λειτουργούν και ως δεύτερη κιθάρα, ενώ οι στιγμές που έπιανε το βιολί του ήταν καθηλωτικές.

Οι All Them Witches ήταν σε εξαιρετική φόρμα, έπαιξαν τραγούδια από όλη τους την πορεία, ενώ μια από τις κορυφαίες στιγμές ήταν μια φρενήρης και τεράστια εκτέλεση του “Diamond” που έπεισε ακόμη κι εκείνους που έβλεπαν για πρώτη φορά τη μπάντα.

Λατρέψαμε που ακούσαμε ξανά τραγούδια ογκόλιθους όπως τα  “The Marriage of Coyote Woman“ και “Blood and Sand / Milk And Endless Waters και αποχαιρετίσαμε τους All Them Witches με το, χορευτικό όπως δήλωσαν οι ίδιοι, “Alabaster”.

Και τι μας μένει; Αν και είναι εμφανές ότι η μουσική των All Them Witches βιώνεται καλύτερα live σε κλειστούς χώρους, η αγάπη και η προσμονή του ελληνικού κοινού μας δίνει τη βεβαιότητα πως οι Αμερικανοί δεν θα κάνουν πάλι τόσα χρόνια να επιστρέψουν στη χώρα μας.