Δύσκολο πράγμα οι αποχαιρετισμοί, ακόμη κι αν πρόκειται για ανθρώπους που δεν γνωρίσαμε ποτέ, τουλάχιστον δια ζώσης, αλλά τους αγαπήσαμε και πιστέψαμε πως κάναμε παρέα μεγάλες συζητήσεις και βιώσαμε μαζί σημαντικές στιγμές, σκοτεινές και φωτεινές.
Πώς μπορείς να συνοψίσεις μια σχέση που κρατάει τρεις δεκαετίες; Σε αυτό το σημείωμα δεν χρειάζονται βιογραφικά στοιχεία για τον Ozzy Osbourne, δεν χρειάζεται περιγραφή ή κριτική στην, το λιγότερο περιπετειώδη, ζωή του ή την τεράστια καριέρα του.
Το δικό μου αντίο στον Ozzy έρχεται, μοιραία, μέσα από τα βάθη της εφηβικής μου ηλικίας, όταν οι Black Sabbath γίνονταν εκείνο το συγκρότημα που καθόρισε όσο λίγα τις μουσικές μου προτιμήσεις. Τότε που η πρώτη μου επαφή με τους πατέρες του heavy ήχου με έβαλε σε ένα… σπριντ να αποκτώ κάθε μήνα (περιορισμένο το χαρτζιλίκι για μουσική) και από έναν δίσκο τους.
«Ποια είναι τα πρώτα CD που αγόρασες» θα με ρωτήσει κάποιος κι εγώ θα απαντήσω «Το “Nevermind” των Nirvana και το “Smash” των Offspring». «Και μετά»; «Μετά “Black Sabbath”, “Paranoid”, “Masters of Reality”, “Vol 4”, “Sabbath Bloody Sabbath”, “Sabotage”, “Blizzard of Ozz” “Diary of A Madman” “Bark at the Moon ”». Με σειρά κυκλοφορίας, παρακαλώ. Μια ολόκληρη, σχεδόν, χρονιά αγοράζοντας μόνο μουσική με τη φωνή του Ozzy. και στην πορεία η δισκογραφία και των Sabbath και του Ozzy ολοκληρώθηκε.
Τα πρώτα (κακά βέβαια) γρατζουνίσματα στην κιθάρα, οι μέτριες απόπειρες ενός 15χρονου να αποκτήσει μακρύ μαλλί και κάπου εκεί μέσα τα πρώτα Τ shirts. Και στην κορυφή ένα μπλουζάκι που… φωσφόριζε στο σκοτάδι!! Ο Ozzy, περιτριγυρισμένος από διάφορα τερατάκια, που όλοι μαζί «φώτιζαν» το δωμάτιο μέσα στη νύχτα. Μια ομολογουμένως αποτυχημένη αγορά, αλλά τόσο αγαπημένη. Στο κέντρο του τοίχου πάλι μια τεράστια αφίσα με τον “Madman” βλοσυρό και σκοτεινό και δίπλα στο κρεβάτι η θήκη γεμάτη από αυτά τα CD.
Και αυτά ακριβώς τα CD πριν από λίγες εβδομάδες που ξεκίνησα ένα νέο, όμορφο κεφάλαιο στη ζωή μου, ήταν εκείνα που δυσκολεύτηκα περισσότερο να αποχωριστώ.
Τι χάνουμε όταν «φεύγει» ένας καλλιτέχνης που μας έχει σημαδέψει και μας έχει επηρεάσει; Πέρα από τη συναισθηματική σύνδεση, νιώθουμε ότι χάνουμε και ένα κομμάτι της παιδικότητας και της νιότης μας.
Τι μας μένει, όμως, όταν πεθαίνει ένας τέτοιου βεληνεκούς μουσικός; Μας μένουν οι στιγμές της ζωής μας που έχουν «ντυθεί» μουσικά με τα τραγούδια του.
Μας μένουν τα τηλέφωνα (χθες το βράδυ) μεταξύ μας. «Ρε φίλε πέθανε ο Ozzy», «ρε συ ήταν ο μπαμπάς μας κακά τα ψέματα», «ρε αγόρι το έμαθα τώρα και σε πήρα αμέσως τηλέφωνο».
Και πόσο γλυκό είναι οι άνθρωποι με τους οποίους αγάπησες παρέα τους Black Sabbath και τον Ozzy, οι άνθρωποι που ήταν δίπλα σου σε εκείνη τη μυθική βραδιά του 2005 στη Μαλακάσα να είναι ακόμη δίπλα σου, να σε στηρίζουν και να τους στηρίζεις. Φιλία, αγάπη και συντροφικότητα είναι λέξεις και έννοιες τις οποίες έχουμε μάθει να τις βιώνουμε με το ανάλογο soundtrack.
Τις τελευταίες ώρες πρέπει τραγούδια όπως τα “War Pigs”, “Paranoid”, “Iron Man”, “Children of The Grave”, “Mr. Crowley”, “Crazy Train” να αντήχησαν δυνατά σε αμέτρητα ηχεία σε όλο τον πλανήτη. Κι εμείς αυτό κάνουμε και θα συνεχίσουμε να κάνουμε.
ΥΓ: Τον θάνατο του Ozzy τον πληροφορήθηκα ενώ βρισκόμουν στην εκπληκτική συναυλία του Fantastic Negrito, ο οποίος ανάμεσα σε φρενήρες funk, soul και blues είπε από μικροφώνου “Rest In Peace Ozzy”. Το είχε μάθει κι εκείνος σχεδόν επί σκηνής. Κι εγώ σκεφτόμουν ότι πόσο πολύ, τελικά, συνέβαλε ο ίδιος ο Ozzy στο να απολαμβάνω και στο να παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή μου η μουσική.
All aboard Ozzy!!!
