Δισκοκριτική: Τέσσερις ελληνικοί δίσκοι που ξεχωρίσαμε

Mazoha – Στη Χώρα των Νεκρών

Inner Ear

★★★

Ομολογώ ότι το μουσικό ύφος στο οποίο κινείται ο Mazoha στις κυκλοφορίες του δεν ανήκει στις προσωπικές μου προτιμήσεις, όμως όλες οι δουλειές του κάτι έχουν και με τραβάνε.
 
Είναι η γενικότερη οργισμένη, αγχωτική, στα όρια του ψυχωτικού ατμόσφαιρα που δημιουργεί; Είναι η αμεσότητά του; Είναι οι ευθύτατοι στίχοι του; Δεν ξέρω, αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι μου αρέσει πολύ.

Είναι και ασταμάτητος, εδώ που τα λέμε, καθώς αυτό είναι το έβδομο album  του και ίσως το καλύτερό του.

Ένας δίσκος χωρίς φίλτρα, μουσικά και στιχουργικά, μια πλήρως αστική κυκλοφορία με μπόλικη punk αισθητική που ταιριάζει στις σκοτεινές εποχές που ζούμε.

—

The Bonnie Nettles – First In/ First Out

★★★

Μια από τις καλύτερες indie μπάντες που διαθέτει η χώρα μας επέστρεψε με το δεύτερό της album και μας προσφέρει ακόμη μια πολύ καλή κυκλοφορία.

Οι Αθηναίοι αποφάσισαν από νωρίς να δουλέψουν διαφορετικά, έχτισαν ένα καλό fanbase μέσα από τις εντυπωσιακές τους ζωντανές εμφανίσεις και στη συνέχεια κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους, ενώ άρχισαν να ανοίγουν τα φτερά τους και εκτός Ελλάδας.

Με μια ευρωπαϊκή περιοδεία στην πλάτη τους και μια που είναι σε εξέλιξη αποδεικνύουν στα οκτώ τραγούδια ότι το δέσιμό τους είναι εξαιρετικό με τη νεοψυχεδέλεια να συνδυάζεται άψογα με πιο pop στοιχεία, ενώ ο δίσκος προσφέρεται για ακρόαση σε… οποιαδήποτε στιγμή και εάν βρισκόμαστε ψυχολογικά/συναισθηματικά.

—

commuter – Guilt Eraser

★★★

Η αθηναϊκή post-punk μπάντα έχει κάνει μπόλικο θόρυβο τα τελευταία χρόνια με τη μουσική της και τις live εμφανίσεις της κι όμως το “Guilt Eraser” είναι μόλις το ντεμπούτο τους.

Και ένα ντεμπούτο που μας κερδίζει άμεσα, με αλλαγές στον ήχο τους, ο οποίος εξακολουθεί να κινείται στα post punk μονοπάτια, όμως αποκτά ακόμη πιο ηλεκτρική και κιθαριστική υπόσταση.

Οι commuter στιγουργικά εξερευνούν την Αθήνα με τις αντιθέσεις της, τη μάχη για επιβίωση και τα αδιέξοδα της σύγχρονης κοινωνίας μέσα από ωραίες ιδέες, ενώ ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στο performance στα vocals που δίνει το κάτι παραπάνω.

Προτείνουμε το φρενήρες και λίγο παραπάνω από 1.30 λεπτό “Bruising” και το “Glasgow” που κλείνει με επικό τρόπο τον δίσκο.

—

Alex K. / Κτίρια τη Νύχτα 

Inner Ear

★★

Το πρώτο δείγμα από μια συνεργασία που παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Δύο μουσικοί και καλλιτέχνες με πολλά χιλιόμετρα στην πλάτη τους συνεργάζονται σε έναν δίσκο στον οποίο δεν υπάρχουν περιορισμοί.

Κλειστοφοβικό, σκοτεινό και το πρώτο τους album μοιάζει να ακολουθεί περισσότερο τα ηχοτόπια με τα οποία έχει καταπιαστεί ο Κτίρια τη Νύχτα, ενώ ο Alex K. ξεφεύγει από αυτά που τον έχουμε συνηθίσει, τραγουδάει ή μάλλον περισσότερο αφηγείται στα ελληνικά και όχι τα αγγλικά και προσδίδει ένα ειδικό βάρος με τα κείμενά του.

Μια συνεργασία που κρίνεται ως επιτυχημένη, καθώς οι δυο τους έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον και δεν «κυριαρχεί» κάποιος, η οποία, ωστόσο, θέλει αρκετές ακροάσεις για να ανακαλύψει κάποιος τα «μυστικά» της.