Μαρίνα Σπανού
Μια κασέτα για τον δρόμο
★★★☆☆
Το «Μια κασέτα για τον δρόμο» είναι ο τρίτος δίσκος της μόλις 21χρονης Μαρίνας Σπανού. Η ιδιαίτερα ταλαντούχα τραγουδοποιός και τραγουδίστρια, που σπουδάζει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ξεκίνησε την καριέρα της ως street artist με «χειροποίητα» live στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου τα οποία όσο περνούσε ο καιρός συγκέντρωναν όλο και περισσότερο κόσμο. Σήμερα οι συναυλίες της γίνονται sold out, ενώ τα τραγούδια της έχουν χιλιάδες ακροάσεις και views σε πλατφόρμες streaming και στο TikTok. Το τρίτο άλμπουμ της περιλαμβάνει 10 κομμάτια που μιλάνε για ταξίδια παντός είδους –ακτοπλοϊκά, αεροπορικά, κάποια που σχεδιάστηκαν και δεν έγιναν ποτέ, ενδοσκόπησης, ενηλικίωσης, σχέσεων που δεν κατάφεραν ν’ ανέβουν όλη τη σκάλα και έμειναν στο τρίτο σκαλί.
«Μια περιπλάνηση στα μπιστρό της Γαλλίας, σε ένα διαφορετικό Παγκράτι, στην Ικαρία που μαθαίνει να μεγαλώνει, στην Ανδρο που μαθαίνει να περιμένει, στην πανσέληνο της Κυψέλης που ζήσαμε, στην Επίδαυρο που σε είδα πρώτη φορά, σε κάποια Τήνο και σε κάποιο Λονδίνο που δεν είχες ξαναδεί, σε ένα γράμμα που ακόμη γράφω για τα μέρη που υποσχέθηκες να πάμε, ακόμη τα θυμάμαι στον κόσμο μου» γράφει η ίδια στο σημείωμά της για τον δίσκο.
Τραγούδια-περιπλανήσεις που ντύνει με indie pop/rock/folk αλλά και έντεχνη μουσική απόλυτα ταιριαστή με όλα όσα θέλει να επικοινωνήσει και που η υπέροχη, γεμάτη ευαισθησία και αισθαντικότητα ερμηνεία της τα αναδεικνύει ακόμα περισσότερο. Μια πολύ καλή δουλειά, από τις λίγες πια που ακούγονται με το ίδιο ενδιαφέρον από την αρχή ώς το τέλος, από την οποία ξεχώρισα τα «Πανσέληνος και τρία αστέρια» (εξαιρετική «συνομιλία» της Gen Z -στην οποία ανήκει η καλλιτέχνις- με την παραδοσιακή μουσική μας), «Iκαρία», «Tαξίδι», «Σινέ Σερί», «On y va».
—
Nia Archives
Slence is Gold
Universal
★★☆☆☆
Η 24χρονη Nia Archives, παραγωγός, DJ, τραγουδίστρια (αλλά και τραγουδοποιός), κυκλοφορεί το ντεμπούτο άλμπουμ της μετά από τέσσερα χρόνια παρουσίας στη χορευτική σκηνή της Μεγάλης Βρετανίας. Ακούγοντας τις συνθέσεις της νιώθεις σαν να επιστρέφεις στον μαγικό κόσμο της jungle και του drum ‘n’ bass, εκεί στη δεκαετία του ‘90 και στα πρώτα χρόνια των ‘00s. Διαβάζω πως οι επιρροές της έχουν να κάνουν βασικά με την brit pop, αλλά δεν θα μου έκανε εντύπωση αν θα ανέφερε και τον Goldie από δίπλα, «Blur meets Goldie» όπως έγραψε εύστοχα ένα αγγλικό σάιτ. Ο ήχος της πάντως είναι απολύτως μέσα στο σήμερα, neo soul φωνητικά σε ρυθμούς breakbeats!
Μπορεί να είναι ντεμπούτο, όμως η αθηναϊκή μπάντα αποτελείται από έμπειρους μουσικούς με τα δικά τους χιλιόμετρα στη σκηνή. Κι αυτό φαίνεται στην ωριμότητα που πηγάζει από τις εννέα συνθέσεις του δίσκου, ο οποίος κινείται σε heavy/horror μονοπάτια με αποκρυφιστικό περιεχόμενο, αλλά χωρίς «κολλήματα». Δηλαδή τα κομμάτια περνούν εύκολα από τους Sabbath σε πιο alternative φόρμες, ακόμη και σε πιο χορευτικά σημεία που θα αναγκάσουν τον ακροατή να κουνηθεί. Αγαπημένες στιγμές το ομώνυμο, αλλά και τα «Withce’s Dance» και «Of Love and the Void».
Η synth μουσική στη χώρα μας είναι σε μεγάλη άνθηση. Στο ντεμπούτο αυτό ο P. Thomas (το alter ego του Βαγγέλη Μακρή από τους Victim of Society) μας προσφέρει «σκεπτόμενη» ηλεκτρονική μουσική με μπόλικα ambient στοιχεία και μια δυστοπική ατμόσφαιρα. Στα οχτώ τραγούδια του δίσκου μπορούμε να χαθούμε μέσα στην dark ατμόσφαιρα κομματιών όπως τα «Fantasmata» και «Streetwalker», αλλά και να χορέψουμε με στιγμές όπως τα «Education (Is a Multi Billion Industry)» και «Blame Me». Πολύ καλή είσοδος στην ελληνική σκηνή.
