Υπόγεια Ρεύματα
Τριάντα χρόνια στην υπόγα
Self Release
★★★☆☆
Είναι ιδιάζουσα περίπτωση τα Υπόγεια Ρεύματα. Η μπάντα που κλείνει, πλέον, τριάντα χρόνια ζωής και πορείας κι όμως πορεύεται δυναμικά και με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο.
Ενα από τα σχήματα που μέσα σε αυτές τις τρεις δεκαετίες δεν έχει «ξεφτίσει» όπως αρκετοί από τους εκπροσώπους εκείνης της γενιάς, αλλά δίνει πάντα το δικό του στίγμα τόσο μουσικά αλλά και κοινωνικά.
Γιορτάζοντας τα 30 χρόνια πορείας κυκλοφορούν έναν δίσκο διαφορετικό, με δέκα διασκευές κομματιών – τέσσερα παραδοσιακά, τέσσερα ρεμπέτικα, ένα λαϊκό κι ένα ροκ.
Αποτίνουν με αυτόν τον τρόπο έναν φόρο τιμής σε αγαπημένα τραγούδια τα οποία όχι απλώς διασκευάζουν, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις τούς… αλλάζουν τα φώτα. Οι Γρηγόρης Κλιούμης, Νίκος Γιούσεφ και Τάσος Πέππας, βέβαια, είναι εξαιρετικοί μουσικοί όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι έμπειροι και πολύ δεμένοι μεταξύ τους και προσεγγίζουν τις διασκευές με τον απαραίτητο σεβασμό, αλλάζουν ύφος, ηχοχρώματα και ρυθμούς, βάζοντας τη δική τους πινελιά και διασκεδάζοντας ιδιαίτερα στην πορεία. Τα Υπόγεια Ρεύματα, εξάλλου, ήταν πάντα προσηλωμένα στη «μεταμόρφωση» και την «περιπέτεια» και αυτό βγάζουν σε ακόμη μία κυκλοφορία. Μια προσπάθεια που ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι ανάμεσα στους τρεις μουσικούς πριν από μερικά χρόνια, μεταφέρθηκε επί σκηνής ως live «έκπληξη» προς τους οπαδούς τους και τώρα έφτασε η ώρα να προσφερθεί σαν ολοκληρωμένη κυκλοφορία προς το ευρύ κοινό.
Και το μενού έχει από όλα: και Γιώργο Μπάτη και Μάρκο Βαμβακάρη και σπαρακτικά ηπειρώτικα, αλλά και ένα κλείσιμο με Πουλικάκο, γιατί ό,τι και να γίνει τα Υπόγεια Ρεύματα ήταν και θα είναι πάντα rock.
—
Αντώνης Σουσάμογλου
Πρόσωπα φωτισμένα από λάπτοπ
Panik Oxygen
★★★☆☆
Στο νέο άλμπουμ του Αντώνη Σουσάμογλου ο συνεκτικός ιστός των 12 τραγουδιών που περιλαμβάνει είναι η θρυμματισμένη επικοινωνία, κάτι πολύ λογικό αφού δημιουργήθηκε μέσα στην περίοδο των lockdowns. Παρ’ όλα αυτά δεν είναι αποκλειστικά ένας δίσκος απομόνωσης, καθώς ο δημιουργός του δεν έγραψε τα τραγούδια μόνο σε στιγμές ασφυξίας, αλλά και σε φωτεινές χαραμάδες αισιοδοξίας, όταν ταξίδευε ή τα ανέσυρε από σημειωματάρια των φοιτητικών χρόνων του. Τα ερμηνεύουν με την ευαισθησία που τους αρμόζει οι Θοδωρής Βουτσικάκης, Απόστολος Κίτσος, Πάνος Μουζουράκης, Φώτης Σιώτας και ο ίδιος. Ενας πολύς καλός δίσκος με κύρια χαρακτηριστικά του την ποιητικότητα, η οποία διατρέχει όλα τα στοιχεία που τον απαρτίζουν, και την εξαιρετική αποτύπωση ενός διαδικτυακού ρομαντισμού.
—
Bloody Hawk, Dani Gambino, Wang
The Deal
Minos-EMI SA
★★★☆☆
H ισχύς εν τη ενώσει και οι τρεις Ελληνες χιπ-χοπ καλλιτέχνες Dani Gambino, Bloody Hawk και Wang βγάζουν ένα καταπληκτικό EP πέντε τραγουδιών. Η μουσική τους είναι oldschool (και με λίγο τραπ) οπότε περνάω κατευθείαν στον στίχο. «Α’ γαμήσου Μητσοτάκη, πλήρωσα τα beats του δίσκου με το market pas». «Ενα έχει σημασία (τι;) γαμιέται η αστυνομία». «Εμείς δεν θα πεθάνουμε ποτέ αν δεν μπω στη λάθος αμαξοστοιχία / Γίνω δημόσια δαπάνη κηδεία και καπελώσουν τη δολοφονία». «Κόκκινα φανάρια κι από πίσω περιπολικό (Fuck the system) / Μια ντουζίνα αλήτες με τους ΔΙΑΣ παίζουνε κρυφτό (Fuck the Nazis) / Μάσκα για τα δάκρυα, κι αν όχι, πέτα το Maalox (Fuck the Φύρερ) / Γράφουνε στους τοίχους τα παιδιά “Γαμώ τον φασισμό”».
—
Norah Jones
Visions
Blue Note Records
★★☆☆☆
Η Norah Jones κυκλοφόρησε το ένατο άλμπουμ της σε συνεργασία με τον παραγωγό (και πολυοργανίστα) Leon Michels. Η ίδια το χαρακτηρίζει joyfull και νομίζω ότι έχει δίκιο μια και τα 12 κομμάτια του ακούγονται όντως πολύ εξωστρεφή. Πιάνο, ερμηνεία, ένας αρκετά φανκ ήχος, garage-soul όπως χαρακτηρίστηκε από έντυπα του εξωτερικού. Ωραία όλα αυτά, δεν λέω, αλλά τελικά το υλικό στο σύνολό του ακούγεται πολύ flat και χωρίς κάτι να ξεχωρίζει, να σε ξεσηκώνει. Αξιοπρεπές, αλλά μέχρι εκεί.
