Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Urbanum
★★★★☆
Λίγες μέρες πριν φύγει το 2023 ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου κυκλοφόρησε το «Urbanum», για το οποίο ο ίδιος έγραψε ότι «δεν αναπαύομαι, είμαι ακόμη ανήσυχος και -με 64 χρόνια στην πλάτη- παραδίδω την πιο απερίγραπτη δισκογραφική μου εργασία. Ενα μουσικό υβρίδιο με στοιχεία ηλεκτρονικής αλλά και παραδοσιακής φόρμας, με λαούτα και λούπες, με λίγα λόγια και στρυφνά και αρκετό οργανικό χώρο για να αναπτυχθούν νέα συναισθήματα». Ο δίσκος, που περιέχει 12 κατά βάση ορχηστρικά κομμάτια –με στίχους -σε όσα υπάρχουν- βαθιά στοχαστικούς, ποιητικούς, φιλοσοφικούς, αλλά και παιχνιδιάρικα χιουμοριστικούς, κυκλοφορεί 30 χρόνια μετά το ντεμπούτο άλμπουμ του «Αγία Νοσταλγία». Και ναι, είναι μια δουλειά «απερίγραπτη» -με την καλή έννοια όμως-, «στρυφνή», εντελώς ιδιοσυγκρασιακή και δύσκολη για το αυτί του μέσου ακροατή, ακριβώς όμως όλα αυτά τα στοιχεία είναι που την κάνουν και ιδιαίτερα γοητευτική.
Και ναι, η προφανής ανάγνωση είναι ότι ο δημιουργός πιάνει το νήμα από κει που το άφησε στα «Η βροχή από κάτω» (2006 –περισσότερο) και «Ο ελάχιστος εαυτός» (2011 –λιγότερο), αλλά εγώ έχω την αίσθηση ότι με αυτή τη δουλειά του γιορτάζει την 30ή επέτειό του στη δισκογραφία περικλείοντας μέσα της όλες τις προηγούμενες δουλειές του, συνομιλώντας με αυτές και κλείνοντάς τους το μάτι με τρυφερότητα.
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου πειραματίζεται, ανακαλύπτει νέους μουσικούς δρόμους και όργανα συνδυάζοντάς τα απολύτως επιτυχημένα με όσα έχει δημιουργήσει και έχουμε αγαπήσει ώς τώρα, το χαίρεται και μαζί του ευφραινόμαστε και εμείς. Από έναν δίσκο που χρειάζεται πολλές ακροάσεις, αλλά όσο περισσότερο τον ακούς, τόσο πιο πολύ σε σαγηνεύει, ξεχώρισα τα «Τρία βασικά ερωτήματα», «Ζηλωτής», «Επανομή», «Ημουν κι εγώ εκεί», «Χορός χωρίς χώρο» και το ομότιτλο.
—
Jerkin Fendrix
Poor Things
riginal Motion Picture Soundtrack
Milan Records
★★☆☆☆
Η αλήθεια είναι πως το σάουντρακ της ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου το άκουσα πριν πάω στον κινηματογράφο για να δω το φιλμ. Οπότε αναγκαστικά το αντιμετώπισα ως ένα αυθύπαρκτο έργο. Ο Λάνθιμος βρήκε έναν αντίστοιχα «περίεργο» συνθέτη, τον Jerskin Fendrix, αναθέτοντάς του να γράψει πρωτότυπη μουσική. Σοφή επιλογή με αποτέλεσμα για ένα τόσο ανορθόδοξο φιλμ να έχουμε και την ανάλογη ανορθόδοξη μουσική του. Διαβάζουμε μάλιστα ότι ο Fendrix έγραψε το 95% της μουσικής εμπνευσμένος αποκλειστικά από το σενάριο, το concept art και τα σκηνικά της ταινίας. Ετσι τα όργανα ακούγονται ξεκούρδιστα και στρυφνά, κάπου κάπου και ως παιδική μουσική, ως «μια εξαιρετικά συνοπτική έκφραση των συναισθημάτων τής Bella».
—
Lucid Sins
Dancing in the dark
Totem Cat Records
★★★☆☆
Δέκα ιστορίες για ελπίδα, προδοσία, μαγεία και τρέλα, αγάπη και απώλεια. Η μπάντα από τη Γλασκόβη κυκλοφόρησε την τρίτη δουλειά της και συνεχίζει να είναι «αλλόκοτη». Με στίχο και αισθητική πάντα προσανατολισμένα στο μυστηριακό, τρομακτικό και φαντασιακό, οι Lucid Sins δημιουργούν έναν δίσκο που δεν τον λες ούτε neofolk, ούτε νεοψυχεδέλεια, αλλά ούτε και αμιγώς rock. Είναι λίγο απ’ όλα με «παλιακή» προσέγγιση στην παραγωγή, αλλά και αρκετές εναλλαγές στους ρυθμούς που αποτελούν και το δυνατό στοιχείο του άλμπουμ.
—
Cosmic Garden Project
The Green Reverb
Kommun2
★★☆☆☆
Ενα ψυχεδελικό ντεμπούτο από τη Σουηδία για… εκπαιδευμένα αυτιά. Οι τρεις μουσικοί που απαρτίζουν το εν λόγω project βασίστηκαν πάρα πολύ στη μεταξύ τους αλληλεπίδραση και επενδύουν ιδιαίτερα στον πειραματισμό.
Το «The Green Reverb», αν και γενικά χαμηλών τόνων, από πλευράς εντάσεων είναι ένας ταξιδιάρικος δίσκος με το βλέμμα στη δεκαετία του ‘60 και έναν συνδυασμό ψυχεδέλειας, ρομαντισμού, μυσταγωγίας και της απαραίτητης γκοθίλας. Δέκα τραγούδια, πάνω από 80 λεπτά μουσικής και ένα άκουσμα όχι για όλες τις στιγμές της ημέρας.
