Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 2023 vol. 3

Σε αντίθεση με το 2022, το 2023 ήταν μουσικά μια μέτρια χρονιά. Το φετινό top10 των άλμπουμ που ξεχώρισα εμπεριέχει… δύο top5: ένα για τις ξένες κυκλοφορίες και το αντίστοιχο για τις ελληνικές. Η σειρά με την οποία τα παρουσιάζω είναι αξιολογική. Καλή χρονιά!

1. SZA
«SOS»

Το δεύτερο άλμπουμ της SZA (κατά κόσμον Solána Imani Rowe) είναι εξαιρετικό και δικαίως συγκέντρωσε τις περισσότερες υποψηφιότητες (9) στα Grammy. Τα 23 τραγούδια που περιλαμβάνει δίνουν την ευκαιρία στον ακροατή να περιπλανηθεί σε διάφορα είδη μουσικής (ραπ, ηλεκτρονική, ροκ, φολκ και φυσικά R&B). Οποιο είδος μουσικής όμως και να ενδύονται σε όλα κυριαρχεί η εκπληκτική ερμηνεία τους από μια φωνή «δυναμική, συναρπαστική και εντελώς ιδιοσυγκρασιακή» («Rolling Stone»).

2. Θανάσης Παπακωνσταντίνου
«Urbanum»

Τριάντα χρόνια μετά την «Αγία Νοσταλγία» ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου κυκλοφορεί το «Urbanum», «ένα μουσικό υβρίδιο με στοιχεία ηλεκτρονικής αλλά και παραδοσιακής φόρμας, με λαούτα και λούπες, με λίγα λόγια και στρυφνά και αρκετό οργανικό χώρο για να αναπτυχθούν νέα συναισθήματα», όπως επισημαίνει ο ίδιος, ένας πολύ καλός –αλλά πολύ ιδιαίτερος και «δύσκολος»– δίσκος, θα πω εγώ, με τον οποίο ο σπουδαίος δημιουργός γιορτάζει την 30ή επέτειό του στη δισκογραφία, περικλείοντας μέσα σε αυτόν όλες τις προηγούμενες δουλειές του. Περισσότερα όμως θα πούμε στις επόμενες «νησίδες»…

3. Ludwig Göransson
«Oppenheimer»

Ο κριτικός κινηματογράφου της «Telegraph», Robbie Collin, χαρακτήρισε τη μουσική του Ludwig Göransson για το αριστουργηματικό «Oppenheimer» του Christopher Nolan «υπέροχα αμείλικτη». Και έχει απόλυτο δίκιο, καθώς οι αριστοτεχνικές, υποβλητικές συνθέσεις του Σουηδού δημιουργού σε στοιχειώνουν έτσι όπως σχεδόν δεν σταματούν ν’ ακούγονται στιγμή στην τρίωρη διάρκεια της ταινίας.

4. Black Pumas
«Chronicles of a Diamond»

Ακόμα ένα πολύ καλό άλμπουμ –το δεύτερό τους– από τους Black Pumas, που θα τους απολαύσουμε και στη χώρα μας το ερχόμενο καλοκαίρι (Release Athens). Μια πανέμορφη παλέτα μουσικών ειδών –psychedelic soul/rock, jazz funk, symphonic pop–, ένας ύμνος στη διαπολιτισμική διαφορετικότητα, μια δουλειά που δείχνει ότι οι Adrian Quesada – Eric Burton έχουν ένα μουσικό όραμα και μια φρενήρη δημιουργικότητα που δεν γνωρίζουν όρια.

5. Πέτρος Κλαμπάνης
«Tora Collective»

Σε αυτή τη δουλειά του ο Πέτρος Κλαμπάνης πετυχαίνει να παρουσιάσει –με όχημα τον πλούτο της δημοτικής μας παράδοσης– μια νέα, ευρηματική αφήγηση που με τη δημιουργία κοινής μουσικής γλώσσας είναι ικανή να προσεγγίσει το παγκόσμιο κοινό. Μια τολμηρή οπτική του εξαίρετου τζαζίστα με σκοπό τη συνομιλία Ανατολής – Δύσης, παραδοσιακού -μοντέρνου, νοσταλγίας για το παρελθόν – ματιάς προς το μέλλον μέσω της δυναμικής που εμπεριέχεται στη μουσική και τον αυτοσχεδιασμό.

6. Βoygenius
«The Record»

Το ντεμπούτο άλμπουμ του γυναικείου supergroup που έφτιαξαν τρία κορυφαία ονόματα της indie σκηνής, oι Julien Baker, Phoebe Bridgers και Lucy Dacus, κατέκτησε απολύτως δικαιολογημένα κοινό και κριτικούς καθώς είναι ένα από αυτά που καθόρισαν το 2023. Οι εναλλαγές ανάμεσα σε indie folk μπαλάντες και έντονες κιθαριστικές στιγμές χαρακτηρίζουν το άλμπουμ του συγκροτήματος, που στα live του δημιουργεί μια εντυπωσιακά εκρηκτική ατμόσφαιρα.

7. Olivia Rondrigo
«Guts»

Pop-rock, pop-punk, rap-rock και powerful πιανιστικές μπαλάντες αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο στίχους αιχμηρούς, οργισμένους κάποτε, ευφυείς, συναισθηματικούς, τρυφερούς, μελαγχολικούς, που αποτυπώνουν προβληματισμούς, σκέψεις, συναισθήματα, διλήμματα, απογοητεύσεις αλλά και όμορφες στιγμές των νέων γυναικών που ξεκινούν το ταξίδι προς την πνευματική ωρίμανση και την ουσιαστική ενηλικίωση. Η Olivia Rondrigo με τη δεύτερη δισκογραφική παρουσία της εδραίωσε την πεποίθηση ότι ήρθε για να μείνει.

8. Alkyone
«Exit Sign»

Το ντεμπούτο άλμπουμ της Alkyone περιλαμβάνει 11 τραγούδια υπέροχα ερμηνευμένα από την ίδια, που συνδυάζουν indie pop, ethnic folk και cinematic στοιχεία φτιάχνοντας αιθέριους ήχους, ενώ οι στίχοι σκιαγραφούν όνειρα, επιθυμίες, βιώματα δημιουργώντας πολύ δυνατές εικόνες που δίνουν την αίσθηση της προσωπικής παρατήρησης. Ενας δίσκος μαγευτικός, παραμυθένιος, που μας ταξιδεύει σε ονειρικούς κόσμους, λειτουργώντας και σαν αντίδοτο στην ασχήμια που μας περιβάλλει…

9. Γκιντίκι
«Ahoy»

Οι Γκιντίκι ξεκίνησαν το 2014 να παίζουν ρεμπέτικα και παραδοσιακά τραγούδια σε καφενεία, αλλά κάποια στιγμή τα παραδοσιακά εκτόπισαν τα ρεμπέτικα. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους με 10 κομμάτια –τα 7 διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών μας, τα άλλα 3 ορχηστρικές συνθέσεις τους βασισμένες στον παραδοσιακό ήχο– αποτυπώνει ιδανικά την ατμόσφαιρα του αυθεντικού πανηγυριού που δημιουργούν στα live τους. Ξεσηκωτικό, χορευτικό, ευφορικό, άρτιο μουσικά και ερμηνευτικά, εμπεριέχει όλα τα διονυσιακά στοιχεία και την έκσταση που βιώνει κανείς σ’ ένα αληθινό πανηγύρι…

10. Echo Tides
«Aνδρομέδα FM»

Το τρίτο άλμπουμ των Echo Tides είναι το πιο εσωτερικό και ρομαντικό τους ώς τώρα και αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τη μουσικότητα των στίχων τους –στα ελληνικά για πρώτη φορά– και την ποιητικότητα της μουσικής τους. Synth pop ηχοχρώματα και post punk ξεσπάσματα, υπό τη σκέπη πάντοτε ενός new wave πρίσματος, είναι τα βασικά υλικά «κατασκευής» των εννιά τραγουδιών του, που αφηγούνται σουρεαλιστικές και sci-fi ιστορίες διαποτισμένες με έντονο λυρισμό.