ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Brian Eno
Top Boy (Score from the original series)
Netflix Music
★★★★☆

Ιδού λοιπόν, τυπικά και ουσιαστικά, ο καινούργιος δίσκος του Brian Eno. Είναι μεν το σάουντρακ της σειράς «Top Boy» που υπάρχει στο Netflix, αλλά είναι και ένα αυτόνομο άλμπουμ διάρκειας μίας ώρας και δεκαπέντε λεπτών. Στο γνωστό ambient ύφος αυτού του σπουδαίου και πολυσχιδούς καλλιτέχνη, ενός από τους σημαντικότερους στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής.

Το «Top Boy» έχει τρεις κύκλους (μόλις βγήκε ο τρίτος και τελευταίος), είναι βρετανικής παραγωγής και παρουσιάζει τις ζωές και τα πεπραγμένα διαφόρων συμμοριών του Λονδίνου που βασική τους ασχολία είναι η διακίνηση ναρκωτικών. Ο Brian Eno «πιάνει» την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της σειράς και την ντύνει με την ανάλογη μουσική. Απόκοσμοι ήχοι, μυστηριώδεις, που δημιουργούν «σκοτεινή» διάθεση. Δεν είναι χαλαρή και ατμοσφαιρική ambient όπως καταλαβαίνετε, είναι ambient που σε κρατάει σε επιφυλακή.

Εκπληκτική μουσική, ο Brian Eno στα καλύτερά του, όπως στη δεκαετία του ‘70 που κυκλοφορούσε αριστουργήματα. Και αν έχεις παρακολουθήσει τη σειρά -σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα εννοείται- νιώθεις ότι η μουσική τη συνεχίζει ακριβώς από εκεί που πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

Είχα πολλά χρόνια να ακούσω τόσο καλό Brian Eno. Στο «Top Boy» υπάρχει η εξής ιδιαιτερότητα: τους κεντρικούς ρόλους τους κρατούν χιπ χοπ καλλιτέχνες που είναι και (εξαιρετικοί) ηθοποιοί. Στη σειρά ακούγεται συνεχώς βρετανικό χιπ χοπ, grime, σαν αυτό που παίζει ο Kano (ο ένας από τους δύο πρωταγωνιστές). Δεν υπάρχουν στο συγκεκριμένο σάουντρακ τα τραγούδια, αλλά μπορείτε να τα βρείτε συγκεντρωμένα σε official λίστα στο Spotify.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

—

Baroness
Stone
Abraxan Hymns
★★★★☆

Γιατί οι Αμερικανοί δεν με απογοητεύουν ποτέ; Γιατί το ύφος τους παραμένει δυνατό και συνάμα ζεστό και συναισθηματικό, γιατί δεν φοβούνται να «παραβιάσουν» τα δικά τους όρια στον ήχο τους και γιατί είναι σπουδαίοι μουσικοί. Στο «Stone» δίνουν ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στην παραγωγή, «λειαίνουν» ελαφρώς τις heavy γωνίες τους και όμως πετυχαίνουν ακόμη μία αναγέννηση στη δική τους εκδοχή του progressive metal. Και φυσικά όταν ένας δίσκος περιέχει κομματάρες όπως τα «Beneath The Rose» και «Choir» και απογειώνεται με το εκπληκτικό «Magnolia» δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητος. Στις πρώτες ακροάσεις το βρήκα ελαφρώς κατώτερο από το «Gold n Grey» του 2019, όμως όσο περισσότερο το ακούω τόσο πιο πολύ ανεβαίνει στην… Baroness κλίμακά μου.

Χρήστος Καλλιμάνης

—

Ludwig Goransson
Oppenheimer
Back Lot Music
★★★★☆

Δεν υπάρχει ίσως καλύτερος χαρακτηρισμός για τη μουσική που συνέθεσε ο Ludwig Göransson για το αριστουργηματικό «Oppenheimer» του Christopher Nolan από αυτόν του κριτικού κινηματογράφου τής «Telegraph», Robbie Collin, που την αποκάλεσε «υπέροχα αμείλικτη». Οι αριστοτεχνικές, υποβλητικές συνθέσεις του Σουηδού δημιουργού σε στοιχειώνουν και σχεδόν δεν σταματούν ν’ ακούγονται στιγμή, γνωρίζοντας ακριβώς πότε πρέπει ν’ «αποσυρθούν» και ν’ αφήσουν μόνο την εικόνα να «μιλήσει». Ο ήδη κάτοχος ενός Οσκαρ για τη μουσική του στον «Black Panther» (2018) -αλλά και πολλών άλλων βραβείων- συνθέτης πρέπει να θεωρείται ένα από τα φαβορί για τα Οσκαρ 2024.

Δώρα Σελλά

—

Mid Air
Young
★★★☆☆

Πολύ ενδιαφέρον το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της Βρετανίδας τραγουδίστριας, δημιουργού και DJ, Romy, που τη γνωρίσαμε ως μέλος των The xx. Η ίδια περιγράφει τον ήχο της ως «συναισθηματική μουσική για χορό» και αυτό ακριβώς είναι το «Mid Air». Καλή χορευτική μουσική με στίχους όμως που πραγματεύονται εξαιρετικά σοβαρά θέματα, όπως τις σχέσεις, την αγάπη, τη σεξουαλικότητα, ην εκδήλωση της σεξουαλικής ταυτότητας, το ταξίδι μέσα από τη θλίψη και τον πόνο προς την ευφορία. Ξεχώρισα τα «Enjoy Your Life» (συνεργασία με τον «συνοδοιπόρο» της στους The xx, Jamie xx), «Strong», «The Sea», «Loveher».

Δώρα Σελλά