Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ένα λευκό περιστέρι πάνω από το Γούντστοκ
Ανθρώπινη αλυσίδα χθες στο Μπέθελ γύρω από το σήμα της ειρήνης με αφορμή την 50η επέτειο / AP Photo / Seth Wenig

Ένα λευκό περιστέρι πάνω από το Γούντστοκ

  • A-
  • A+

Πολύ μελάνι έχει χυθεί εδώ και πενήντα χρόνια για το εάν είχε πολιτική διάσταση η θρυλική μουσική γιορτή του Γούντστοκ κατά την οποία μισό εκατομμύριο άνθρωποι έστειλαν ένα δυνατό μήνυμα στο όνομα της ειρήνης και της αγάπης. 

Μία πρώτη απάντηση δίνουν κάποια από τα τραγούδια που παίχτηκαν και μεταξύ άλλων εκφράζουν αιτήματα μιας ολόκληρης γενιάς σε αναβρασμό, εκφράζουν ρητά την αντίθεσή στον πόλεμο του Βιετνάμ, το ρατσισμό και τη φτώχεια ζητώντας προσωπική και συλλογική ελευθερία. 

Ο Richie Havens ερμήνευσε το «Handsome Johnny», ο Country Joe McDonald το «I Feel Like I'm Fixin' to Die Rag», η Joan Baez τα «We Shall Overcome» και «Joe Hill», ο Tim Hardin το «Simple Song of Freedom», ο Bert Sommers το «America», οι Jefferson Airplane το «Volunteers», οι Creedence Clearwater Revival το «Bad Moon Rising», οι «Crosby, Still, Nash & Young: “Long Time Gone» και οι Sly & the Family Stone το «Stand».

Το ιστορικό φεστιβάλ μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη και συγκεκριμένα, το «Woodstock» του Michael Wadleigh (1970), το «Hair» του Milos Forman (1979) και το «Taking Woodstock» του Ang Lee (2009), ενέπνευσαν άλλα τραγούδια, όπως το «Woodstock» της Joni Mitchell, το «Lay Down (Candles in the Rain)» της Melanie Safka και πιο πρόσφατα το «Coachella - Woodstock In My Mind» της Lana Del Rey, έγιναν μνημείο το 1984 κοντά στο λιβάδι στο Μπέθελ. Όμως, έτσι κι αλλιώς θα άντεχε στον χρόνο λόγω της μαζικότητας της προσέλευσης, του αυτοσχέδιου χαρακτήρα του και φυσικά της μουσικής έκρηξης που έγινε παγκόσμιο γεγονός.

Χίπις και αντικουλτούρα

Την ίδια ώρα ήταν μια ευκαιρία να συναντηθούν χίπιδες που «έκαναν έρωτα και όχι πόλεμο» μέσα στην αντιμόδα του LSA, της μαριχουάνας και άλλων παραισθησιογόνων ναρκωτικών. Καλλιτέχνες έκαναν χρήση για να εμπνευστούν, άλλοι για να εξερευνήσουν νέες εμπειρίες, άλλοι για να ζήσουν τις μοναδικές για τον καθένα ψευδαισθήσεις. 

Όμως, τα «παιδιά των λουλουδιών» δεν «κλείνονται» στην περιγραφή του τρίπτυχου «sex and drugs and rock and roll» χωρίς να λάβουμε υπόψη το όραμα για μια ζωή ελεύθερη από καταναγκασμούς σε μια εποχή που το χάσμα των γενεών φαινόταν μεγαλύτερο από ότι ποτέ, που η ανυπάκουη νεολαία αμφισβητούσε το βάναυσο κατεστημένο που εκτός των άλλων έπνιγε τις επιθυμίες τους, τα εγκλήματα μίσους και τις συνεχιζόμενες διακρίσεις αναφορικά με το χρώμα, το φύλλο, την εργασία. 

Ήταν ο ιδεαλισμός τους ενάντια στον υλισμό του κατεστραμμένου  αμερικανικού ονείρου, η σεξουαλική απελευθέρωση και η αυτοδιάθεση του σώματος ενάντια στις «παραδοσιακές» νόρμες σεξουαλικότητας και διαπροσωπικών σχέσεων, η κανονικότητα της αντισύλληψης και η νομιμοποίησης της έκτρωσης ενάντια σε στον καθωσπρεπισμό  της «αγίας» οικογένειας, η απόρριψη της Εκκλησίας και της οργανωμένης θρησκείας για μια πιο προσωπική πνευματική εμπειρία.

Το Γούντστοκ συνδέθηκε άλλωστε με το κίνημα της αντικουλτούρας που αναπτύχθηκε κυρίως στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ‘60, ένα κίνημα αντιατομικισμού και παράλληλα αντίστασης σε κάθε μορφής κυριαρχίας, το οποίο δέχτηκε επιρροές και από την γενιά των μπιτ, αρνούνταν τον τρόπο άσκησης εξουσίας, το νοσηρό και ανθρωποφαγικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα και προσπάθησε να προσθέσει εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης των προβληματισμών των νέων.

Επρόκειτο για ένα μη βίαιο κίνημα που ήθελε να αλλάξουν οι με τη βούλα του συντάγματος φυλετικές διακρίσεις, η μακροχρόνια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων και τάσσονταν κατά της άγριας αστυνομικής καταστολής των πολιτικών διαμαρτυριών και της διαφθοράς των αρχών. 

Πολλοί ακτιβιστές της αντικουλτούρας αγωνίστηκαν για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων ενάντια στη φτώχεια, ήταν οικολόγοι και υιοθέτησαν ήδη από τότε πρακτικές όπως η ανακύκλωση και η βιολογική γεωργία υπό το πρίσμα μιας περιβαλλοντικής ηθικής με ζητούμενο την ευαισθητοποίηση για την καταστροφή του περιβάλλοντος από την εκβιομηχάνιση, την ρύπανση και τη χρήση χημικών.

Ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα του κινήματος σχεδίασε ο Gerald Holtom το 1958 για μία μεγάλη όπως αποδείχτηκε και ειρηνική κινητοποίηση για τον πυρηνικό αφοπλισμό στο Λονδίνο το 1958. Ο κύκλος με τις τρεις γραμμές στο εσωτερικό του έγινε τελικά το πιο γνωστό σήμα της ειρήνης. 

Ιστορικό πλαίσιο 

Το φεστιβάλ μπορεί να μην έδωσε ώθηση στο κίνημα που τελείωσε άδοξα λίγα χρόνια αργότερα αλλά σίγουρα σημάδεψε με τον δικό του τρόπο το τέλος μιας δεκαετίας με μεγάλα ιστορικά γεγονότα.  

Στις ΗΠΑ το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων, οι αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, των ομοφυλοφίλων και μειονοτικών ομάδων, η στρατιωτική επέμβαση της αμερικανικής κυβέρνησης στο Βιετνάμ, η κλιμάκωση του Ψυχρού Πολέμου, οι δολοφονίες του Τζον Κένεντυ και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Στα 1967-1969 οι φοιτητικές διαδηλώσεις εντός συνόρων –η σύλληψη του Αμερικανού νεαρού ποιητή και ακτιβιστή John Sinclair- και εκτός, από τη Βραζιλία και την Ιαπωνία μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία, και φυσικά τη Γερμανία και τη Γαλλία με την εξέγερση του Μάη του ‘68. 

Μπορεί το Γούντστοκ να μην αποτέλεσε μία πολιτική διαμαρτυρία αλλά επηρέασε και εμψύχωσε συνειδήσεις θεατών  και καλλιτεχνών, ενώ κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής του -χωρίς χορηγούς και διαφημίσεις- τόσοι πολλοί άνθρωποι συμβίωσαν με τις αξίες που δίνουν τα φτερά της αλληλεγγύης, του μοιράσματος και της κοινότητας. 

«Αν είχες βραχεί και κρύωνες, θα σου προσέφεραν ένα πουκάμισο». «Θα σου έδιναν φαγητό. Οι άνθρωποι μοιράζονταν τα πάντα» είχε πει ο Zeke Boyle. «Ήταν πραγματικά καλό για μένα, γιατί αυτό που έκανα με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι υπήρχε κι ένας άλλος τρόπος ζωής» είπε ο Joe Dipone. Και οι δύο, όπως και πολλοί άλλοι, συνέχιζαν να διαδηλώνουν κατά του πολέμου μετά από το Woodstock. 
 

Ο ΙΟΣ
Ο άλλος Νοέμβρης
Πολλές φορές έχει επιχειρηθεί να συγκριθεί η φοιτητική εξέγερση που κορυφώθηκε τον Νοέμβρη του 1973 στο Πολυτεχνείο με την παγκόσμια νεολαιίστικη έκρηξη του 1968-69. Είναι γεγονός ότι τα μηνύματα του «Μάη»...
Ο άλλος Νοέμβρης
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Ένα «όνειρο» στον Κήπο του Μεγάρου χάρη στη Μαρία Παπαγεωργίου
«Εύχομαι να είμαστε πάντα στην τυχερή πλευρά της ζωής» είπε η Μαρία Παπαγεωργίου το βράδυ της Παρασκευής στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Και σίγουρα ήμασταν όσες και όσοι βρεθήκαμε εκεί.
Ένα «όνειρο» στον Κήπο του Μεγάρου χάρη στη Μαρία Παπαγεωργίου
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Madrugada: Φώτισαν τις ψυχές μας με τα τραγούδια τους
Φωτιά στο κλειστό του Tae Kwon Do στο Παλαιό Φάληρο έβαλαν οι αγαπημένοι Νορβηγοί του ελληνικού κοινού, οι Madrugada, που ήρθαν για να γιορτάσουμε μαζί, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής περιοδείας τους, την...
Madrugada: Φώτισαν τις ψυχές μας με τα τραγούδια τους
Μουσικός
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Τραγουδώντας για «το μισό του ουρανού»
Η efsyn city τιμώντας τις γυναίκες που είτε αγωνίστηκαν στο παρελθόν είτε στις μέρες μας για την εξάλειψη των διακρίσεων και των αποκλεισμών τους αφιερώνει δέκα τραγούδια γυναικών δημιουργών, Ελληνίδων και...
Τραγουδώντας για «το μισό του ουρανού»
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Η Χάρις Αλεξίου στον θαυμαστό κόσμο του Ζαμπέτα
​Μία συναρπαστική μουσική παράσταση ξεδιπλώνεται στο «Gazarte», όπου η μεγάλη Χάρις Αλεξίου, ο αεικίνητος Σταύρος Ξαρχάκος και μία καταπληκτική ορχήστρα επτά δεξιοτεχνών αφιερώνονται στον θαυμαστό κόσμο του...
Η Χάρις Αλεξίου στον θαυμαστό κόσμο του Ζαμπέτα
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
O C. W. Stoneking «ζέστανε» μια κρύα βραδιά στην Αθήνα
Απολαυστικός από την αρχή μέχρι το τέλος ο C. W. Stoneking μας απογείωσε και δεν ξαναπροσγειωθήκαμε παρά μόνο όταν η συναυλία τελείωσε. Ο Αυστραλός καλλιτέχνης μας ταξίδεψε στην Αμερική του Νότου, των...
O C. W. Stoneking «ζέστανε» μια κρύα βραδιά στην Αθήνα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας