Στην αρχή, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι. Το αυτοκίνητο το σέβονταν! Οι πεζοί έτρεχαν να το αποφύγουν και σε κάθε διασταύρωση περνούσα ακάθεκτος και με γενναιότητα περισσή. Μπορώ δε να πω ότι ήμουν και ιδιαίτερα «σεμνός», γιατί ενώ στις ελληνικές ταινίες έριχναν και καμιά μούντζα, εγώ ποτέ δεν είχα αποπειραθεί να το κάνω.
Μετά, άρχισαν σιγά σιγά να αλλάζουν. Πρώτα βγήκε εκείνο το κόκκινο σήμα (νομίζω το λένε STOP), που μου λέει πότε θα σταματάω και πότε όχι. Και μετά, άρχισε μια μόδα με τους πεζούς. Κυρά μου, ολόκληρο τζιπ, με μαύρα τζάμια και αυτοκόλλητα από τον Παρνασσό, δεν το βλέπεις; Πρέπει ΕΓΩ να σε προσέξω;
Πάνω που το κατάπιαμε κι αυτό, να το θέμα της στάθμευσης. Οχι εδώ γιατί είναι διάβαση πεζών, όχι εκεί γιατί είναι θέσεις αναπήρων, όχι παραπέρα γιατί δεν μπορεί να στρίψει το λεωφορείο. Αμα δεν χωράει το λεωφορείο, να αλλάξει δρομολόγιο και να πηγαίνει από τα φαρδιά, το λεωφορείο!
Γι’ αυτό σάς λέω. Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πολύ. Σκεφτείτε ότι τις προάλλες βρήκα όλη τη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου γδαρμένη, γιατί δεν μπορούσε να περάσει ένα φορτηγό (έλεγαν μετά). Μα καλά. Το Λεκανοπέδιο έχει περισσότερα από 20.000 χλμ. δρόμου. Από εκεί έπρεπε να περάσει; (Κι ύστερα σου λέει «επαγγελματίας».)
Και σαν να μην έφτανε αυτό, χθες το πρωί, στο κέντρο ακριβώς του παρμπρίζ, βρήκα ένα κίτρινο αυτοκόλλητο που έγραφε «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω».
Δεν μπορώ να καταλάβω. Είχα σταματήσει στην είσοδο ενός ιδιωτικού γκαράζ, αλλά, ρε φίλε, τι ώρα φεύγεις για τη δουλειά σου;
Δεν σεβάστηκες το ότι ΕΓΩ ξύπνησα στις 7 ΤΟ ΠΡΩΙ μόνο και μόνο για να φύγω και να μη σε ενοχλήσω καθόλου;
Είναι στιγμές που νιώθω μόνο ντροπή για την κατάντια μας.
