Επέτειος

Το σύνθημά τους ήταν: Οποιος δεν πιστεύει στα θαύματα δεν είναι ρεαλιστής. Ο Paddy Hopkirk ανέδειξε το μικρό βρετανικό αυτοκίνητο σε θρύλο του μηχανοκίνητου αθλητισμού με τη νίκη του στο Ράλι Μόντε Κάρλο πριν από 60 χρόνια, οι Timo Mäkinen και Rauno Aaltonen επανέλαβαν τον θρίαμβο το 1965 και το 1967. Επιτυχίες που όχι μόνο ταρακούνησαν το κατεστημένο στον μηχανοκίνητο αθλητισμό αλλά επιπλέον άλλαξαν και διαμόρφωσαν τη μάρκα Mini μέχρι σήμερα.

Με τον Ιρλανδό Patrick «Paddy» Hopkirk στο τιμόνι, το Mini Cooper S ήρθε πρώτο στη γενική κατάταξη στο Ράλι Μόντε Κάρλο. Ευτυχία; Σύμπτωση; Τύχη; Μάλλον όχι, γιατί ακολούθησαν άλλες δύο νίκες στο Ράλι Μόντε Κάρλο και πολλές ακόμα επιτυχίες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960.

Ποτέ δεν ήταν εύκολο να κερδίσεις το Ράλι Μόντε Κάρλο χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία. Το 1963, ο Rauno Aaltonen πήρε την πρώτη του νίκη στην κατηγορία. Και όμως, η επιτυχία στη γενική κατάταξη το 1964 ήταν μια μεγάλη έκπληξη για τον ανταγωνισμό, ο οποίος φαινόταν συντριπτικός καθώς 277 αυτοκίνητα έλαβαν μέρος στην 33η έκδοση ενός ράλι που θεωρείται ίσως το πιο διάσημο στον κόσμο. Η σχολαστική προετοιμασία και οι καιρικές συνθήκες με κύρια χαρακτηριστικά τον άφθονο πάγο και το πολύ χιόνι ευνόησαν το κλασικό Mini. Και έτσι εν μιά νυκτί το αουτσάιντερ και φοβισμένο φαβορί έγινε όχι μόνο το αγαπημένο του κοινού, αλλά και θρύλος του μηχανοκίνητου αθλητισμού.