Ηταν τέτοιες μέρες τού 1968. Πάνε 50 χρόνια από τότε που ένα πρωτότυπο άφησε άφωνους επισκέπτες και δημοσιογράφους. Οπως και τούτες τις μέρες, το Παρίσι είχε το δικό του Σαλόνι Αυτοκινήτου και οι Ιταλοί ανέβηκαν με ένα πρωτότυπο που μάγεψε. Και μεσοπρόθεσμα έγινε πηγή έμπνευσης για σημαντικά μοντέλα: Carabo, το αγαπημένο concept του Bertone. Το concept-ορόσημο, που άνοιξε τον δρόμο στην επόμενη γενιά των supercars, είχε πράσινο χρώμα και ιταλικό άρωμα.
Ο Gandini, που ήταν επί 14 χρόνια ο επικεφαλής στο στούντιο σχεδιασμού του Bertone, έσπασε την παράδοση που ήθελε τα εξωτικά αυτοκίνητα να είναι σχεδιασμένα με καμπύλες. Βασίστηκε στο σασί της Alfa Romeo Type 33. Σήμα κατατεθέν του είναι οι ανοιγόμενες πόρτες προς τα επάνω, που για πρώτη φορά εφαρμόστηκαν σε αυτοκίνητο.
Παρατηρώντας το Carabo από κάθε γωνία, έρχονται στον νου μας ουκ ολίγα αυτοκίνητα που ο σχεδιασμός τους επηρεάστηκε από αυτό.
Η Lamborghini Countach, το πρώτο αυτοκίνητο παραγωγής με ανοιγόμενες προς τα επάνω πόρτες. Το Fiat X1/9, που υιοθέτησε το σχήμα της μεσαίας κολόνας του Carabo. Και, βέβαια, η Lancia Stratos, που πήρε το σφηνοειδές σχήμα, την πίσω ενσωματωμένη στο αμάξωμα αεροτομή αλλά και πολλά άλλα στοιχεία από το Carabo.
Το όνομά προήλθε από ένα σκαθάρι της ιταλικής φύσης. Το χρώμα, πράσινο, όπως και του συμπαθέστατου ζωυφίου. Ως κινητήριο μηχανικό σύνολο χρησιμοποιήθηκε ο δίλιτρος V8 της Alfa Romeo, ισχύος 230 ίππων, ο οποίος τοποθετήθηκε στο κέντρο του αμαξώματος. Αυτός συνδυαζόταν με το χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων έξι σχέσεων που προερχόταν από την Tipo 33. Το πρωτότυπο, που βρίσκεται στο Μουσείο της Alfa Romeo στο Αρέζε, έχει μήκος 4,17 μ. και βάρος 700 κιλά.
Από την πρώτη ημέρα της παρουσίασής της, στην Πόλη του Φωτός, ήταν ξεκάθαρο πως η περίπτωση «Carabo» δεν ήταν απλώς επίδειξη στιλ από έναν ούτως ή άλλως καταξιωμένο επαγγελματία, που βρισκόταν τότε σε θέση ισχύος.
Οι σχεδιαστικές καινοτομίες που διέθετε ήταν άφθονες και σίγουρα θα μπορούσαν να καταστούν ιδέες και προτάσεις για τα μελλοντικά supercars.
Η σφηνοειδής μορφή της, το ιδιαίτερα αιχμηρό ρύγχος της και οι «φολίδες» που έντυναν το κάλυμμα του κινητήρα μονοπωλούσαν τα φώτα της δημοσιότητας, στρέφοντας όλη την προσοχή των φωτογράφων επάνω της.
Το αυτοκίνητο κατασκευάστηκε μέσα σε μόλις 10 εβδομάδες.
Η χρήση ενός πολύ σκληρού και ανθεκτικού γυαλιού για το παρμπρίζ (που ονομαζόταν VHR), ζυγίζοντας όμως το μισό βάρος από το συμβατικό γυαλί, επέτρεψε στον Gandini τον ρηξικέλευθο και τολμηρό σχεδιασμό τού μπροστινού μέρους. Από τη μύτη ώς την οροφή του αυτοκινήτου υπήρχε μία σχεδόν ευθεία γραμμή.
