«Χωρίς συνείδηση μπορείς τον κόσμο όλο να γυρίσεις, χωρίς ελπίδα δεν μπορείς ούτε στιγμή να ζήσεις», αναφέρει ένα παλιό γνωμικό και στην περίπτωση του Παναθηναϊκού η ελπίδα για να (επι)ζήσει δεν μπορεί να αναζητηθεί πουθενά αλλού εκτός από τα δύο δικά του παιδιά.
Τον Νίκο Λυμπερόπουλο και τον Μαρίνο Ουζουνίδη, τους δύο παλαίμαχους αθλητές του συλλόγου που κατέχουν τα ηνία του ποδοσφαιρικού τμήματος και η επιτυχία του πλάνου τους αποτελεί ξεκάθαρα τη μία και μοναδική ελπίδα για την πολυπόθητη… ανάσταση του «τριφυλλιού».
Για ξεκάθαρη ανασύνταξη και σαφή προοπτική επιστροφής στις επιτυχίες, βέβαια, ούτε λόγος…
Τα δεδομένα, άλλωστε, μιλούν από μόνα τους: Από την παρούσα διοίκηση και τον Γιάννη Αλαφούζο προσωπικά δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα περισσότερο εκτός από τον εξορθολογισμό του μπάτζετ, τη μείωση των εξόδων, τη σφιχτή οικονομική πολιτική και γενικότερα την επιστροφή των «μνημονίων» για τη μείωση της μαύρης τρύπας.
Και τίποτα καλύτερο από το να μην υπάρξει κάποιο πρόβλημα με την αδειοδότηση, από το να σταματήσει ο σύλλογος να χρωστάει σε όποιον μιλάει ελληνικά και να διασύρεται η βαριά ιστορία του.
Μέχρι εκεί φτάνει και πλέον το έχουν εμπεδώσει άπαντες…
Η «πανηγυρική» έξοδος του συλλόγου στις… αγορές, πριν από δύο καλοκαίρια, αποδείχθηκε στην πράξη όλεθρος και φούσκα μεγαλύτερη κι απ’ αυτήν του Αντώνη Σαμαρά όταν βροντοφώναζε ότι έφερε την ανάπτυξη στη χώρα.
Διότι, επί της ουσίας, η ΠΑΕ Παναθηναϊκός τζόγαρε χωρίς να ξέρει το πώς και το γιατί, μπας και καταφέρει να ανακτήσει τα εγχώρια σκήπτρα, κι αφού απέτυχε παταγωδώς, επέστρεψε στην κανονικότητα της μετα-πολυμετοχικής εποχής, δηλαδή σε καθεστώς ειδικής οικονομικής διαχείρισης.
Ενα βήμα μπροστά και δύο πίσω, με το μπάτζετ να έχει ήδη περικοπεί στα μισά σε σχέση με το καλοκαίρι και να προβλέπεται να μειωθεί ακόμα περισσότερο για την επόμενη σεζόν.
Ο Αλαφούζος είναι βέβαια ο μοναδικός που ασχολήθηκε με τον Παναθηναϊκό μετά το άδοξο τέλος της πολυμετοχικότητας και την απαρχή της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας, οπότε και εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας άπαντες οι επιφανείς Παναθηναϊκοί.
Κι αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα για τον Παναθηναϊκό, για το παρόν και το μέλλον του: ότι δεν υφίσταται κανείς όλα αυτά τα χρόνια που να επιθυμούσε ή να επιθυμεί να αναλάβει τον σύλλογο, να αποκτήσει τις μετοχές του και να ρίξει ζεστό χρήμα επαναφέροντας τη χαμένη προοπτική στον «πράσινο» ορίζοντα.
Η οικογένεια Γιαννακόπουλου έχει ξεκαθαρίσει ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και το αποκλειστικό της μέλημα είναι η ΚΑΕ και η διατήρηση των υψηλών στάνταρ στο τμήμα μπάσκετ, η δε οικογένεια Βαρδινογιάννη διατυμπανίζει ότι βρήκε την υγεία και τη γαλήνη της από τη στιγμή που αποχώρησε.
Ο Ανδρέας Βγενόπουλος αναπαύεται εν ειρήνη, ο Νικόλας Πατέρας έχει ξεκόψει πολλάκις κάθε σενάριο επιστροφής, ο Αδαμάντιος Πολέμης λέει σε κάθε ευκαιρία ότι δεν υπάρχει περίπτωση να «πετάξει» χρήματα στο ποδόσφαιρο, ε, δεν έμειναν και πολλοί άλλοι…
Μετά τον Βλάση Τσάκα, τους πρίγκιπες, τις πριγκίπισσες και τον διασυρμό του ονόματος και της τεράστιας ιστορίας του συλλόγου, μετά τους Κινέζους δισεκατομμυριούχους που ήταν έτοιμοι να μπουν αλλά κάποια αόρατη δύναμη τους φρέναρε, αλλά και τον «βασιλιά του τσιμέντου», Φιλάρετο Καλτσίδη, που έκανε μια επαφή με τον Αλαφούζο και κατόπιν έφυγε τρέχοντας όταν πήρε στα χέρια του τα υφιστάμενα έσοδα-έξοδα, είναι σαφές ότι η υπάρχουσα πραγματικότητα στα διοικητικά δρώμενα του Παναθηναϊκού είναι απίθανο να ανατραπεί.
Και θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να εμφανιστεί πραγματικά (και όχι στα λόγια ή για τη λεζάντα) κάποιος να αποκτήσει τον Παναθηναϊκό, για όσο διάστημα ο σύλλογος δεν θα έχει την προοπτική ιδιόκτητου γηπέδου προκειμένου να αυξηθούν τα έσοδά του, αλλά και όσο η χώρα μας θα βρίσκεται σε μνημονιακές συνθήκες και δεν θα έχει σταθερά οικονομικά δεδομένα προκειμένου να προκαλέσει επενδύσεις/επενδυτές.
Μοιραία, λοιπόν, από διοικητικής πλευράς ξέρουμε τι να περιμένουμε και ουδείς φίλος του Παναθηναϊκού μπορεί να αισθανθεί ικανοποίηση, πόσο μάλλον να γεμίσει με ελπίδα για το μέλλον, έχοντας στο μυαλό του τα παραπάνω δεδομένα.
Η μοναδική σανίδα σωτηρίας για το παρόν και (κυρίως) το άμεσο μέλλον του Παναθηναϊκού αποτελεί το ποδοσφαιρικό πλάνο και η καλύτερη δυνατή εφαρμογή του από τους Μαρίνο Ουζουνίδη και Νίκο Λυμπερόπουλο.
Θα πρέπει, δηλαδή, να επιδείξει ο Ουζουνίδης έργο ανάλογο με αυτό του αείμνηστου Γιάννη Κυράστα, με τον οποίο άλλωστε τα πρώτα βήματα της προπονητικής διαδρομής τους μοιάζουν αρκετά (υπό την έννοια ότι αμφότεροι έκαναν πρώτα το -άκρως επιτυχημένο- αγροτικό τους σε μικρότερου βεληνεκούς ομάδες πριν αναλάβουν τον Παναθηναϊκό).
Και θα πρέπει ταυτόχρονα ο Νίκος Λυμπερόπουλος να έχει την ίδια εργατικότητα/οργανωτικότητα αλλά και παρόμοια ικανότητα με έναν άλλο Ελληνα, επίσης «άβγαλτο» στο πόστο του τεχνικού διευθυντή, τον Νίκο Νταμπίζα…
