Δεν είναι λίγες οι φορές που το «Σαντιάγο Μπερναμπέου» έχει χαρακτηριστεί «Κολοσσαίο». Συντελούν σ’ αυτό η μεγαλοπρέπεια και η κάθετη αρχιτεκτονική του -σε σημείο να σε πιάνει ίλιγγος στις πιο ψηλές εξέδρες-, το πώς ταξιδεύει ο ήχος μέσα στην αρένα, αλλά κυρίως η νοοτροπία των οπαδών που παραπέμπει στους ρωμαϊκούς χρόνους.
Στο μυαλό έρχεται η ατάκα του Πρόξιμου (που ενσάρκωσε ο Ολιβερ Ριντ) στην ταινία «Μονομάχος» του Ρίντλεϊ Σκοτ:
«Δεν ήμουν ο καλύτερος μονομάχος επειδή σκότωνα γρήγορα. Ημουν ο καλύτερος επειδή με αγαπούσε το κοινό. Κέρδισε το κοινό και θα έχεις κερδίσει την ελευθερία σου».
Η διαφορά με τους Μαδριλένους οπαδούς είναι ότι, αντί να δείχνουν με τον αντίχειρα προς τα πάνω ή προς τα κάτω, εκφράζουν την ετυμηγορία τους με ουρανομήκεις αποδοκιμασίες και με paῆolada (κουνώντας άσπρα μαντίλια).
Θα πείτε βέβαια ότι αυτό το φαινόμενο δεν απαντάται αποκλειστικά στη Ρεάλ Μαδρίτης και ότι -κατά το μάλλον ή ήττον- όλοι οι μεγάλοι σύλλογοι, ειδικά αυτοί με απαιτήσεις, έχουν ζήσει ανάλογες εμπειρίες με τους οπαδούς τους σε περιόδους κρίσης και κακών εμφανίσεων.
Σύμφωνοι. Ομως όχι τόσο έντονα, όχι τόσο συχνά και όχι τόσο συντριπτικά όσο συμβαίνει στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου».
Εκεί όπου δεν γλιτώνουν ούτε οι σημαίες του συλλόγου… Γιατί είναι το πιο απαιτητικό γήπεδο στον κόσμο. Οι οπαδοί θέλουν και νίκες και ωραίο ποδόσφαιρο. Η ύπαρξη μόνο του ενός εκ των δύο δεν είναι ποτέ αρκετή για να τους καλμάρει.
Το «Μπερναμπέου» είναι και το πιο ανυπόμονο γήπεδο στον κόσμο. Στις αρχές της σεζόν 2001-02, όταν είχε πρωτοέρθει ο Ζινεντίν Ζιντάν στη «βασίλισσα», δεν προσαρμόστηκε άμεσα και πέρασαν αρκετές αγωνιστικές μέχρι να βρει τη θέση του στο σχήμα της.
Μάλιστα η Ρεάλ φαινόταν να αγωνίζεται καλύτερα και πιο ελεύθερα κάθε φορά που τον απέσυρε ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε στον πάγκο.
Και κάπως έτσι είχε δεχτεί τις αποδοκιμασίες του κοινού, που γιούχαρε ακόμα κι όταν άκουγε το όνομά του στην ανακοίνωση των ενδεκάδων πριν από τον αγώνα.
Ομως, όλα αυτά κόπηκαν με το μαχαίρι όταν ο Γάλλος μαέστρος προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα της καριέρας του και ξεδίπλωσε το απίθανο ταλέντο του στο χορτάρι. Πλέον θεωρείται θρύλος.
Ούτε ο Ρονάλντο, το «φαινόμενο», είχε γλιτώσει τις αποδοκιμασίες. Αυτός δεν είχε προβλήματα προσαρμογής, σκόραρε μάλιστα στο πρώτο… δεκάλεπτο του ντεμπούτου του με τη λευκή φανέλα, ενώ στην πρώτη του σεζόν με τους «μερένγκες» είχε 30 γκολ σε 44 παιχνίδια.
Ομως ο Βραζιλιάνος είχε ένα σερί έξι αγώνων στο οποίο δεν βρήκε δίχτυα και τότε ήταν που οι θαμώνες του «Μπερναμπέου» τον αποδοκίμαζαν κάθε φορά που οι προσπάθειές του δεν έφερναν αποτέλεσμα, κάνοντας μάλιστα αρνητικά σχόλια για τα περιττά κιλά του.
Αυτές οι συμπεριφορές στην έδρα της Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι φαινόμενο της τελευταίας 20ετίας, αλλά πολύ παλαιότερες.
Για παράδειγμα, το θρυλικό Νο 8 της «Quinta del Buitre», ο πρώην προπονητής του Ολυμπιακού Μίτσελ, είχε ακούσει κι αυτός διάφορα από τις εξέδρες.
Μάλιστα, ήταν ιδιαίτερα συχνές οι εναλλαγές μεταξύ αποθέωσης και αποδοκιμασιών για τον Ισπανό μέσο.
Από τη μία θαύμαζαν το πόδι-μοιρογνωμόνιο που παρήγε ασίστ για τον Ούγκο Σάντσες, από την άλλη τον κατηγορούσαν ότι «κρυβόταν» στα μεγάλα παιχνίδια και έλαμπε μόνο σε αυτά με θεωρητικά υποδεέστερους αντιπάλους.
Η κατάσταση για τον Μίτσελ χειροτέρεψε στην τελευταία του σεζόν στη Ρεάλ, η οποία ήταν άσχημη για την ομάδα που έμεινε εκτός ευρωπαϊκών θέσεων.
Αυτός πλήρωσε τα σπασμένα, επειδή έχοντας επιστρέψει από μακρόχρονη απουσία λόγω τραυματισμού στο γόνατο, δεν έπαιζε στο φουλ, φοβούμενος κάποια υποτροπή.
Οι λόγοι όμως για τις αποδοκιμασίες δεν είναι πάντα αγωνιστικοί. Κάπως έτσι την έπαθε ο θρυλικός Αλφρέδο ντι Στέφανο, που ούτε αυτός γλίτωσε την αρνητική ετυμηγορία του… Κολοσσαίου.
Το κοινό τον αποδοκίμασε πολύ έντονα στις 5 Ιανουαρίου 1963, σε μια αναμέτρηση κατά της Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Ο λόγος είναι μάλλον φαιδρός: λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 1962 είχε κάνει την εμφάνισή της στον ισπανικό Τύπο μια διαφήμιση για καλσόν. Παρουσιαζόταν ο Αργεντινός παίκτης ντυμένος με τη στολή της Ρεάλ από τη μέση και πάνω, ενώ από τη μέση και κάτω εικονίζονταν γυναικεία πόδια.
«Αν ήμουν η γυναίκα μου, θα φορούσα καλσόν Berkshire» ήταν η λεζάντα. Στη συντηρητική κοινωνία του ’60, η διαφήμιση θεωρήθηκε πολύ προχωρημένη για τους οπαδούς της «βασίλισσας», προσβλητική για τον σύλλογο, ενώ προκάλεσε και κοροϊδευτικά σχόλια από τους αντίστοιχους της Ατλέτικο Μαδρίτης.
Βέβαια ο Ντι Στέφανο δεν ήταν από αυτούς που επηρεάζονταν. Σημείωσε δύο γκολ κατά των Βάσκων στη νίκη με 3-2 και αποθεώθηκε από τους θεατές.
Υπάρχουν και οι «στοχευμένες» αποδοκιμασίες. Κάπως εξηγείται η στάση του κοινού απέναντι στον Ικερ Κασίγιας.
Ο Μαδριλένος τερματοφύλακας βρισκόταν στη Ρεάλ Μαδρίτης από τα 8 χρόνια του και θεωρείται ένας από τους καλύτερους -αν όχι ο καλύτερος- γκολκίπερ στην ιστορία του συλλόγου.
Στα εκπληκτικά ρεφλέξ του και τις μεγάλες αποκρούσεις του, σε εποχές που οι αμυντικοί μπροστά του έκαναν το ένα λάθος μετά το άλλο, οφείλεται και το προσωνύμιο «Αγιος Ικερ». Ομως η κόντρα του με τον Ζοσέ Μουρίνιο δίχασε το κοινό στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου».
Οι φανατικοί υποστηρικτές του Πορτογάλου δεν έχαναν ευκαιρία να τον αποδοκιμάζουν σε κάποιο λάθος.
Ο Κασίγιας επηρεάστηκε ψυχολογικά και έτσι ξεκίνησε ο φαύλος κύκλος: οι αποδοκιμασίες οδηγούσαν σε λάθη και τα λάθη σε αποδοκιμασίες… Με αποτέλεσμα τελικά να φύγει από την πίσω πόρτα, με τρόπο που δεν άξιζε στην πολυετή καριέρα και προσφορά του στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Οι Μαδριλένοι οπαδοί δεν χαρίζονται σε κανέναν. Ούτε καν στον Κριστιάνο Ρονάλντο. Και αυτός την περασμένη Κυριακή αντέδρασε βρίζοντας, επειδή μέσα στα πρώτα 20 λεπτά σε δύο-τρία κακά κοντρόλ ή σουτ άουτ άκουσε σφυρίγματα από τις εξέδρες. Είναι φυσιολογικό να απελπίζεται ο Πορτογάλος.
Τι άλλο πια πρέπει να κάνει για να κερδίσει αυτό το απαιτητικό κοινό! Δεν έχει κι άδικο. Πόσω μάλλον αν σκεφτεί κανείς πώς θα ήταν η Ρεάλ Μαδρίτης της τελευταίας δεκαετίας χωρίς αυτόν, να προσπαθεί να ανταγωνιστεί την Μπαρτσελόνα του Λιονέλ Μέσι στο χόρτο, στα τρόπαια, στα έσοδα, στο μάρκετινγκ…
Ο συμπατριώτης του, Λουίς Φίγκο, είχε αναπτύξει τη δική του φιλοσοφία σχετικά με τις αποδοκιμασίες:
«Στο ποδόσφαιρο πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για γιουχάισμα. Δεν πρέπει να μπαίνεις στη διαδικασία ότι δεν το αξίζεις. Δεν πρέπει καν να το σκέφτεσαι.
»Το “Μπερναμπέου” έχει αποδοκιμάσει τους πάντες, αλλά στο επόμενο παιχνίδι, αν ήταν καλοί, τους αποθέωνε πάλι. Αν συμβεί, συνέβη. Θα το υποστείς και θα πας παρακάτω». Τόσο απλά…
