Όσα χρόνια κι αν περάσουν δύσκολα θα αλλάξει το σενάριο για το έργο που βλέπουμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο! Οι τέσσερις «ισχυροί» θα προσπαθούν να λύσουν την εξίσωση της κλειστής αντίπαλης άμυνας με την οποία τους αντιμετωπίζουν όλοι οι υπόλοιποι που λαμβάνουν μέρος στη σεμνή τελετή και αυτό θα επαναλαμβάνεται συνεχώς!
Μας λείπει η Λάρισα της αξέχαστης εποχής που κατέκτησε το πρωτάθλημα (το ‘88) παίζοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο και αντιμετωπίζοντας στα ίσια όλους τους «τσιφλικάδες» των γηπέδων μας. Όπως δεν έχουμε πλέον τις ομάδες του επιπέδου του ΠΑΣ Γιάννινα με τους Έλληνες εξ Αργεντινής ή τους συλλόγους με την ιστορική διαδρομή του Απόλλωνα Σμύρνης ή του Εθνικού. Το θυμάται άραγε κανείς το πειραϊκό ντέρμπι; Μόνον οι πολύ πιο παλιές γενιές ενώ οι νεότεροι δεν έχουν ιδέα σε ποιο πράγμα αναφερόμαστε.
Κατά καιρούς κατέκτησαν το κύπελλο και ομάδες με βαριά φανέλα από την περιφέρεια όπως η Καστοριά, ο ΟΦΗ αλλά και οι πιο «πρωτευουσιάνικες» όπως ο Πανιώνιος και ο Ηρακλής, όμως όλα αυτά έχουν κλειστεί στο χθες και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν θα έχουμε κάποια «επανάληψη» στο αύριο.
Για να πραγματοποιήσει κανείς κάτι τέτοιο δεν φτάνει να αλλάζει συνέχεια παίκτες με (συνολικό) κόστος κάτω από τα έσοδα από τα τηλεοπτική δικαιώματα και να βάζει στην άκρη του πάγκου κάποιον που είναι… βολικός στις προσταγές του. Η Λάρισα που πήρε το πρωτάθλημα εκτός από τους παικταράδες, τον Καραπιάλη, τον Βαλαώρα, τον Γκαλίτσιο, τον μακαρίτη τον Μητσιμπόνα και τόσους άλλους είχε και την πονηρή «αλεπού» τον Γιάτσεκ Γκμοχ στο τιμόνι της για αυτό και έφτασε στην υπέρβαση. Μπορεί να οφειλόταν το «θαύμα» της στη συγκυρία να ανθίσει σε εκείνη τη φουρνιά όλο το ποδοσφαιρικό ταλέντο του κάμπου όμως το κατόρθωμά της δεν ήταν σύμπτωση. Δεν έτυχε, πέτυχε!
