Oι Βραζιλιάνοι μύστες της μπάλας, αλλιώς οι παίκτες-ταχυδακτυλουργοί που έδωσαν νέα αισθητική διάσταση στο ποδόσφαιρο με τη φανέλα της Εθνικής, πόσο μάλλον με τη μαζικότητα της ομάδας-σύμβολο του 1970 στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού, κατοικούν στην καρδιά του λαού.
Και θαρρείς πως προστάζουν τον νόμο της κληρονομικότητας ώστε οι μορφές τους να έχουν την ίδια σημασία και για τους νεότερους Βραζιλιάνους πολίτες.
Οσους δεν τους έχουν δει ποτέ να παίζουν, αλλά αντιδρούν λες και τους έζησαν από κοντά. Οι αναφορές, τώρα στη δύση του χρόνου, στον Κάρλος Αλμπέρτο το επιβεβαιώνουν.
«Στις 25 Οκτωβρίου έκλεισε για πάντα τα μάτια του που έβλεπαν την μπάλα σαν… μητέρα αλλά και ερωμένη!» είπε γι’ αυτόν η βραζιλιάνικη τηλεόραση στις 19 Δεκεμβρίου, όπως μάθαμε από την ελληνική πρεσβεία στην πρωτεύουσα Μπραζίλια.
«Πρωτοπόρο» τον είχε χαρακτηρίσει ο Ριβάλντο όταν, την εποχή που έπαιζε στον Ολυμπιακό, είχαμε πιάσει μαζί του φιλική συζήτηση για τους μεγάλους παίκτες στην ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου και μακάρι η ίδια συζήτηση να μην είχε τελειώσει ποτέ!
Θα μπορούσε, βέβαια, να τον είχε χαρακτηρίσει πρωτοπόρο για περισσότερους από έναν λόγους. «Πρωτοπόρος επειδή όταν, το 1970 στο Μεξικό, σήκωσε ως αρχηγός μας το Παγκόσμιο Κύπελλο, αυθόρμητα το φίλησε.
Κανένας αρχηγός εθνικής ομάδας-πρωταθλήτριας κόσμου δεν το είχε κάνει νωρίτερα, αλλά από τότε που το έκανε ο Τόρες, το φιλί στο Παγκόσμιο Κύπελλο την ώρα της απονομής καθιερώθηκε!» μας είχε πει ο Ριβάλντο.
Τόρες είναι το τρίτο συνθετικό του ονόματός του. Ούτως ή άλλως, ο Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες ήταν πολυδιάστατος.
Ο Ριβάλντο αλλά και κάθε άλλος Βραζιλιάνος που νοσταλγεί τις εποχές του αυτοσχεδιασμού και μελαγχολεί από το σημερινό εξευρωπαϊσμένο, απωθητικό ποδόσφαιρο της Εθνικής Βραζιλίας μπορεί λοιπόν ακόμη να τον χαρακτηρίσει «πρωτοπόρο» για άλλους δυο λόγους.
Ο ένας, αμιγώς αγωνιστικός: η θέση του Κάρλος Αλμπέρτο ήταν στην άμυνα αλλά δεν ήταν μόνο αμυντικός.
Με υποδειγματικό έλεγχο της μπάλας, συνεχή κίνηση, υποδειγματική αίσθηση του χώρου, είτε κοιτούσε πρόσωπο με πρόσωπο την αντίπαλη εστία είτε έπαιζε στα πλάγια, ήταν εκείνος που εισήγαγε τον ρόλο του παίκτη που παίζει, με την μπάλα στα πόδια, από τη δική του περιοχή ώς την αντίπαλη.
Η θέση, αγγλιστί, καθορίζεται σήμερα ως «box to box». Ο… προφήτης της ίδιας θέσης ήταν ο Κάρλος Αλμπέρτο!
Η τρίτη πρωτοπορία ήταν η απόφασή του να καυτηριάσει δημόσια το ιερό πρόσωπο, ειδικότερα του ποδοσφαίρου, γενικότερα της βραζιλιάνικης κοινωνίας, τον Πελέ. Το
1983 οργανώθηκε το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του Κάρλος Αλμπέρτο που είχε σταματήσει, έναν χρόνο νωρίτερα (1982), την ενεργό δράση στον «Κόσμο» της Νέας Υόρκης.
Αλλά ο Πελέ δεν πήγε στο «αντίο» του συμπαίκτη του τόσο στη Σάντος όσο και στην Εθνική και προτίμησε να βρεθεί στο «αντίο» του Πολ Μπράιτνερ στη Δυτική Γερμανία.
Δεν του το συγχώρησε και δήλωσε, το 1983, στους «Νew York Times» πως «ο Πελέ που δεν ήρθε ήταν και παραμένει ένας υποκριτής». Ο Πελέ είχε απαντήσει «αφήστε τον να λέει, κανείς δεν παίρνει σοβαρά τον Τόρες»… Τα βρήκαν λίγα χρόνια μετά, αλλά ο σκληρός χαρακτηρισμός του για τον παίκτη-τοτέμ της Βραζιλίας έχει μείνει στην ιστορία.
Στο ίδιο, προ ημερών, αφιέρωμα της βραζιλιάνικης τηλεόρασης, επίσης τονίστηκε πως ήταν «ο νεότερος αρχηγός, 25 χρόνων το 1970, που έχει σηκώσει Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία της κορυφαίας διοργάνωσης».
Και όπως μας είπε ο Αντώνης Καρυπής, Ελληνας δεύτερης γενιάς που ζει μόνιμα στο Ρίο, «μνημονεύτηκε σε υψηλούς τόνους και η δήλωση του Μάριο Ζάγκαλο για τον Κάρλος Αλμπέρτο».
Ο εμβληματικός προπονητής της ομάδας του 1970 αλλά και της μεταγενέστερης Εθνικής Βραζιλίας (υπό τον Ρονάλντο) θυμήθηκαν πως έχει πει:
«Ναι μεν εγώ ήμουν προπονητής, αλλά όλοι οι παίκτες μου τον Κάρλος Αλμπέρτο άκουγαν προσεκτικά μέσα στο γήπεδο. Οι υπόλοιποι παίκτες, όλοι μας, του είχαμε εμπιστοσύνη, του δείχναμε σεβασμό επειδή ήξερε τι έλεγε».
Αναπόφευκτα μνημονεύτηκε και το ιστορικό δικό του γκολ, αποτέλεσμα συνεργασίας με τον Πελέ στον τελικό με τους Ιταλούς το 1970.
«Και θα συνεχίζουν να μιλούν για το ίδιο γκολ, τουλάχιστον ώς το τέλος του χρόνου, επειδή οι αναφορές στο πρόσωπό του, όσο πλησιάζουμε στον νέο χρόνο, τελειωμό δεν έχουν» όπως ακούσαμε από τον Νότο της Αμερικής.
Θυμηθείτε: Βραζιλία-Ιταλία ενώπιον 107 χιλιάδων θεατών στον τελικό του 1970. Πελέ, Γκέρσον, Ζαϊρζίνιο και ο Μπονινσένια με την πρόσκαιρη ισοφάριση (1-1) είχαν διαμορφώσει το 3-1 ώς το 88’ στο στάδιο «Αζτέκα».
Τότε (σε εμβληματική φάση της ποδοσφαιρικής ιστορίας), με αποσβολωμένους τους Ιταλούς, εννέα(!) Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές άλλαξαν πάσες με τελικό αποδέκτη τον ευρισκόμενο στο ημικύκλιο της μεγάλης περιοχής Πελέ.
Τέσσερις Ιταλοί τον είχαν περικυκλώσει, ενώ ο Κάρλος Αλμπέρτο έφτασε, πίσω από τη γυρισμένη πλάτη του Πελέ, προερχόμενος με καλπασμό από την άμυνα. Ο Πελέ, αν και δεν τον έβλεπε, του έδωσε πάσα ακριβείας και ο Κάρλος Αλμπέρτο είχε διαμορφώσει με δυνατό σουτ το τελικό 4-1.
Αμέσως μετά τη λήξη, η ιστορική απάντηση του Πελέ στην ερώτηση «πώς του έδωσες την μπάλα αφού δεν τον έβλεπες;» ήταν το γνωστό «δεν τον είδα, τον άκουσα!».
Στο ίδιο, τωρινό, αφιέρωμα της βραζιλιάνικης τηλεόρασης για «τον μεγάλο απόντα του ποδοσφαίρου μας το 2016», ο δακρυσμένος Ζοάο Φούνι, παλιός συμπαίκτης του στη Φλουμινένσε απ’ όπου άρχισε την πορεία του (1963-1966) πριν μεταγραφεί στη Σάντος, αλλά και επέστρεψε (1974-1977) πριν πάει στον «Κόσμο», είπε:
«Τον Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες, σαν άλλη τιμή στην ίδια μαγική στιγμή του ποδοσφαίρου μας και στη φιλία που χάρισε σε πολλούς από εμάς, ακόμη κι αν δεν τον βλέπουμε πια λοιπόν, θα τον… ακούμε. Να μας λέει από εκεί ψηλά τρόπους ώστε να ομορφαίνει η ζωή, όπως κι εκείνος ομόρφυνε τη δική μας μέσα κι έξω από τα γήπεδα».
