Στη χρονιά που ετοιμαζόμαστε να αφήσουμε πίσω μας δεν έχουμε και πολλά πράγματα να θυμόμαστε για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Κι αυτό γιατί όχι μόνον δεν άλλαξε τίποτα, αλλά επειδή καταγράφηκαν και βήματα προς τα πίσω – ίσως γιατί κάπου θα ήταν εκτός πραγματικότητας για μία χώρα που παλεύει εδώ και χρόνια με τα μνημόνια να είχε καλύτερο ποδόσφαιρο.
Να είναι όμως τόσο απλοϊκό; Δεν το νομίζουμε. Οι διακοπές (με υπουργικές αποφάσεις) του πρωταθλήματος μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας, ενώ οι σύλλογοι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι αν δεν κάνουν κάτι για να καλύψουν τις ανάγκες της πελατείας τους, τότε το προϊόν που θα διαπραγματεύονται με το (όποιο) συνδρομητικό κανάλι ή τους υπόλοιπους χορηγούς όλο και θα χάνει την αξία του.
Ούτε και είδαμε κάποιον προπονητή να εμφανίζεται στο προσκήνιο και να μας δείχνει κάτι το διαφορετικό. Στο ίδιο μοτίβο κινούνται όλοι και μιμούμενοι τους εργοδότες τους, όταν δεν υπάρχουν τα καλά αποτελέσματα, επικαλούνται τα λάθη των διαιτητών κι έξω από την πόρτα.
Μήπως μας προέκυψε κάποιος πρωτοεμφανιζόμενος ποδοσφαιριστής; Σε αυτήν την κατηγορία μπορεί κανείς να συμπεριλάβει τον 18χρονο αμυντικό του Ολυμπιακού Παναγιώτη Ρέτσο και μέχρι εκεί. Ούτε κάποιος ξένος παίκτης ήρθε για να κάνει τη διαφορά ούτε και στην εγχώρια βιτρίνα υπάρχει κάτι που να σε προσελκύει.
Όπως φαίνεται θα γίνουν κάποιες μεταγραφικές κινήσεις τον Γενάρη οι οποίες όμως θα λειτουργήσουν περισσότερο ως μπαλώματα αφού κανείς δεν έχει τη διάθεση να αγοράσει καινούργιο κουστούμι. Και με αυτήν την εμφάνιση η πόρτα για τις δεξιώσεις των ευρωπαϊκών διοργανώσεων δύσκολα θα ανοίγει για τις δικές μας ομάδες…
