Ποιος είναι ακριβώς ο στόχος των θεωρητικά πιο ισχυρών ομάδων του ελληνικού ποδοσφαίρου; Ποιες είναι οι απαιτήσεις τους από τους προπονητές με τους οποίους συνεργάζονται και τι περιμένουν να προσφέρουν οι παίκτες που επιλέγουν;
Το ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό αλλά το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου είναι να παίξεις απλά, είχε πει ο αείμνηστος Γιόχαν Κρόιφ, που μας είχε χαρίσει μοναδικές παραστάσεις κυρίως ως ποδοσφαιριστής ενώ πρόσφερε έργο και ως προπονητής…
Κι εδώ στην Ελλάδα δεν μπορούν οι ηγεσίες των ποδοσφαιρικών εταιριών να εφαρμόσουν ούτε τα αυτονόητα καθώς ναι μεν το οικονομικό είναι ένας σημαντικός παράγοντας (ότι πληρώνεις, παίρνεις, με βάση και τον διαχρονικό νόμο της αγοράς) αλλά υπάρχει και η παράμετρος της γνώσης του αντικειμένου, την οποία δεν μπορούμε να την παραβλέψουμε.
Όταν αλλάζεις -και μάλιστα με μεγάλη συχνότητα- παίκτες, προπονητές και συνεργάτες, τότε πως θα μπορέσεις να φτιάξεις κάτι καλό και να φτάσεις σε ένα επίπεδο; Είναι σαν να θέλεις να χτίσεις πολυκατοικία και να γκρεμίζεις κάθε φορά τον πρώτο όροφο επειδή δεν σου αρέσει το σχέδιο ή επειδή δεν έχεις την υπομονή να περιμένεις και τη ζητάς ετοιμοπαράδοτη το επόμενο πρωινό…
Μπορείς να προοδεύσεις όμως με αυτήν τη φιλοσοφία; Σαφώς και όχι και όσο δεν αλλάζει κάτι, τότε όλο και θα λιγοστεύουν οι οπαδοί-πελάτες στα γήπεδα και θα απομακρύνεται το ελληνικό ποδόσφαιρο από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις-να δούμε πόσα χρόνια θα μας πάρει μέχρι να βρεθεί ξανά δική μας ομάδα στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ…
