Φίρμες ή εργάτες;

Τα πιο παλιά τα χρόνια οι οπαδοί των ομάδων περίμεναν το καλοκαίρι τις μεταγραφές του… αεροδρομίου.

Τους «φανταχτερούς» ποδοσφαιριστές που έρχονταν για να ενισχύσουν τις ομάδες τους και να «ρίξουν και τα τσιμέντα».

Στη σύγχρονη Ελλάδα το «Ελευθέριος Βενιζέλος» πέφτει πολύ μακριά για τους κατοίκους της πρωτεύουσας και τα έξοδα της μετακίνησης είναι μάλλον εκτός προϋπολογισμού.

Έτσι κι αλλιώς οι φίλοι του αθλήματος αρχίζουν πλέον να καταλαβαίνουν ότι οι προπονητές θέλουν να ικανοποιήσουν τα δικά τους θέλω και όχι τις απαιτήσεις των θεατών.

Το ποδόσφαιρο είναι και παράσταση, αλλά όταν ζητάς από τον κουμαντοδόρο της ομάδας σου το αποτέλεσμα τότε δεν μπορείς να απαιτείς και θέαμα.

Δύσκολος ο συνδυασμός ,ειδικά με τον τρόπο που λειτουργούν οι ελληνικές ομάδες, ιδίως οι ισχυροί που αλλάζουν κόουτς κατά μέσο όρο δύο φορές το χρόνο και ρόστερ κατά 50% κάθε θερινή σεζόν.

Παρόλα αυτά έρχονται παίκτες με εμβέλεια αλλά δυσκολεύονται να χωρέσουν στην ενδεκάδα γιατί ο προπονητής ενδιαφέρεται για το δικό του συμβόλαιο και όχι για αυτό της φίρμας.

Κάπως έτσι δεν ευδοκίμησαν ο Εσιέν στον ΠΑΟ, ο Μπερμπάντοφ στον ΠΑΟΚ και δυσκολεύονται τώρα ο Λέσκοτ και ο Καρντόσο σε ΑΕΚ και Ολυμπιακό.

Αντιθέτως επιβιώνουν ο Ζέκα, ο Τσίμιροτ, ο Γιόχανσον ή ο Σεμπά που μόνον τις φανέλες δεν μαζεύουν μετά τα παιχνίδια για να τις πάνε στο πλυντήριο.

Κάπως έτσι μπορεί να εξηγηθεί γιατί ο Ολυμπιακός κέρδισε για πρώτη φορά εκτός έδρας στο Τσάμπιονς Λιγκ (στη Βρέμη) χωρίς τον Τζιοβάνι ή τον Ριβάλντο αλλά με τον Στολτίδη και τον Πατσατζόγλου στην ενδεκάδα του!

Βλέπετε η «φίρμα» δεν μαρκάρει όπως ο εργάτης…