Όπως κρίνουν τους προπονητές οι οπαδοί των ομάδων μας, με την ίδια προσέγγιση αντιμετωπίζουν και τους ξένους παίκτες!
Αυτό που θέλουν είναι να δούνε ένα… δάσος το οποίο φυτεύτηκε πριν από δύο μήνες. Γίνεται; Δεν γίνεται.
Και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, τη μία Κυριακή ο παίκτης είναι… παικταράς και την άλλη… σαπάκι.
Υπάρχει λογική σε αυτό; Καμία. Κανείς δεν έχει τη διάθεση να περιμένει, καθώς οι ομάδες δεν γίνονται σε μία νύχτα.
Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ο Ιντέγε, ας πούμε, μέχρι πέρυσι ήταν «άκαπνος» ενώ εφέτος είναι ο πρώτος σκόρερ του Ολυμπιακού και του πρωταθλήματος σε αυτό το ξεκίνημα της σεζόν.
Ποιος θα περιμένει όμως την… επόμενη χρονιά;
Λες και ένας παίκτης που έρχεται από το εξωτερικό δεν χρειάζεται κάποιο χρονικό διάστημα ώστε να προσαρμοστεί στο περιβάλλον της νέας του ομάδας αλλά και της καινούργιας χώρας που θα ζήσει.
Έπειτα είναι και η άλλη κατηγορία. Με την φορολογία των συμβολαίων στο 45% είναι ποτέ δυνατόν να έρθουν καλοί και άρα ακριβοί παίκτες σε μία χώρα που παλεύει τα τελευταία χρόνια με τα μνημόνια;
Το καλοκαίρι που μας πέρασε (όπως και το προηγούμενο) εντάχθηκαν στους ελληνικούς συλλόγους αρκετοί «διάσημοι» οι οποίοι όμως προτίμησαν τη χώρα μας προφανώς επειδή δεν είχαν άλλη ευκαιρία, οδεύοντας προς τη δύση της καριέρας τους.
Η Ελλάδα δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει τα «τρελά λεφτά»- όπως συμβαίνει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή την Κίνα- για να προσελκύσει τα «βαριά ονόματα», έστω και στο τέλος της διαδρομής τους.
Για αυτό και για κάθε τέτοια περίπτωση ποδοσφαιριστή που μας έρχεται υπάρχει κάποιο… μυστικό το οποίο αργά ή γρήγορα φανερώνεται, όμως σύμφωνα με το νόμο της αγοράς, που ισχύει διαχρονικά, ότι πληρώσεις, παίρνεις.
Υπάρχει καμία απορία;
