Πότε; Ποτέ!

Περιθώριο για νέα αποτυχία δεν υπήρχε. Η Αργεντινή κατέκτησε για τελευταία φορά το Μουντιάλ το 1986. Το Κόπα Αμέρικα το 1993. Για πολλά χρόνια μια χώρα που ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο έψαχνε να βρει τον νέο Μαραντόνα. Επειτα από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, εμφανίστηκε ο Λιονέλ Μέσι. Παίκτης προικισμένος, ταλαντούχος, γεννημένος πρωταγωνιστής.

Κάνοντας πράματα και θάματα με την μπάλα στα πόδια, βοήθησε την Μπαρτσελόνα να ανέβει πάμπολλα σκαλοπάτια στο ποδοσφαιρικό status. Με την εθνική ομάδα της χώρας του, όμως, απέτυχε παταγωδώς, διαψεύδοντας κάθε προσδοκία.

Πρώτα ήταν το Μουντιάλ του 2010. Τότε ήρθε ο αποκλεισμός με το βαρύ 4-0 από τη Γερμανία, αλλά ο Μέσι ήταν ακόμη μικρός. Στα 23. Το 2014 η ομάδα έφτασε ώς τον τελικό, αλλά πάλι έχασε από τη Γερμανία. Παράλληλα έρχονταν και απανωτές κατραπακιές στο Κόπα Αμέρικα, το αντίστοιχο EURO των Λατινοαμερικάνων.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Πέρυσι, η Αργεντινή του Μέσι έφτασε στον τελικό, αλλά έχασε στα πέναλτι από τη γηπεδούχο Χιλή. Το φορτίο έγινε ακόμη μεγαλύτερο φέτος, στο επετειακό Κόπα Αμέρικα. Η Ιστορία επαναλήφθηκε, αλλά η… φάρσα έγινε στον Μέσι. Πάλι αντίπαλος η Χιλή, πάλι 0-0 το ματς, πάλι ήττα στα πέναλτι!

Ούτε τώρα μπόρεσε ο 29χρονος να τα καταφέρει. Επειτα από μια μέτρια εμφάνιση, που δεν ταιριάζει σε έναν ηγέτη, ήταν αυτός που αστόχησε στη διαδικασία των πέναλτι. Εστειλε την μπάλα απελπιστικά άουτ και σε συνδυασμό με την κακή εκτέλεση του Μπίλια οδήγησε την «Αλμπισελέστε» σε ακόμη μία αποτυχία.

Ο Μέσι δεν άντεξε να σηκώσει το βάρος της ευθύνης στις πλάτες του. Εβαλε τα κλάματα και αμέσως μετά την απονομή έριξε τη βόμβα:

«Εχω χάσει σε τόσους τελικούς. Προσπάθησα, έκανα τα πάντα και δεν τα κατάφερα. Νομίζω πως για μένα τελείωσαν όλα. Θεωρώ ότι είναι καλύτερο για όλους αν δεν ξαναπαίξω με την Εθνική. Πρώτα για τον εαυτό μου, αλλά και για τους υπόλοιπους. Είναι πολύ σκληρό που το λέω, αλλά έχω πάρει την απόφασή μου. Δεν μπορώ να προσπαθήσω άλλο» τόνισε στις τηλεοπτικές κάμερες, στη μεγαλύτερη παραδοχή αποτυχίας στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

»Αυτό το -ένα ακόμα- fail ίσως να μην επηρεάσει τη γνώμη που έχουν εκατομμύρια οπαδοί στον κόσμο για τον Μέσι. Οταν, όμως, οι συμπατριώτες σου σε έχουν στήσει στον τοίχο χωρίς κανείς να μπορεί να τους κατηγορήσει, όλα τα υπόλοιπα είναι παρηγοριά στον άρρωστο. Διότι τι να την κάνεις τη δημόσια αναγνώριση αν δεν σε εκτιμά η ίδια σου η «οικογένεια»;

Ηταν ο ιδανικός για να γίνει διάδοχος -και καλύτερος- του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο «γιος του Θεού» πήρε από το χέρι την Αργεντινή και την έκανε Πρωταθλήτρια Κόσμου το 1986, σε ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα παγκοσμίως. Κι αυτό γιατί δίπλα του -πέρα από μερικούς καλούς παίκτες- είχε συμπαίκτες που ουδέποτε φαντάζονταν πως θα πρωταγωνιστούσαν στο κορυφαίο αθλητικό επίπεδο. Ηταν απλοί κομπάρσοι.

Αντίθετα, ο Μέσι περιστοιχίζεται από μεγάλα, πανάκριβα αστέρια, όπως ο Αγουέρο, ο Ιγκουαΐν, ο Ντι Μαρία και ο πλέον φιλότιμος όλων, ο Χαβιέρ Μασκεράνο. Ολοι μαζί συγκροτούν την πιο loser γενιά που γνώρισε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, ακριβώς επειδή η αξία τους είναι τόσο μεγάλη που δεν συγχωρεί τόσο μεγάλες και απανωτές αποτυχίες.

Μάλιστα, αρκετοί από τους τωρινούς διεθνείς ετοιμάζονται να ακολουθήσουν το… παράδειγμα του Μέσι και να αποχωρήσουν από την εθνική ομάδα. Δύο χρόνια πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, άπαντες δείχνουν ανήμποροι να υπερασπιστούν την τιμή τους.

Ταυτόχρονα, σε κάποια παραλία, ο Μαραντόνα χαμογελάει καπνίζοντας ένα πούρο, γνωρίζοντας πως όταν πεθάνει θα είναι ακόμη ο κορυφαίος όλων στη συνείδηση του κόσμου.