Σε γενικές γραμμές η εικόνα της ΑΕΚ στη Λεωφόρο χθες βράδυ δεν προκάλεσε έκπληξη. Τρίτο ματς μέσα σε επτά μέρες, το ένα τελικός Κυπέλλου με Ολυμπιακό, το άλλο ντέρμπι επίσης εκτός έδρας με Παναθηναϊκό. Χωρίς Μπαρμπόσα και Βάργκας ξανά, με τον Γκάλο εκτός.
Με όλα αυτά τα αρνητικά δεδομένα, έναν αντίπαλο διψασμένο για μια νίκη σε μεγάλο ματς φέτος, με σαφώς μεγαλύτερο βάθος στον πάγκο και επίσης ξεκούραστο, αφού είχε περισσότερο από μια βδομάδα από το προηγούμενο παιχνίδι του με τον ΠΑΟΚ, μέχρι πόσο θα μπορούσε να το πάει η ΑΕΚ;
Και μέσα σε όλα αυτά, και χωρίς προπονητή. Με τις αποφάσεις για ενδεκάδα, τακτική και αλλαγές να είναι αποτέλεσμα… πολυμελών συσκέψεων.
Απλώς ο τρόπος που μπήκε στο ματς δεν ήταν κακός τηρουμένων των αναλογιών. Είχε και την πρώτη φάση για γκολ και το αντίστοιχο που δέχεται, χωρίς να έχει απειληθεί στο πρώτο δεκάλεπτο, έχει τόσα πολλά αμυντικά λάθη, που δεν ξέρεις ποιο να πρωτοπιάσεις. Το δε βαρύ σκορ είναι μια… προσφορά του Κορδέρο, σε ένα σημείο που και ο Παναθηναϊκός δεν έδειχνε διάθεση να το πάει παραπέρα.
Η ΑΕΚ κατά καιρούς σε όλη τη σεζόν χρειάστηκε να στηριχθεί σε παίκτες που κανονικά δεν κάνει να είναι βασικοί για το δικό της επίπεδο. Μόνο που τώρα με τις ελλείψεις το κακό παραγίνεται. Χθες υπήρχαν τουλάχιστον πέντε που απλά δεν γίνεται να έχουν ρόλο, πόσω μάλλον βασικού, σε ομάδα που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό. Κάποιοι ίσως ως εναλλακτικές μπορεί, κάποιοι άλλοι ούτε καν ως εναλλακτικές.
Και μετά… Πώς να παίξεις 4-3-3 ή 4-2-3-1 με αυτούς τους πλάγιους μεσοεπιθετικούς; Ο Αραβίδης έχει κερδίσει τη συναισθηματική εξέδρα της ΑΕΚ, παρουσιάζει τάσεις… Ντέμη, αλλά δυστυχώς μόνο όσον αφορά το «look». Γιατί κατά κανόνα, ειδικά όταν παίζει στα πλάγια, κοινώς δεν βλέπεται.
Ο Πλατέλλας φιλότιμος μεν, αλλά τώρα τι να συζητάμε. Και το ότι βοήθησε τόσο πολύ στο ματς με τον Πανιώνιο υπέρβαση είναι και του αξίζουν πολλά μπράβο. Στη Λεωφόρο; Ούτε να το φανταστείς.
Τέλος, δεν ξέρω αν οι Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ θεωρούν «ισονομία» αυτό που γίνεται. Γιατί είχαν αντίρρηση η ΑΕΚ να παίξει εκτός προγράμματος με τον Πανιώνιο, μετά το τέλος των υπόλοιπων αγώνων. Είπαν ότι «παραβιάζεται η ισονομία». Η οποία δεν παραβιάζεται, φαίνεται, με μια ομάδα να παίζει ανά δύο μέρες και άλλες δύο να κάθονται για μία βδομάδα.
